บทที่ 860

“ผีสาวอะไรกัน เหมียวเหมี่ยวคือนางเซียน เจ้าอย่าใส่ร้ายนาง!” จ้าวซวี่ไป๋เลือดขึ้นหน้า

“นางเซียน?” ฉู่อวิ๋นกุยแทบหัวเราะออกมาเพราะความโมโห “ถ้าเป็นนางเซียนจริง ตอนนี้เจ้าก็ควรกระปรี้ประเปร่าอิ่มเอิบ ทั้งยังเป็นไปได้ว่าอาจมีอายุยืนเป็นร้อยปีเพราะได้รับความช่วยเหลือจากนาง แต่เจ้าดูซิว่าตอนนี้เจ้ามีสารรูปแบบไหน?”

“เจ้าดูตัวเองในกระจก สารรูปเหมือนใกล้จะลงโลงแบบนี้ เมื่อก่อนเจ้าชอบอ้างว่าตัวเองไม่มีทางถูกความรู้สึกบังตา จะต้องกตัญญูต่อพ่อแม่ไม่ใช่หรือไร?”

“ตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ข้าแนะให้เจ้าใคร่ครวญดูให้ดีเสียเถอะ!”

จ้าวซวี่ไป๋รับกระจกที่ฉู่อวิ๋นกุยโยนมาให้แล้วเหลือบมองไปโดยจิตใต้สำนึก หลังจากเห็นใบหน้าที่ซูบตอบซีดเซียว ไม่มีชีวิตชีวาแม้แต่น้อย ในใจก็ต้องตกตะลึง เหมือนคิดไม่ถึงว่าตนเองจะกลายเป็นแบบนี้

ซ่งรั่วเจินเพิ่งเคยเห็นท่าทางเดือดดาลเช่นนี้ของฉู่อวิ๋นกุยเป็นครั้งแรก เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสองเป็นสหายสนิทกันอย่างแท้จริง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่โมโหถึงขั้นนี้

“เจ้าดูอะไรออกหรือยัง? เป็นเพราะผีสาวตามรังควานจริงๆ หรือ?” ฉู่จวินถิงถาม

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “ท่านดูพลังชีวิตของเขา พลังหยางแทบถูกสูบออกไปหมดแล้ว ถ้าพวกเรามาช้ากว่านี้อีกนิด เขากับผีสาวตนนั้นแต่งงานร่วมหอกันสำเร็จ ถึงจะเป็นเทพเซียนก็ช่วยไม่ได้แล้ว”

ได้ยินดังนั้น ฉู่จวินถิงและฉู่อวิ๋นกุยล้วนหน้าเปลี่ยนสี

เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนพวกเขาก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน แต่มองว่าเป็นเรื่องเล่า ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้ดีนัก ถึงกับกำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา

นายหญิงจ้าวได้ยินคำพูดเหล่านั้นรางๆ ก็รีบกล่าวขึ้นว่า “แม่นางซ่ง เจ้าโปรดช่วยซวี่ไป๋ด้วยเถอะนะ! ข้ามีลูกชายแค่คนเดียว จะเสียเขาไปไม่ได้นะ!”

“ท่านป้าวางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะต้องหาวิธีการแน่นอน” ซ่งรั่วเจินพูดปลอบ

ระหว่างกำลังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นเสียงแหลมสูงก็พลันดังขึ้นมา

“ซ่งรั่วเจิน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”