บทที่ 59

อ้างว่ามาหาเจ้าของร่างเดิมและปรากฏตัวข้างกายซ่งอี้อัน ยิ่งไปกว่านั้นยังใจกล้าสารภาพรัก ถูกปฏิเสธอย่างต่อเนื่องหลายครั้งกลับไม่ตัดใจ ซ่งอี้อันถึงได้ค่อย ๆ เปลี่ยนความคิด

จนใจที่เนื้อแท้ของจ้าวซูหว่านไม่ใช่คนสงบเสงี่ยม ทว่าซ่งอี้อันควบคุมตนเองรักษามารยาท แม้หมั้นหมายแล้วก็ไม่เคยล่วงเกินเลยแม้แต่น้อย จ้าวซูหว่านไม่อาจข่มความเปล่าเปลี่ยวได้จึงไปคบหากับฉินเซี่ยงเหิง กลิ่นเหม็นเน่าบนตัวของทั้งสองคนผสานเข้ากันได้ดี ชายโรคจิตกับหญิงแพศยา บัดนี้ลอบสานสัมพันธ์ลึกซึ้งจนตั้งครรภ์แล้ว

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้ ซ่งรั่วเจินก็ต้องลอบสบถในใจ!

“ข้าไม่เข้าใจ” ซ่งรั่วเจินพูดอย่างไม่เกรงใจ

จ้าวซูหว่านตาแดงก่ำ “รั่วเจิน เจ้าพูดเช่นนี้ก็เพราะต้องการตีตัวออกห่างจากข้า ข้าเป็นสหายที่ดีของเจ้ามาโดยตลอด ยามนี้ข้าไม่มีโอกาสเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าแล้ว ข้าเองก็เสียใจมาก เหตุใดพวกเจ้าต้องโทษข้าด้วยเล่า?”

ซ่งรั่วเจิน “...” นี่มันดอกบัวขาว[1]ดอกใหญ่มากเชียวล่ะ

“จ้าวซูหว่าน จะพูดอะไรก็ต้องมีมโนธรรม หลังเจ้าถอนหมั้น พวกเราสกุลซ่งเคยว่าอะไรสักคำหรือไม่?”

“พี่รองของข้าช่วยเจ้าจึงตาบอด หากเป็นคนมีมโนธรรมจะต้องไม่เลือกถอนหมั้นในตอนนี้แน่นอน ข้าไม่สนใจว่าเป็นเจ้าหรือครอบครัวเจ้าที่ไร้ยางอาย เพราะล้วนไม่เกี่ยวอันใดกับสกุลซ่งของพวกเรา”

“สกุลเราไม่ชอบคบหากับคนลืมบุญคุณคน เจ้าเองก็อย่าร้องไห้ให้พี่รองข้ารำคาญลูกตาอีกเลย”

ซ่งรั่วเจินโบกมืออย่างรังเกียจ “ระยะนี้ภายในบ้านช่างเป็นดาวพุทธโคจรถอยกลับ[2]โดยแท้ แมวหมาหน้าไม่อายอะไรก็วิ่งเข้ามาร้องห่มร้องไห้ได้ จะร้องไห้ในงานศพก็สมควรร้องที่บ้านถึงจะถูก วิ่งมาร้องบ้านคนอื่นไปไยกัน?”

จ้าวซูหว่านเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ คุณหนูในห้องหอพูดจาอ่อนหวานน่าฟังเฉกเช่นซ่งรั่วเจินตำหนินางด้วยฝีปากคมคายเช่นนี้ ถ้อยคำนี้รุนแรงเกินไปแล้ว!

ซ่งจืออวี้ลอบเลื่อมใสฝีปากน้องหญิงของตน เรื่องด่าคนก็มีฝีมือเป็นหนึ่ง

เขาต้องเรียนรู้จากน้องหญิงห้าให้ดี!

“ไม่ถูกหรือ? คนลืมบุญคุณถอนหมั้นก็ช่างเถิด กลัวก็แต่จะมีคนไร้ยางอาย เพิ่งถอนหมั้นก็ไปหมั้นหมายกับผู้อื่น”

เพียงซ่งจืออวี้พูดออกมาสีหน้าจ้าวซูหว่านก็ซีดเผือด จึงเอ่ยปากอธิบาย “ข้าไม่ได้พูดถึงเจ้า พูดถึงพวกเนรคุณคนเหล่านั้นต่างหาก บนโลกนี้มีคนไร้ยางอายมากมายนัก คุณหนูจ้าวต้องไม่ใช่คนเช่นนี้แน่นอน”