บทที่ 58

ณ จวนสกุลซ่ง

ซ่งรั่วเจินได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจมาก แม้แต่ซ่งอี้อันก็กินข้าวมื้อกลางวันมากขึ้นอีกหนึ่งชาม

“ฝ่าบาทตรัสว่าครั้งนี้ทำให้เจ้าต้องเสียใจแล้ว รางวัลพระราชทานเหล่านี้ล้วนมอบให้เจ้า” ซ่งจืออวี้วางผ้าไหมสูจิ่นและปิ่นมุกลงตรงหน้าซ่งรั่วเจิน ทั้งยังพูดกับหลิ่วหรูเยียน “ฝ่าบาทยังรับสั่งว่าท่านพ่อไม่รู้เป็นหรือตาย พระองค์ทรงจำทุกเรื่องที่ท่านพ่อทำเพื่อราชสำนักไว้หมดแล้ว จะต้องไม่ปล่อยให้คนรังแกสกุลซ่งของพวกเราแน่นอน”

หลิ่วหรูเยียนขอบตาแดงเรื่อ “ฝ่าบาทยังจำนายท่านได้...”

“ท่านแม่ ไม่ช้าก็เร็วท่านพ่อจะต้องกลับมาแน่นอนเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินเอ่ยปลอบ “ท่านดูผ้าไหมสูจิ่นเหล่านี้ ข้าดูแล้วสีดอกไม้นี้เหมาะกับท่านมาก ยังมีปิ่นมุกดอกโบตั๋นนี้อีก เหมาะกับท่านยิ่งนัก”

หลิ่วหรูเยียนมองผ้าไหมและเครื่องประดับ อารมณ์ดีขึ้นหลายส่วน “นี่ล้วนเป็นฝ่าบาทพระราชทานให้เจ้า เจ้านำไปตัดชุดสวย ๆ มากหน่อยเถอะ”

“ฝ่าบาทพระราชทานให้มากเพียงนี้ ท่านแม่ก็เลือกเอามากหน่อยเถิด ที่เหลือข้าค่อยนำไปตัดเสื้อผ้าก็ยังนับว่าพอเหลือ”

“ได้ แม่รู้ว่าเจ้ากตัญญู”

หลิ่วหรูเยียนสั่งให้บ่าวรับใช้ถือผ้าไหมสูจิ่น ก่อนจะออกไปพร้อมรอยยิ้ม ครุ่นคิดดูแล้วอีกสองสามวันสกุลสวีจะจัดงานเลี้ยงนับญาติ นางจะต้องสั่งตัดเสื้อผ้างดงามให้ลูกสาวสักสองสามชุด ให้ทุกคนได้เห็นสง่าราศีของลูกสาวนาง!

เมื่อเห็นว่าหลิ่วหรูเยียนจากไปแล้ว สายตาซ่งรั่วเจินก็หันมองไปทางซ่งอี้อัน “พี่รอง สมุนไพรส่งมาแล้ว ข้าไปรักษาตาให้ท่านดีหรือไม่?”

ซ่งอี้อันชะงักเล็กน้อย สังเกตได้ว่าสุ้มเสียงของน้องหญิงตนกำลังดีใจมาก พยักหน้าพลางยิ้มน้อย ๆ “ได้”

“พี่รอง ท่านวางใจเถิด วิชาแพทย์ของข้ายอดเยี่ยมมากนัก ท่านเป็นพี่รองแท้ ๆ ของข้า ข้าจะทำร้ายท่านได้อย่างไร?” ซ่งรั่วเจินมองออกว่าซ่งอี้อันไม่เชื่อในวิชาแพทย์ของตน ทว่าเพราะเขารักใคร่เอ็นดูน้องสาว จึงยินดีปล่อยให้นางเล่นอย่างอิสระ

ซ่งจืออวี้เอ่ยอย่างไม่อาจอดกลั้น “น้องหญิงห้า พี่รองร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ หากเจ้าต้องการฝึกมือ มิสู้มาลองฝึกบนตัวข้าดีหรือไม่? เนื้อหนังข้าหนาไม่กลัวเข็ม”

ซ่งรั่วเจิน “...”