บทที่ 76

ภายในห้อง

สวีรั่วหลานกับหลิ่วหรูเยียนสบมองสวี่อิ๋งเฉียวก็ตาแดงไปด้วยอย่างสุดระงับ ในฐานะมารดาเฉกเดียวกัน เรื่องพรรค์นี้ไม่ต่างจากถูกฟ้าผ่าตอนกลางวันแสก ๆ

ใครคาดคิดเล่าว่าสะใภ้ใต้ชายคาเดียวกันจะน่ากลัวเพียงนี้?

“ปกติสวี่ชิงเหมยมองดูแล้วอ่อนโยนบอบบาง คิดไม่ถึงจะโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ สามารถลงมือกับเด็กได้ลง” หัวคิ้วสวีรั่วหลานขมวดมุ่น ข่าวนี้ช่างน่าตกตะลึงโดยแท้

“แม้ปกติข้าไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนาง ก็เห็นว่าอุปนิสัยต่างกันเท่านั้น เห็นนางเป็นญาติ แต่นาง...”

สวี่อิ๋งเฉียวปาดน้ำตา ข่มอารมณ์ตนเองให้สงบลง พูดอย่างรู้สึกผิด “วันนี้เดิมทีเป็นงานนับญาติวันมงคล กลับถูกข้ารบกวนแล้ว ขออภัยจริงๆ...”

“อย่าได้กล่าวเช่นนี้เลย พวกเราล้วนเป็นแม่คนเหมือนกัน ไฉนเลยจะไม่เข้าใจความรู้สึกของท่าน?”

สวีรั่วหลานรีบโบกมือ เอ่ยถามอย่างห่วงใย “เรื่องนี้นายท่านต่งจะตัดสินอย่างไร?”

“หลังนายท่านรู้เรื่องนี้ก็ไม่ได้ปกป้องสวี่ชิงเหมย ยอมให้พวกเราพาคนไปส่งศาลาว่าการ พูดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมอบคำชี้แจงให้เป๋ยอวี่ให้ได้”

สวี่อิ๋งเฉียวพูดถึงเรื่องนี้ก็ซาบซึ้งใจ ก่อนนี้กลับมาถึงนางยังลังเล แต่มากที่สุดก็ตัดสินใจทุบหม้อจมเรือ

แม้ว่าทั้งครอบครัวไม่เห็นด้วย นางก็จะเสี่ยงชีวิต แต่ไม่ยอมให้เป๋ยอวี่ตายไปอย่างไม่ชัดเจน

นางคิดไม่ถึงเลยว่าหลังพูดเรื่องนี้ออกไป พ่อสามีกับแม่สามีมิได้เกลี้ยกล่อม ตรงข้ามกันเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้ส่งคนไปศาลาว่าการซุ่นเทียนอีกด้วย นับว่าปลอบใจนางได้มาก

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” สวีรั่วหลานถอนหายใจ

หากสกุลต่งกลัวเสียหน้า ไม่ยินดีเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป นั่นต่างหากที่เลวร้าย

สวี่อิ๋งเฉียวเห็นซ่งรั่วเจินกลับมา ก็รีบขยับขึ้นไปพูดเสียงเบา “แม่นางซ่ง ไม่รู้ข้ายังมีโอกาสได้พบเป๋ยอวี่อีกหรือไม่?”

ได้ยินดังนั้น ซ่งรั่วเจินหันมองร่างคนเล็ก ๆ ข้างกายสวี่อิ๋งเฉียว เดิมทีพลังงานชั่วร้ายก็เริ่มหายไปแล้ว วิญญาณก็เริ่มโปร่งแสง เห็นได้ชัดว่าความแค้นภายในใจคลายลงแล้ว อีกไม่นานก็จะไปเกิด