บทที่ 72

“ซวงซวงเองก็ถูกผู้มีวิชาหลอก มิได้ตั้งใจ เหตุใดแม่นางซ่งต้องว่าร้ายไปทุกที่ด้วยเล่า?”

“ให้ข้าพูด เดิมทีเจ้าก็ไม่รู้วิชาเต๋า ก็เพียงจับพลัดจับผลูช่วยสวีฮูหยินตามหาลูกสาวพบเท่านั้น นี่ก็โอ้อวดโอหังเพียงนี้ ช่างน่าขันเกินไปแล้ว!”

เหอเซียงหนิงมองทางทุกคน เอ่ยเตือน “ทุกท่านคงมิได้ลืมไปแล้วหรอกกระมัง?”

“ครั้งก่อนในงานเลี้ยงชมดอกอิงฮวา ซ่งรั่วเจินยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินทั้งสองท่านของบ้านใหญ่และบ้านรองสกุลต่ง ยังพูดว่าคุณชายน้อยต่งถูกอาสะใภ้ฆ่าตาย นำพาให้ความสัมพันธ์ของสกุลต่งบ้านแตกสาแหรกขาด ฮูหยินรองสกุลต่งเสียใจหนัก จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา!”

“ให้ข้าพูด ซ่งรั่วเจินโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งกว่าซวงซวงร้อยเท่า! ซวงซวงมิได้ตั้งใจ แต่นางกลับทำเพราะมีเจตนา”

“ข้าชี้แนะทุกท่านยังอยู่ให้ห่างจากคนเช่นนี้สักหน่อย หาไม่แล้วใครรู้เล่าว่าจะสร้างเรื่องอันใดออกมาอีก?”

เพียงถ้อยคำนี้พูดออกมา ทุกคนก็นึกถึงข่าวลือสกุลต่ง อย่างไรเสียวันนั้นก็โวยวายไม่งามตามาก

“ข้าได้ยินมาว่าคืนวันนั้นสวี่อิ๋งเฉียวกับสามีเร่งรุดไปเมืองซีอวิ๋น จนกระทั่งวันนี้ยังไม่ได้รับข่าวส่งกลับมา ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ”

“แต่ไหนแต่ไรมาฮูหยินรองสกุลต่งสวี่ชิงเหมยใจดีมีเมตตา วันปกติเห็นขอทานก็ทำทาน จะลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับคุณชายน้อยต่งได้อย่างไร?”

“หลายวันมานี้ไม่เห็นนาง แม้แต่งานเลี้ยงนับญาติวันนี้นางก็ไม่มา เห็นได้ชัดว่าเสียใจจริงๆ”

เหอเซียงหนิงเห็นคนอื่นช่วยนางพูด นึกกระหยิ่มใจ “พี่สวี ท่านอย่าถูกนางหลอกอีกเลย เห็นได้ชัดว่านางอาศัยโอกาสนี้เข้าใกล้ท่าน”

“นางเป็นหญิงที่เคยถอนหมั้นมาก่อนคนหนึ่ง เป็นอนุภรรยาให้ผู้อื่นยังต้องพิจารณาให้ดี ถึงขั้นเพ้อฝันปีนป่ายขึ้นไปหาท่าน ช่างไร้ยางอายโดยแท้!”

ซ่งรั่วเจินแค่นหัวเราะเสียงเย็นทีหนึ่ง นับว่าไว้หน้าเหอเซียงหนิงแล้ว!

“แม่นาง ข้าวสามารถกินส่งเดชได้ แต่คำพูดจะพูดส่งเดชไม่ได้ ลูกสาวข้าไม่เคยล่วงเกินเจ้า เจ้าเปิดปากก็ปรักปรำนาง นี่คือหลักการอะไรกัน?”

หลิ่วหรูเยียนเห็นคนปรักปรำลูกสาวตน ไฉนเลยจะอดกลั้นไหว?

“นี่เป็นใครเชิญมากัน? ใครก็ได้ ไล่ออกไปให้ข้าที!”

สวีรั่วหลานสีหน้าแข็งทื่อดุจเหล็ก “แม่นางซ่งเป็นแขกทรงเกียรติของสกุลสวีข้า นางช่วยข้าตามหาลูกสาวเป็นเรื่องจริง!”

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงนับญาติของสกุลสวีข้า ใครปรักปรำแม่นางซ่งมิสู้กลับไปด้วยตนเองเถิด ประเดี๋ยวจะวุ่นวายไม่งามตา”