บทที่ 77

สวี่อิ๋งเฉียวอึ้งงัน คิดเพียงว่าถ้อยคำนี้ของซ่งรั่วเจินคล้ายยังมีความนัยอื่น ก็ไม่รู้ว่าเป็นไปตามที่นางคาดเดาหรือไม่

ขณะนางเตรียมเอ่ยถาม ต่งหานโจวกับราชครูสวีก็เดินเข้ามาพร้อมกัน

“ฮูหยิน พวกเรากลับก่อนเถิด ที่บ้านยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกมาก”

สวี่อิ๋งเฉียวดึงสายตากลับ นึกได้ว่าแม้สวี่ชิงเหมยถูกส่งไปที่ศาลาว่าการแล้ว แต่ภายในเรือนยังมีเรื่องอีกมากให้จัดการ ท่านพ่อท่านแม่ถูกทำร้ายไปไม่น้อยกว่าพวกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาเล็ก

“ซ่งฮูหยิน แม่นางซ่ง บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่อาจกล่าวเพียงคำขอบคุณได้หมด”

ต่งหานโจวมองทางพวกหลิ่วหรูเยียนสองคนและทำความเคารพอย่างเต็มรูปแบบ

หากมิใช่ซ่งรั่วเจินเอ่ยทั้งหมดนี้ออกมา บิดาเลอะเลือนอย่างเขาต่อให้ตายไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับลูกอย่างไร

จนกระทั่งสองสามีภรรยาสกุลต่งจากไป หลิ่วหรูเยียนถูกพวกสวีฮูหยินดึงไปจิบชาที่อีกฝั่งแล้ว

“รั่วเจิน พวกเราเองก็ไปชิมผลไม้กันเถอะ?” สวีเยว่เอ๋อร์เอ่ยปากเสนอ

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า เรียกอวิ๋นเนี่ยนชูไปพร้อมกัน

“วันนี้สกุลสวีจัดงานเลี้ยงได้ดีมาก ขนมเหล่านี้ล้วนมาจากร้านชื่อดัง”

“เจ้าดูขนมดอกกุ้ยฮวา ก่อนนี้ให้บ่าวรับใช้ไปซื้อก็ต้องต่อแถวนานมาก ได้ยินมาว่าเชิญพ่อครัวมาที่บ้านแล้ว”

อวิ๋นเนี่ยนชูกินขนม เอ่ยถามอย่างสงสัย “รั่วเจิน เจ้ามีวิชาเต๋าตั้งแต่เมื่อใด?”

พวกนางรู้จักกันมาหลายปีเพียงนี้ ไม่เคยได้ยินว่านางมีความสามารถนี้ เมื่อครู่เดินเข้ามาได้ยินคนกล่าวชื่นชม ช่างน่าอัศจรรย์โดยแท้!

“ความลับ” ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบา ๆ

หากถูกถามจริง นางก็ทำได้เพียงตอบว่าหลังหมดสติไป จู่ ๆ ก็รู้แจ้งเชี่ยวชาญวิชาเต๋าขึ้นมา อย่างไรเสียบัดนี้นางก็คือซ่งรั่วเจิน

แม้มีคนสงสัย ก็ไม่สามารถหาคนมาจับผีได้หรอกกระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้น พวกจับผีมาอยู่ต่อหน้านาง นั่นยังมิใช่เรื่องตลกอีกหรือ?