บทที่ 86

“เจ้าค่ะ เป็นข้าเอง”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้าเบา ๆ

“ก่อนหน้านี้ข้าเกรงว่าท่านแม่จะกังวล จึงมิได้บอกอะไร คิดว่าจะรอจนรักษาหายแล้วค่อยแจ้งข่าวดีแก่ท่าน”

นี่ไม่ใช่ความคิดของนางคนเดียว แต่ยังเป็นความคิดของพี่ชายทั้งสองด้วย

เมื่อเริ่มการรักษา ไม่ว่าจะเป็นซ่งอี้อันหรือซ่งจืออวี้ ต่างก็ไม่เชื่อในความสามารถทางการแพทย์ของนาง พวกเขาตอบตกลงเพียงเพราะคิดเอาใจน้องสาวเท่านั้น

“นี่...นี่เจ้าก็เรียนรู้ด้วยหลังจากที่หมดสติไปงั้นหรือ?” หลิ่วหรูเยียนอดถามไม่ได้

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินตอบอย่างไม่ลังเล

อย่างไรเสียคำอธิบายนี้ก็ยังฟังดูง่ายกว่าการบอกว่าจิตวิญญาณของนางมาเข้าสู่ร่างนี้

หลิ่วหรูเยียนเช็ดหยาดน้ำสีใสที่หางตา จับมือนางขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นบุตรีที่คุ้นเคย ก็รู้สึกโล่งใจ

“เจินเอ๋อร์ โชคดีที่มีเจ้า มิฉะนั้นพี่รองของเจ้าคง...”

ซ่งรั่วเจินกุมมือของผู้เป็นมารดา “ท่านแม่ ตระกูลซ่งของพวกเราจะไม่ล้มลงง่าย ๆ เด็ดขาดเจ้าค่ะ ตอนนี้พี่รองกลับมามองเห็นแล้ว รอเพียงผลการสอบฤดูใบไม้ผลิออกมาอย่างดีเยี่ยม แล้วใครจะกล้ามาดูแคลนเราอีกเล่าเจ้าคะ”

ซ่งรั่วเจินเห็นความยากลำบากของหลิ่วหรูเยียนในช่วงหลัง ๆ มานี้ ถึงแม้เมื่อก่อนนางจะไม่ได้ชอบคบค้ากับฮูหยินตระกูลอื่น แต่เพราะบิดาหายตัวไป ทั้งยังเกิดเรื่องมากมายขึ้นในบ้าน

นางรู้ดีว่าถึงแม้จะมีการคุ้มครองจากฮ่องเต้เป็นการชั่วคราว แต่หากไม่มีใครในตระกูลสามารถยืนหยัดได้ กาลเวลาที่ผ่านพ้นไปก็จะค่อย ๆ ทำให้ตระกูลล่มสลายลงในที่สุด

“ท่านแม่ ท่านวางใจเถิด ข้าจะตั้งใจอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ ในการสอบฤดูใบไม้ผลินี้ ข้าจะทำให้ดีที่สุดขอรับ”

ซ่งอี้อันมีสายตาแน่วแน่ ย้อนคิดถึงเมื่อครั้งนั้นที่เขามุ่งมั่นจะสอบให้ได้ตำแหน่ง ขณะเดียวกันด้วยความที่อายุยังน้อยและมีชื่อเสียงเร็วกว่าผู้อื่น จึงทำให้เขาใจร้อนและวู่วามอยู่บ้าง

นับตั้งแต่สูญเสียการมองเห็นไป ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เขามักอดคิดไม่ได้ว่า หากเขายังสามารถอ่านตำราได้อีกสักครั้งจะดีเพียงใด สิ่งที่เคยอยู่แค่เอื้อมกลับกลายเป็นความฝันที่ยากจะไขว่คว้า

เขาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดมาก แต่ยิ่งทำเช่นนั้นก็ยิ่งคิดมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่เนื้อหาที่เคยอ่านมาก่อนก็ยังคงแจ่มชัดและเข้าใจได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ผลงานที่เขาเคยภาคภูมิใจนักหนานั้น บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าคำพูดของอาจารย์ที่กล่าวว่ามันขาดความลึกซึ้งนั้นหมายถึงอะไร