บทที่ 75

เหอเซียงหนิงโง่งมแล้ว

นับตั้งแต่สวี่อิ๋งเฉียวคุกเข่า สมองนางก็ขาวโพลนในทันทีทันใด

คำพูดของซ่งรั่วเจินเป็นความจริงได้อย่างไร? เดิมทีนางก็ไม่สามารถรู้เรื่องพรรค์นี้ได้นี่!

“เหอเซียงหนิง เจ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้วหรือ?”

ซ่งรั่วเจินหันมองทางหญิงสาวที่กำลังก้มหน้า ต้องการหนีออกไป เมื่อครู่สาดน้ำเสียใส่นาง ตอนนี้คิดหนีไปเงียบ ๆ มีเรื่องดีเพียงนี้ที่ใดกัน?

“ข้า...ข้าไม่มีอะไรจะพูด...”

เหอเซียงหนิงตกใจมาก ครู่ต่อมาคิดหนีไป คิดไม่ถึงจะชนเข้ากับฉู่อวิ๋นกุย

“บังอาจ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงขั้นขวัญกล้าชนอวิ๋นอ๋อง!”

“หม่อมฉันมิได้ตั้งใจ ท่านอ๋องโปรดอภัยด้วยเพคะ!” เหอเซียงหนิงตกใจจนหมดความกล้า รีบคุกเข่าลง

ฉู่อวิ๋นกุยปรายตามองเหอเซียงหนิงแวบหนึ่ง สายตาหันมองผู้กระทำผิดอย่างเสด็จพี่สามของตน ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่คนเกือบถูกชนก็คือเสด็จพี่สาม!

ใครคาดคิดเสด็จพี่สามคล่องแคล่วว่องไว ขยับถอยหลังหนึ่งก้าว หญิงคนนี้จึงชนเขา!

เวรกรรม!

ฉู่จวินถิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “น้องห้า อิงตามกฎราชสำนัก สร้างข่าวลือเท็จต้องจัดการเยี่ยงไร?”

“อิงตามกฎ ผู้กระทำผิดต้องถูกตัดลิ้น”

เหอเซียงหนิงเบิกตาโต สายตาเปี่ยมความตกตะลึง นี่จะตัดลิ้นนางกระนั้นหรือ?

“ท่านอ๋องโปรดยกโทษด้วย หม่อมฉันมิได้ตั้งใจใส่ร้าย เมื่อครู่ตอนหม่อมฉันพูดคำนี้ก็มิได้มีเพียงหม่อมฉันคนเดียว ล้วนเป็นเพราะฮูหยินรองสกุลต่งโหดเหี้ยมเกินไป พวกเราจึงถูกหลอก!”

“ภายภาคหน้าหม่อมฉันไม่กล้าแล้ว ท่านอ๋องโปรดละเว้นความผิดครั้งนี้ของหม่อมฉันด้วยเพคะ”

หลิ่วหรูเยียนกำลังนึกเสียใจที่เมื่อครู่ลูกสาวถูกรังแก ส่วนตนเองลงมือช้าไปหนึ่งก้าว บัดนี้เห็นเหอเซียงหนิงปกปิดความจริง ต้องการให้เรื่องนี้ผ่านไป ไฉนเลยจะยอมให้นางสมปรารถนาได้?