บทที่ 65

กู้อวิ๋นเวยยิ่งคิดยิ่งไม่พอใจ ก่อนหน้านี้ที่ซวงซวงหลงใหลฉู่อ๋อง นางกลับคิดหาหนทางวางแผนช่วยเหลือ หวังเพียงให้ลูกสาวสามารถเกาะกิ่งไม้สูงได้ ใครจะคาดคิดว่าสุดท้ายแล้วจะตกลงปลงใจไปกับหลินจือเยว่ นี่เพิ่งแต่งงานก็ถูกขังคุกแล้ว หลินจือเยว่เองก็เสียตำแหน่งถูกคนเย้ยหยัน แม้แต่นางวันนี้ก็ไม่มีหน้าให้ออกจากจวนแล้ว

นายท่านคิดว่าอยู่ในราชสำนักไปก็ขายหน้า จึงปฏิบัติต่อนางไม่ดี นางเองก็ทำได้เพียงอดทนไว้

เดิมทีหลินจือเยว่ก็ถูกฉินซวงซวงพาลทำให้เดือดร้อน แต่คิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงยอมอดทน ใครจะคาดคิดว่ากลับถูกแม่ยายหาเรื่องกลับ บริภาษเขาว่าไม่มีความสามารถเช่นนี้?

“ท่านแม่ เรื่องนี้หากซวงซวงไม่เชื่อนักต้มตุ๋นผู้นั้น หลอกลวงราชครูสวี อีกทั้งยังทำร้ายสกุลซ่ง เรื่องก็คงไม่เป็นเช่นนี้ ไฉนเลยจะโทษข้าไปเสียทุกเรื่องได้?” หลินจือเยว่อธิบายอย่างมิอาจหักใจ

“ซวงซวงทำเช่นนี้ยังไม่ใช่เพื่อเจ้าอีกหรือ? หวังผูกไมตรีกับฮูหยินสวีผ่านผู้มีวิชา นางวางแผนคิดแทนเจ้า หากเจ้ามีความสามารถจริง นางก็ไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก หรือก่อนหน้านี้เจ้าจะทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อยจริงๆ?”

สุ้มเสียงของกู้อวิ๋นเวยคมกริบ พูดเสียจนหลินจือเยว่ตอบโต้ไม่ได้

“ในเมื่อซวงซวงยังไม่กลับมา เจ้ามาทำอันใดเล่า?”

หลินจือเยว่กำหมัดแน่น ฝืนข่มเพลิงโทสะภายในใจ ใช้สติปัญญากล่าวเตือนตนเอง วันนี้เขามาจวนฉินเพราะยังมีธุระสำคัญ ไม่สามารถยอมแพ้อย่างง่ายดายได้

“ข้าต้องการพบท่านพ่อตา”

ตอนนี้เอง แม่ทัพฉินได้ข่าวว่าหลินจือเยว่มาก็เดินมาแล้ว “พบข้ามีธุระอันใด? หากเป็นเรื่องเงิน เจ้าทิ้งความคิดนี้ไปเสียเถิด!”