บทที่ 572

“พี่ใหญ่ท่านวางใจเถอะ อย่างไรเสียท่านพ่อกลับมาแล้วยังจะได้เห็นพวกเราแต่งงาน ท่านแต่งเร็วหน่อยก็ไม่เป็นไร”

ซ่งเยี่ยนโจวผินมองเขาแวบหนึ่ง “มีความสามารถเจ้าก็หาคนมาแต่งงานด้วยก่อนเถอะ”

ซ่งจืออวี้ “...”

ได้เห็นซ่งจืออวี้ยกหินทุบเท้าตนเอง ซ่งอี้อันและซ่งจิ่งเซินกลับไม่พูดจาอย่างรู้ใจ พวกเขาสองคนบัดนี้ไม่มีแม่นางอยู่ภายในใจ ให้พูดเรื่องแต่งงาน นั่นยังไร้วี่แวว

ตอนนี้เอง ซ่งรั่วเจินก็ได้รับข่าวหนึ่ง

“ข่าวนี้เป็นท่านอ๋องพูดเองกับปากหรือ?” ซ่งรั่วเจินมองทางอวิ๋นหยาง ภายในสายตาเปี่ยมความตกตะลึง

อวิ๋นหยางพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง”ฮูหยินผู้เฒ่าหลินจะถูกกุดหัวในเที่ยงวันพรุ่งนี้ บัดนี้ท่านอ๋องถูกเรียกตัวเข้าวังแล้ว นี่ถึงให้ข้าน้อยมาแจ้งข่าวแม่นางซ่งก่อน”

“ขอบคุณมาก ข้ารู้แล้ว” ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ ถามอีกครั้ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอ๋องเข้าวังด้วยเรื่องใด?”

อวิ๋นหยางครุ่นคิด พูดว่า “ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจ แต่ท่านอ๋องพูดว่าวันนี้คนของศาลต้าหลี่ก็เข้าวัง ดังนั้นข้าน้อยเดาว่าอาจเกี่ยวข้องกับผลของเรื่องลอบสังหาร”

คนสกุลซ่งได้รู้ว่าหลินรั่วหลานจะถูกกุดหัว แต่ละคนล้วนเผยสีหน้าตกตะลึง

“ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลินจะไปร้องทุกข์ต่อฝ่าบาทข้ายังคิดว่าช่างมีความสามารถจริงๆ คิดไม่ถึงจะกลับคำต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาท ลูกไม้รนหาที่ตายนี้ไม่เหมือนคนธรรมดา”

ซ่งจิ่งเซินถอนหายใจ ลูกไม้รนหาที่ตายมีมากมาย ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกลับเลือกวิธีที่ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกซ่งเยี่ยนโจวเองก็มีท่าทีตอบสนองไม่ต่างกัน พวกเขารู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลินคุ้นชินกับการระบายอารมณ์ คนทั่วไประบายอารมณ์เลวร้ายที่สุดก็คือถูกไล่ออกไป แต่อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาทกลับกล้าทำเช่นนี้ นี่มิใช่กำลังรนหาที่ตายหรือ?