บทที่ 858

“วันนี้พ่อของหม่อมฉันเข้าวังไปแล้ว ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้นมากมายที่เมืองผิงหยาง วันนี้กลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่?” ซ่งรั่วเจินถาม

“วางใจเถอะ เดิมทีท่านลุงก็เป็นขุนนางจงรัก คราวนี้สาเหตุที่อยู่ที่เมืองผิงหยางนานขนาดนี้ก็เป็นเพราะถูกบังคับ”

“วันนี้รองแม่ทัพคนอื่นๆ ก็เข้าวังไปด้วยเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เสด็จพ่อก็ทรงนึกเสียดายที่ท่านลุงพลีชีพไปในสมรภูมิ ตอนนี้เห็นเขากลับมาแล้วก็ดีพระทัยมาก”

ซ่งรั่วเจินได้ยินอย่างนั้นก็ค่อยวางใจ “เช่นนั้นก็ดีเพคะ”

“ข้ารู้ว่าหลังจากท่านลุงกลับมาจะต้องไม่ยอมปล่อยเรื่องที่เกิดขึ้นในสมรภูมิไปง่ายๆ เป็นแน่ แต่เรื่องก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ฝ่ายตรงข้ามก็คงใช้วิธีการตุกติกไปแล้ว ดังนั้นคิดจะพลิกคดีนี้ขึ้นมาอีกครั้งคงไม่ง่ายดายปานนั้น”

“รอจนเจ้ากลับไปแล้วก็ลองเกลี้ยกล่อมท่านลุงดู อย่าได้ร้อนใจเกินไป ความจริงจะต้องถูกตรวจสอบออกมาได้ไม่ช้าก็เร็ว”

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”

ซ่งรั่วเจินมองฉู่จวินถิงอย่างลึกซึ้ง เขาคาดเดาความคิดในใจของท่านพ่อได้จริงๆ ด้วย แต่คิดจะทำเรื่องนี้หาได้ง่ายดายไม่ แต่ดำย่อมไม่อาจกลายเป็นขาว ความจริงจะต้องปรากฏออกมาในสักวัน

ณ ตระกูลจ้าว

“ซวี่ไป๋ แม่ขอร้องเจ้าแล้ว เจ้ากินหน่อยเถอะ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายเจ้าจะรับไม่ไหวเอานะ!”

นายหญิงจ้าวมีสีหน้าปวดใจ มองดูลูกชายคนดีของตนเองผ่ายผอมลงทุกวัน ไม่กินไม่ดื่ม ทุกวันเอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้อง กระทั่งว่าออกมาข้างนอกก็ยังไม่ยอม นางรู้สึกทุกข์ใจยิ่งนัก

“ท่านแม่ ข้าไม่อยากกินจริงๆ ขอรับ”

จ้าวซวี่ไป๋สีหน้าซีดเผือด ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มออกมา

“ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นไรจริงๆ แค่อยากนอนสักหน่อยเท่านั้น”