บทที่ 60

ภายในเรือน

จ้าวซูหว่านเห็นว่าซ่งรั่วเจินกับหลินจืออวี้จากไปแล้วจึงได้ถอนหายใจโล่งอก แต่ไหนแต่ไรมาซ่งอี้อันมีอุปนิสัยอบอุ่นอ่อนโยน หากไม่ใช่เพราะพวกซ่งรั่วเจินสองคนนั้นยุแยง เมื่อครู่ก็ไม่มีทางปฏิบัติต่อนางเช่นนั้น

บัดนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน ขอเพียงนางใช้ลูกไม้เล็กน้อย ซ่งอี้อันจะต้องให้อภัยนางแน่นอน ชนิดที่ว่าคิดแทนนางและฝากฝังนางไว้กับพี่เซี่ยงเหิง เมื่อถึงเวลานั้นนางก็สามารถแต่งเข้าจวนสกุลฉินได้

อย่างไรเสียพี่เซี่ยงเหิงก็น่าสนใจกว่าเจ้าหนอนหนังสือผู้นี้มากนัก!

“พี่อี้อัน ข้ารู้ว่าท่านยังมีโทสะภายในใจ รั่วเจินเองก็แค้นข้า แต่ข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง ไม่มีทางเลือกจริงๆ...”

ขอบตาจ้าวซูหว่านเปียกรื้น ท่าทางน้อยใจเหลือหลาย “หากข้าสามารถเลือกได้ ข้าจะไม่ถอนหมั้นกับท่านแน่นอน ข้ารู้สึกอย่างไรกับท่าน ท่านก็รู้”

ซ่งอี้อันฟังเสียงร้องไห้ตัดพ้อของฝ่ายหญิงเงียบ ๆ สมองย้อนคิดถึงวันวาน หากไม่ได้ยินบทสนทนานั้นของจ้าวซูหว่านกับฉินเซี่ยงเหิง เขาก็ไม่กล้าเชื่อว่าความรู้สึกของจ้าวซูหว่านก่อนหน้านี้เป็นความเท็จ

พวกเขาถอนหมั้นกันเพียงสองสามวัน นางก็ตั้งครรภ์แล้ว ดูก็รู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งสองคบหากันมาตั้งแต่แรก ชนิดที่ว่าฉินเซี่ยงเหิงมาขอคำชี้แนะจากเขา ในขณะเดียวกันก็เล่นหูเล่นตากับนางไปด้วย

ที่ผ่านมาไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติ บัดนี้ย้อนคิดอย่างละเอียดทุกอย่างก็รู้ถึงเส้นสนกลใน หาไม่แล้วทุกครั้งจะบังเอิญถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

เป็นเขาเองที่โง่งมเกินไป

บางทีอาจหยิบยืมคำพูดของน้องหญิงห้าที่ว่า ชายชราเสียม้าใช่ว่าจะเป็นโชคร้าย[1] หากไม่เกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้น เขาก็คงถูกหลอกไปชั่วชีวิต อาจถึงขั้นต้องช่วยเลี้ยงดูลูกของคนอื่นอีกด้วย!

จ้าวซูหว่านเห็นตนเองร้องไห้ตัดพ้อมาพักหนึ่งแล้ว ซ่งอี้อันกลับไม่หวั่นไหวไม่สงสาร จึงคิดขึ้นได้ว่าคนผู้นี้ตาบอด ไฉนเลยจะรู้ว่านางร้องไห้จริงหรือไม่?

นางสบถด่าพลางซับหางตา ไม่ปกปิดสีหน้ารังเกียจแม้แต่น้อย สุ้มเสียงนุ่มนวลดังเดิม

“พี่อี้อัน ท่านจะไม่ให้อภัยข้าจริงหรือ? เช่นนั้นมิสู้ให้ข้าตายไปเสียเลยจะได้สิ้นเรื่อง!”

“ซูหว่าน เจ้าอยากแต่งงานกับข้าจริงหรือ?” ซ่งอี้อันถามเสียงเรียบ

จ้าวซูหว่านพยักหน้าอย่างเสแสร้ง “แน่นอน”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่สู้ข้าไปทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท วันนี้ฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานรางวัลให้พวกเราสกุลซ่ง รับสั่งว่าหากพบเรื่องลำบากก็ให้ไปขอความช่วยเหลือจากราชสำนัก เชื่อว่าขอเพียงฝ่าบาทพระราชทานสมรส ครอบครัวเจ้าก็คัดค้านไม่ได้”

เมื่อคำพูดนี้พูดออกมา สายตาของจ้าวซูหว่านพลันโง่งมทันที เหตุใดยังมีเรื่องเช่นนี้ด้วย?