บทที่ 67

“หลินจือเยว่ หากไม่ใช่เพราะแม่ทัพซ่งเห็นเจ้าเป็นเขยจึงเลื่อนขั้นให้ เจ้าตัวไร้ประโยชน์พรรค์นี้ยังสามารถสร้างความดีความชอบในสนามรบได้อีกหรือ? ความดีความชอบทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของแม่ทัพซ่ง! เดรัจฉานเจ้าคนนี้ยังเทียบสัตว์ร้ายไม่ได้! ยังมีหน้าโอหังต่อหน้าพวกเราอยู่อีกหรือ!”

“เจ้ายึดเอาความดีความชอบของแม่ทัพซ่งไป ให้แม่นางซ่งดูแลงานในเรือนเพื่อเจ้า กลับสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉินซวงซวงนางหญิงใจดำอำมหิตดุจอสรพิษพรรค์นี้อยู่ที่ชายแดน หันหลังให้คุณธรรม ไร้ยางอายเหลือหลาย ถึงขั้นยังมีหน้าว่าพวกเราอีกกระนั้นรึ?”

“แม่นางซ่งโชคดีได้ถอนหมั้นกับเจ้า เจ้าคนอ้างคุณธรรมมโนธรรมเต็มปาก แท้จริงแล้วเป็นคนเลวทรามต่ำช้ามิคู่ควรครองคู่กับนาง!”

หลินจือเยว่โมโหจวนเจียนจะระเบิดเต็มที อกกระเพื่อมขึ้นลง กลับดึงสติกลับมาได้ในทันใด “มิใช่ว่าเจ้าชอบรั่วเจิน ถึงเห็นข้าเสียอำนาจก็รีบเข้ามาเหยียบย่ำอย่างมิอาจอดรนทนไหวหรอกหรือ น่าเสียดายภายในหัวใจนางมีเพียงข้า เดิมทีก็ไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตา!”

ขณะซ่งรั่วเจินเดินออกจากร้านขายเครื่องประดับฝั่งตรงข้ามก็เห็นภาพนี้

“คุณหนู ท่านหลินป๋อทำเลยเถิดเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าท่านถอนหมั้นกับเขาแล้ว เขาถึงขั้นยังทำลายชื่อเสียงของท่านยามอยู่ที่ภายนอก!” เฉินเซียงโมโหกระทืบเท้า “เดิมทีคิดว่าหลินโหวเป็นคนรักหน้าตา เหตุใดต่ำช้าเพียงนี้!”

ซ่งรั่วเจินมองเงาคนสายหนึ่งทางด้านหน้า ทั้งที่เพิ่งผ่านไปสามารถนับวันได้ หลินจือเยว่ไม่มีสง่าราศีเหมือนก่อนแล้ว ตรงข้ามกันสติปัญญาเฉื่อยชา แม้แต่โชคที่ดีเพียงนั้นก็เริ่มอ่อนลง

เป็นสัญญาณดีให้นางได้เห็นการเปลี่ยนแปลง

“กลางวันแสกๆ เหตุใดเริ่มพูดเพ้อฝันแล้วเล่า ใครพูดว่าภายในใจข้ามีเพียงท่านกัน?”

หลินจือเยว่เองก็คิดไม่ถึง ซ่งรั่วเจินถึงขั้นบังเอิญอยู่ในละแวกนี้พอดี ชั่วขณะเผชิญหน้าสายตาเผยแววว้าวุ่นแวบหนึ่ง แต่นึกถึงซ่งรั่วเจินที่ยอมจ่ายให้ตนเองตลอดสองปีมานี้ ก็กลับมาสุขุมแล้ว

เดิมทีภายในใจนางก็มีเพียงเขา

“รั่วเจิน ข้ารู้ภายในใจเจ้ามีเพียงข้า เพียงขุ่นเคืองที่ข้าแบ่งหัวใจออกเป็นสองส่วน แต่เจ้าก็ไม่สมควรเปลี่ยนความรักเป็นความแค้น ไม่ได้มาก็คิดทำลายข้า!”

“ก่อนนี้ข้าก็สัญญากับเจ้าแล้ว หลังแต่งงานจะปฏิบัติต่อเจ้าดี ๆ เหตุใดเจ้าต้องถือสา โวยวายจนมาถึงขั้นนี้มีผลดีอันใดต่อเจ้าเล่า?”

เขายิ่งพูดยิ่งโมโห ความอับอายที่ได้รับ ความอึดอัดคับข้องใจทั้งหมดในตอนนี้ก็เป็นเพราะนาง!