บทที่ 870

“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ”

ฉู่อวิ๋นกุยตบมือของเขา “ปีนั้นข้าเองก็อยู่ด้วย ตกลงเรื่องราวเป็นเช่นไร ทุกคนล้วนรู้ดี พูดขึ้นมาแล้ว อันที่จริงพวกเราก็ไม่สามารถหนีความรับผิดชอบทั้งหมดพ้น”

ปีนั้นอายุยังน้อยไม่รู้ความ หลังเอะอะโวยวายแล้วก็จากไป ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้น พวกเขาเองก็ต้องรับผิดชอบจริงๆ

เป็นความผิดของพวกเขา

ตอนนี้เอง จ้าวซวี่ไป๋มองเห็นซ่งรั่วเจนจึงรีบเอ่ยถาม “แม่นางซ่ง เหตุใดเหมียวเหมี่ยวจึงกลายเป็นเช่นนี้? ข้าได้ยินมาว่าคนตายไปแล้วจะได้เกิดใหม่ เหตุใดนางจึงยังอยู่ในแม่น้ำเย็นยะเยือกนั้นอยู่ตลอดเล่า?”

แม้ว่าตอนนั้นเฉียนชิ่งเหมียวยังพูดไม่จบ แต่เขาได้ยินนางพูดว่าในน้ำหนาวมาก

ปีนั้นนางยังเด็กก็ต้องสำลักน้ำเย็นยะเยือกในแม่น้ำตายไป ชนิดที่ว่าผ่านมานานหลายปีถึงเพียงนี้ก็ยังถูกสภาพแวดล้อมเย็นยะเยือกโอบล้อมไว้...

ทีแรกเขาคิดจริงว่าเฉียนชิ่งเหมียวน่ากลัว แต่ตอนนี้คิดตกแล้ว เดิมทีทั้งหมดก็เป็นความผิดของเขา

“เพราะนางมีความยึดติด” ซ่งรั่วเจินพูดตามตรง

ผีตายในน้ำสำลักน้ำจนตาย แม้อนาถมาก แต่สามารถเกิดใหม่ได้ ทว่านางยังอยู่ที่นั่นไม่ยอมจากไป คาดว่ามีความยึดติดจึงยังอยู่ที่นั่น

“เช่นนั้นนางพูดว่าต้องการให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนนาง ใช่หรือไม่ว่าหากข้าตายไป นางก็สามารถปลดเปลื้องความยึดติดได้แล้ว?” จ้าวซวี่ไป๋เอ่ยถามอีกครั้ง

เพียงนายหญิงจ้าวได้ยินถ้อยคำนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไป “ซวี่ไป๋ เจ้าอย่าโง่เขลาเป็นอันขาด นั่นคือผีสาว! ตอนแรกเจ้าผิดจริง แต่ความผิดของเจ้าไม่ถึงกับต้องตายเสียหน่อย!”

สายตาซ่งรั่วเจินสะท้อนแววประหลาดใจ นางเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าจ้าวซวี่ไป๋ผ่านเรื่องเมื่อคืนมาแล้วจะเกิดความคิดเช่นนี้