บทที่ 74

สวี่อิ๋งเฉียวขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าสะท้อนความเจ็บปวดทุกข์ระทม

“ข้าคิดไม่ถึงว่าสวี่ชิงเหมยจะโหดเหี้ยมเพียงนี้ สามารถลงมือกับหลานชายของตนได้!”

“หากมิใช่เพราะแม่นางซ่งบอกความจริงทั้งหมดแก่ข้า น่ากลัวว่าเป๋ยอวี่ของข้าต้องตายตาไม่หลับอยู่ในบ่อน้ำไปทั้งชาติแน่นอน!”

บรรยากาศเงียบลงในทันใด

แม้แต่เสียงเข็มตกยังได้ยิน

ทุกคนล้วนเบิกตากว้าง พวกเขาได้ยินอะไรแล้ว?

ต่งเป๋ยอวี่มิได้หายไป แต่ถูกสวี่ชิงเหมยฆ่าตายแล้วโยนลงในบ่อน้ำ?

“ต่งฮูหยิน ท่านรีบลุกขึ้นเถิด” ซ่งรั่วเจินรีบเข้าไปประคองคนขึ้นมา

สวี่อิ๋งเฉียวปาดน้ำตาที่หางตา แม้เจ็บปวดมาก แต่ภายในสายตาเปี่ยมความซาบซึ้งใจ

“ข้าคิดมาโดยตลอดว่าเป๋ยอวี่ไม่รู้ความจึงถูกคนหลอกพาไป ยามสวี่ชิงเหมยเสแสร้งต่อหน้าข้า ข้ายังปลอบนาง คิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของข้า”

“หากมิใช่เพราะข้าสั่งสอนเป๋ยอวี่เข้มงวดจนเกินไป เขาก็ไม่มีวันโมโหจากไป หากมิใช่เจ้าเตือนสติข้า ข้ายังไม่รู้ว่าจะต้องเลอะเลือนไปถึงยามใด”

ต่งหานโจวเองก็เอ่ยปากขอบคุณ “แม่นางซ่ง ขอบคุณเจ้ามากที่ทวงความยุติธรรมให้เป๋ยอวี่ เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา!”

“ภายภาคหน้ามีที่ใดให้สกุลต่งช่วยเหลือขอให้เอ่ยปาก บุญคุณครั้งนี้ พวกเราจดจำไว้ในใจแล้ว”

“หานโจว ตกลงนี่เกิดเรื่องใดขึ้น?”

ราชครูสวีได้ยินข่าวก็เดินทางมา ได้ยินเรื่องนี้แล้วก็ตกตะลึง จวนสกุลต่งวุ่นวายจนมีคนตายจริงหรือนี่?

สีหน้าต่งหานโจวแข็งทื่อดุจเหล็ก ขอบตาแดงเรื่อ

“สวี่ชิงเหมยหญิงอำมหิตผู้นี้! นางคลอดลูกชายไม่ได้ ยังคิดว่าน้องชายข้าถูกข้ากดหัวไปทุกจุด เอาความแค้นไปลงกับเป๋ยอวี่!”