บทที่ 87

ที่หน้าประตูห้อง บ่าวชายและหญิงใช้ต่างพากันตะโกนเรียกด้วยความร้อนใจ แต่ประตูด้านในถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา

ไม่ว่าจะผลักอย่างไร ประตูก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย และด้านในก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ

“คุณชาย ท่านอย่าทำให้พวกบ่าวตกใจกันเลย รีบเปิดประตูเถิดเจ้าค่ะ!”

ซ่งรั่วเจินรู้สึกได้ทันทีว่าภายในห้องมีกลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่ว คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากัน ทั้งที่เมื่อวานยังไม่เป็นเช่นนี้ เพียงแค่ข้ามคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ปัง!”

ประตูใหญ่ถูกถีบเปิดออกอย่างกะทันหัน!

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นคุณหนูห้าผู้ที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับยกเท้าขึ้นถีบประตูที่ลงกลอนอย่างแน่นหนาจนเปิดออก ตัวกลอนหลุดออกจากบานประตูร่วงลงมากองที่พื้น แยกออกเป็นสองท่อน…

คุณหนูห้าแข็งแกร่งเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

แต่บัดนี้ ไม่มีใครใส่ใจเรื่องอื่นใดอีกแล้ว ทุกคนต่างพากันรีบวิ่งเข้าไปในห้อง พบว่าซ่งเยี่ยนโจวนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

“คุณชาย ท่านอย่าทำให้กวนเหยียนตกใจเช่นนี้นะขอรับ”

คนรับใช้คนสนิทอย่างกวนเหยียนคุกเข่าลงข้างเตียง มือสั่นเทาเอื้อมไปตรวจดูการหายใจ เมื่อพบว่ายังมีลมหายใจ เขาก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งใจอย่างห้ามไม่อยู่

“ให้ข้าดูหน่อย”

ซ่งรั่วเจินก้าวไปข้างหน้า รีบตรวจชีพจรของซ่งเยี่ยนโจว ผ่านไปครู่หนึ่งสีหน้าของนางก็เริ่มหนักอึ้ง

“น้องห้า เป็นอย่างไรบ้าง?” ซ่งอี้อันกับซ่งจืออวี้ถามอย่างร้อนใจ

ตั้งแต่พี่ใหญ่กลับมา เขาก็เอาแต่เศร้าหมองและเก็บตัวเงียบ ตอนแรกพวกเขาก็เฝ้าดูแลอยู่ข้าง ๆ พี่ใหญ่ตลอดเวลา แต่พี่ใหญ่กลับรู้สึกอึดอัด ไม่ปรารถนาให้ใครอยู่ใกล้ อยากจะอยู่ตามลำพัง พวกเขาจึงจำต้องยอมตามใจ

เพราะอย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่เคยเป็นผู้เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น แต่เมื่อกลับจากสนามรบ ขาของเขากลับไม่สามารถยืนขึ้นได้อีก ซ้ำร้ายบิดายังหายสาบสูญ ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่ยากจะทนรับได้

พวกเขาเคยคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไป พี่ใหญ่ผู้เข้มแข็งจะสามารถเข้าใจและยอมรับได้

เมื่อสองสามวันก่อน พวกเขาได้แวะมาดูพี่ใหญ่ตามคำพูดของน้องสาวคนเล็ก แต่ตอนนั้นก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น