บทที่ 66

หลินจือเยว่ได้ยินเสียงตวาดของแม่ทัพฉิน ทุกประโยคล้วนทำให้เขาอับอาย

ก่อนนี้ยามแต่งงาน แม้แม่ทัพฉินจะบ่นตำหนิ ไม่พอใจที่ทำให้ซวงซวงเป็นได้เพียงภรรยาหลวงที่มีศักดิ์เทียมกัน แต่อย่างน้อยก็นับว่าเกรงใจ ทว่าบัดนี้เขาถูกซวงซวงพาลทำให้เดือดร้อนจนเสียตำแหน่ง แม่ทัพฉินไม่เพียงไม่รู้สึกผิด ตรงกันข้ามยังโยนความผิดทั้งหมดมาที่เขา!

“ซวงซวงต้องติดคุกก็เพราะเจ้า หากเจ้าเป็นบุรุษคนหนึ่งก็ต้องหาทางช่วยนางออกมา ส่วนแปดล้านตำลึงนี้ เจ้าไปหาทางชดใช้ด้วยตนเองเถิด”

แม่ทัพฉินทิ้งไว้เพียงสองประโยคก็หมุนตัวจากไปอย่างรังเกียจ กู้อวิ๋นเวยรีบไล่ตามไปด้วยสายตาไม่พอใจ

หลินจือเยว่ยืนอึ้งงันอยู่กับที่ ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นเจือไออำมหิตแรงกล้า สายลมพัดพาเสียงเย้ยหยันของทั้งสองคนเข้ามา

“ช่างน่าอับอายขายหน้าโดยแท้ ยืมเงินยังต้องมายืมพ่อตา!”

“เขากับแม่ของเขามีความสามารถใช้จ่ายเงินแปดล้านตำลึงภายในสองปี หรือไม่เคยคิดจะคืนเลย? เจ้าเองก็สายตาไม่ดี ยกลูกสาวให้คนเช่นนี้ บัดนี้เดือดร้อนมาถึงข้าจนไม่มีหน้าออกจากจวนแล้ว!”

“นายท่าน นี่...ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ครั้งนี้หลินจือเยว่กลับมามีสง่าราศีเพียงนั้น ใครจะคาดคิดว่าทั้งหมดล้วนอาศัยสกุลซ่งกันเล่า?”

บังเอิญฉินเซี่ยงเหิงกลับมาพอดีก็ปรายตามองหลินจือเยว่ที่คล้ายสุนัขถูกทิ้งตัวหนึ่ง ได้รู้ว่าเขาถึงขั้นมาขอยืมเงิน ทันใดนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป

“หลินจือเยว่ เจ้าอกตัญญูต่อท่านพ่อท่านแม่ข้าก็ช่างเถอะ ยังคิดยืมเงินพวกเราอีกกระนั้นหรือ? มียางอายบ้างหรือไม่? ข้าจะบอกอะไรเจ้าสักอย่างนะ เจ้ารีบจัดการเรื่องนี้ให้สงบโดยเร็ว ประเดี๋ยวหลังข้าสอบขุนนางในรอบฤดูใบไม้ผลิแล้ว ยังต้องถูกคนเย้ยหยันว่ามีญาติเช่นเจ้าผู้นี้ ถึงตอนนั้นก็อย่าตำหนิข้าว่าพลิกหน้าไม่รู้จักคนเลย!”

“ฉินเซี่ยงเหิง เจ้ารังแกคนเกินไปแล้ว!” หลินจือเยว่ไม่อาจอดกลั้นอีกต่อไป เหวี่ยงหมัดออกไปทันที!

“ผัวะ!”

ฉินเซี่ยงเหิงร้องโอดครวญ ปิดดวงตาเขียวช้ำของตน “คนสารเลวเช่นเจ้าถึงขั้นขวัญกล้าต่อยข้า แน่จริงก็อย่าหนีเสียล่ะ ข้าจะต่อยเจ้าให้ตาย!”

“ใครก็ได้มานี่หน่อย!”