บทที่ 71

“คิดไม่ถึงแม่นางซ่งอายุยังน้อย ถึงขั้นมองอุบายต้มตุ๋นของผู้มีวิชาออก เมื่อนั้นข้าเองก็เกือบถูกหลอก ต้องขอบคุณแม่นางซ่งมาก”

สวีเยว่เอ๋อร์มาพร้อมชายอีกหนึ่งคน ได้เห็นซ่งรั่วเจินก็รู้สึกสนิทสนมมากเป็นพิเศษ

“รั่วเจิน เจ้ามาแล้วดีเหลือเกิน ก่อนนี้ได้ยินเรื่องความชอบของเจ้า ตั้งใจซื้อของหวานผลไม้ที่เจ้าชอบมาจากร้านอวิ๋นหย่าเป็นพิเศษ อีกเดี๋ยวไปชิมดีหรือไม่?”

“ได้เลย” ซ่งรั่วเจินพยักหน้ารับคำ

“เฮ่ออัน นี่ก็คือรั่วเจิน ต้องขอบคุณนางพวกเราถึงหาน้องหญิงของเจ้าพบ” สวีรั่วหลานยิ้มแย้มเอ่ยปากแนะนำ “รั่วเจิน นี่คือลูกชายข้าเฮ่ออัน”

ซ่งรั่วเจินมองชายหนุ่มตรงหน้า เห็นเขาสวมชุดผ้าไหมสีขาว รูปร่างสูงใหญ่ ยังห้อยหยกหยางจือหนึ่งชิ้นที่เอว รัศมีโดดเด่น

ใบหน้าหล่อเหลาเปล่งประกายหยักยิ้มสุภาพอ่อนโยน บนตัวไม่มีไอเย็นแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าเป็นคุณชายสง่างามใสสะอาดท่านหนึ่ง

“ขอบคุณแม่นางซ่งมากที่ช่วยเหลือ ข้าคนสกุลสวีมีวาสนาแล้ว”

ภายในสายตาสวีเฮ่ออันสะท้อนแววตกตะลึงวูบหนึ่ง

เรื่องซ่งรั่วเจินถอนหมั้นเอะอะเอิกเกริกไปทั่ว เขาได้ยินข่าวตั้งแต่แรกแล้ว ได้ยินท่านแม่ชื่นชมนางงดงามดุจจันทรา กลับไม่เคยพบหน้ามาก่อน วันนี้ได้พบแล้ว ไม่ธรรมดาดุจนางเซียนลงมายังโลกมนุษย์จริง ผ่านตาแล้วก็ยากจะลืมเลือน

ซ่งรั่วเจินทำความเคารพ “สามารถช่วยให้สำเร็จได้ก็เป็นเรื่องงดงามเรื่องหนึ่ง ภายในใจข้าเองก็ปลื้มปีติ”

สวีเฮ่ออันได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ในเมืองหลวง คุณหนูตระกูลขุนนางมากมายปรารถนาจะได้แต่งเข้าจวนสกุลสวี วันนี้เป็นงานเลี้ยงนับญาติ มีฮูหยินไม่น้อยพาลูกสาวมาด้วย ก็เพื่อจะได้ผูกสัมพันธ์เป็นเครือญาติกับสกุลสวี

ขณะเดียวกันเห็นสวีรั่วหลานแนะนำซ่งรั่วเจินให้สวีเฮ่ออันรู้จักเป็นพิเศษ หยั่งเดาขึ้นภายในใจ หรือว่าสวีฮูหยินถึงขั้นมีเจตนาให้ซ่งรั่วเจินเป็นสะใภ้ของนางกระนั้นหรือ?

“รั่วเจิน ข้ารู้จักกับเจ้ามานานหลายปีกลับไม่รู้ว่าเจ้ายังมีความสามารถนี้ คาดว่าครั้งก่อนก็คือจับพลัดจับผลูเปิดโปงได้กระมัง?”