บทที่ 573

“ได้ๆ เจ้าเข้ามาก่อน ข้าจะให้คนไปเชิญหมอโจวเดี๋ยวนี้เลย”

กู้ชิงเจ๋อรีบให้คนประคองกู้อวิ๋นเวยเข้าโถงส่วนหน้า อีกทั้งยังสั่งคนไปเชิญหมอ มองใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดของน้องสาวบ้านตน ภายในสายตาเปี่ยมความตกตะลึง

ผ่านไปไม่นาน หมอโจวก็มาแล้ว

“ท่านหมอ ใบหน้าของข้ายังสามารถฟื้นฟูกลับมาเหมือนตอนแรกได้หรือไม่?”

ก่อนหน้านี้กู้อวิ๋นเวยอยู่ภายในคุกรู้เพียงว่าใบหน้าของตนได้รับบาดเจ็บ ส่วนสาหัสมากเพียงใดกลับไม่รู้

จนกระทั่งมาที่สกุลกู้ ได้เห็นตนเองภายในคันฉ่องถึงรู้ว่าหลินรั่วหลานนางหญิงคนนั้นเสียสติมากเพียงใด บาดแผลน่ากลัวถึงเพียงนี้กรีดลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่งของนาง!

หมอโจวเองก็คิดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะรับมือไม่ทันเช่นนี้ เผชิญหน้ากับสายตาบีบคั้นของกู้อวิ๋นเวย พูดด้วยท่าทางซับซ้อน “แผลนี้ลึกมากเหลือเกิน ต้องการให้ไม่ทิ้งรอยไว้เลยนั่นเป็นไปไม่ได้”

สีหน้ากู้อวิ๋นเวยเปลี่ยนไป ตวาดเสียงเฉียบ “เป็นไปไม่ได้อะไรกัน? เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นหมอต้มตุ๋นไม่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์!”

“พี่สาม ข้าไม่ต้องการให้หมอคนนี้รักษาข้า ท่านรีบไปเปลี่ยนหมอให้ข้าเถอะ!”

“ไม่ ข้าจะเชิญหมอหลวง ท่านรีบช่วยข้าไปเชิญหมอหลวงมา”

หมอโจวเป็นหมอมีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ภายในเมืองหลวง พี่ใหญ่ของบ้านรับหน้าที่เป็นหมอหลวงของสำนักหมอหลวง สาเหตุที่เขาไม่เข้าสำนักหมอหลวง ก็เพราะที่บ้านยังมีโรงหมอ

เพราะเหตุนี้ เมื่อแรกสองพี่น้องตกลงกันไว้ดีแล้วว่าคนหนึ่งไปสำนักหมอหลวง คนหนึ่งรับผิดชอบโรงหมออายุนับร้อยปีที่เป็นกิจการสืบทอดต่อกันมา ทว่าพูดเรื่องวิชาแพทย์ เขาไม่ด้อยไปกว่าหมอหลวงเลยแม้แต่น้อย

บัดนี้ถูกกู้อวิ๋นเวยพูดเช่นนี้ สีหน้าย่อมไม่สบอารมณ์ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณชายสามก็ไปตามหาหมอมีฝีมือเถอะ”

เห็นหมอโจวเก็บของเตรียมจากไป กู้ชิงเจ๋อเองก็รู้สึกเก้อกระดาก

“หมอโจว สตรีถูกทำลายโฉมเป็นเรื่องใหญ่ นางไม่อาจยอมรับในทันทีเลยได้ ท่านอย่าถือสานางเลย”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าหมอโจวถึงนุ่มนวลขึ้นหลายส่วน พูดว่า “อาการบาดเจ็บบนหน้านางลึกมาก ไม่ทิ้งรอยไว้ย่อมเป็นไปไม่ได้ มิสู้พวกท่านไปเชิญหมอหลวงมาดูเถอะ”