บทที่ 61

ไม่ไกลกันนั้น ซ่งรั่วเจินกับซ่งจืออวี้นั่งอยู่บนหลังคารับชมการแสดงแสนสนุกทางด้านล่าง น่าเสียดายที่ขาดเมล็ดแตงไป จึงหมดสนุกไปบ้าง

“คิดไม่ถึงว่าแต่ไหนแต่ไรมาพี่รองเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน ปฏิบัติต่อคุณหนูจ้าวก็นุ่มนวลมาก วันนี้สามารถเย็นชาเพียงนี้ได้ ข้ายังกังวลว่าพี่รองจะคิดไม่ตก บัดนี้นับว่าวางใจแล้ว” ซ่งจืออวี้ถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบา ๆ “พี่รองอุปนิสัยซื่อสัตย์อ่อนโยนจริงนั่นล่ะ ทว่าเขากลับฉลาดมาก ในเมื่อไม่ใช่คนดี ก็ต้องยับยั้งตนเองให้ทันท่วงที เพียงแต่...เกรงว่าจ้าวซูหว่านจะไม่ยอมจากไปง่ายดายเพียงนั้น”

“พี่รองพูดถึงขั้นนี้แล้ว หรือสตรีผู้นี้จะยังหน้าหนาไร้ยางอายอยู่ที่นี่ต่ออีกรึ?” ซ่งจืออวี้ประหลาดใจ

“ท่านดูไปเถิด” ซ่งรั่วเจินหรี่ตา นางเองก็อยากพิสูจน์ว่าตนเองคิดผิดไปหรือไม่

จ้าวซูหว่านเห็นซ่งอี้อันไม่มอบโอกาสให้เลยสักเศษเสี้ยว จึงทำเพียงเอ่ยปาก “ก่อนหน้านี้ข้าทิ้งของสิ่งหนึ่งไว้ในห้องท่าน ข้าสามารถไปหยิบมาได้หรือไม่?”

พี่เซี่ยงเหิงสำทับนักสำทับหนา นางมาจวนสกุลซ่งในครั้งนี้จะต้องนำเรียงความที่ซ่งอี้อันเขียนไว้เมื่อก่อนกลับไปให้ได้ อย่างไรเสียตอนนี้ซ่งอี้อันก็ตาบอด ได้ยินมาว่าระยะนี้ไม่ได้เขียนเรียงความอีก ถึงขั้นที่ว่าเรียงความก่อนหน้านี้ไปจนถึงกระดาษหมึกล้วนทับไว้ใต้ก้นหีบ

นางค่อย ๆ เดินไป ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

“เชิญตามสะดวก” ซ่งอี้อันเอ่ย

จ้าวซูหว่านเห็นอีกฝ่ายอยู่เพียงนอกห้องไม่ได้ตามตนเองเข้ามาก็นึกดีใจอยู่ในใจ ใครให้ซ่งอี้อันหัวโบราณเพียงนี้ รักษามารยาทแต่กลับมอบโอกาสอันดีให้นางแล้ว

ตัวโง่งมเช่นนี้สมควรเป็นหินปูทางให้พี่เซี่ยงเหิง!

รอจนกระทั่งนางได้เป็นฮูหยินของจอหงวน ให้ทุกคนในสกุลซ่งเสียใจภายหลังกับการกระทำในวันนี้ ต่อให้มาขอร้องนางก็ไม่มีประโยชน์!

“คุณชาย ก่อนหน้านี้คุณหนูจ้าวเข้าห้องท่านน้อยครั้ง ยังสามารถทิ้งสิ่งใดไว้ได้อีกหรือขอรับ?” มั่วอวี่เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

ซ่งอี้อันตอบเสียงเรียบ “ปล่อยนาง”

จนกระทั่งจ้าวซูหว่านจากไป ซ่งอี้อันจึงหันมองทางหลังคาที่อยู่ไม่ไกล “ยังไม่ลงมาอีกหรือ?”