บทที่ 73

“พวกเจ้าปล่อยข้า! เป็นนางตบข้า พวกเจ้าจับข้าไว้ทำอันใด?”

สายตาซ่งรั่วเจินเยียบเย็น “ตบสองฉาดนี้เป็นการสั่งสอนเจ้า ข้าถอนหมั้นไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า”

“หากจวนหลินไม่พอใจ ย่อมต้องมาพูดกับข้าเอง ตรงข้ามกันเจ้าใช้ฐานะอะไรมาพูดถ้อยคำเหล่านี้?”

“คนรู้ก็คิดว่าเจ้าเป็นสหายสนิทของฉินซวงซวง คนไม่รู้ยังคิดว่าเจ้าหลงรักหลินจือเยว่จึงทวงความยุติธรรมแทนเขา”

“ส่วนสกุลต่ง หากข้าพูดเท็จ สกุลต่งย่อมมาคิดบัญชีกับข้าเอง ยังไม่ต้องให้เจ้ามาถาม!”

คนรอบกายเห็นซ่งรั่วเจินกล้าลงมือตบคน ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ทั้งยังนึกถึงคำพูดของเหอเซียงหนิง เหตุที่หลินจือเยว่เสียตำแหน่งไปก็เพราะสกุลซ่ง

สตรีเช่นนี้ หากให้นางแต่งเข้าจวน เกิดความขัดแย้งขึ้นมา น่ากลัวว่าต้องไม่สงบสุขจริง

“รั่วเจิน เจ้าไม่ควรลงมือ ภายภาคหน้าเรื่องเช่นนี้ให้แม่ทำเอง”

หลิ่วหรูเยียนรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างอดไม่ได้ เมื่อครู่นางตอบสนองเชื่องช้าไปบ้าง แต่ตอนนี้ลูกสาวตบก็ตบไปแล้ว พลาดโอกาสอันดีไป นางเองก็ไม่สามารถไปตบคนได้อีก

เดิมทีซ่งรั่วเจินคิดว่าหลิ่วหรูเยียนตำหนิตนเองลงมือ คิดไม่ถึงได้ยินคำพูดนี้แล้ว ก็เกือบหัวเราะออกมา

ส่วนสายตาคนรอบกายเหล่านี้ นางเห็นชัดเจนมากว่ากำลังคิดสิ่งใด แต่นางกลับไม่ใส่ใจ

นางแต่งเข้าไปแล้วก็กลายเป็นตัวหายนะ?

คล้ายนางเสียดายที่ไม่ได้แต่งเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น

ทันใดนั้น เสียงตกตะลึงของคนทางด้านหน้าก็ดังขึ้น “คนสกุลต่งมาแล้ว!”

“นี่มิใช่นายท่านกับต่งฮูหยินหรือ? เร่งรุดเดินทางมาเพียงนี้ มิใช่ว่ารู้ซ่งรั่วเจินอยู่ที่นี่จึงตั้งใจมาคิดบัญชีกับนางหรอกหรือ?”

ทันใดนั้น ทุกคนล้วนขยับเข้ามารับชมความครึกครื้น กลัวคืนนี้พลาดความครื้นเครงไป

เหอเซียงหนิงกำลังจะถูกลากออกไป ฉับพลันได้ยินว่าคนสกุลต่งมาแล้ว อาศัยช่วงบ่าวรับใช้หันไปให้ความสนใจดิ้นหลุดออกจากพันธนาการ พูดอย่างกระตือรือร้น

“ซ่งรั่วเจิน ผลกรรมของเจ้ามาแล้ว คนสกุลต่งมาหาถึงที่ ข้าดูว่าเจ้าจะชี้แจงพวกเขาเยี่ยงไร!”