บทที่ 871

เสียงซ่งรั่วเจินเพิ่งเงียบลง สายตาทุกคนล้วนตกอยู่บนตัวนาง หรือว่าภายในนี้ยังมีเงื่อนงำ?

“ปีนั้นพวกท่านแน่ใจได้อย่างไรว่านางพลัดตกน้ำตาย?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถาม

นายหญิงจ้าวพูดอย่างสงสัย “ปีนั้นพวกเขาเด็กสองสามคนไปเล่นด้วยกัน อันที่จริงบริเวณใกล้เคียงก็มีคนอยู่ เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด แม่นมสาวใช้ล้วนไม่ทันสังเกตเห็น อีกทั้งยังไม่รู้ว่านางพลัดตกน้ำได้อย่างไร

รอจนไปพบ คนก็หมดลมหายใจแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าพลัดตกน้ำ จึงไม่ได้คิดมาก”

“อันที่จริงในสายของข้า แต่ไหนแต่ไรมาเหมียวเหมี่ยวเด็กคนนี้ใจเซาะมาก นางไม่มีวันเล่นสนุกถึงขั้นกระโดดลงน้ำ บางทีอาจไม่ทันระวังจึงตกลงไป หรือบางที...”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว “หรือบางทีอาจถูกคนผลักตกลงไป?”

สีหน้านายหญิงจ้าวเปลี่ยนไป “ข้าเองก็ไม่กล้าพูดเรื่องนี้ ไม่มีหลักฐานอันใด อีกทั้งยังหาไม่พบว่าตกลงเป็นใครมีเป้าหมายเช่นนี้ ถึงขั้นทำร้ายเด็กเล็กคนหนึ่งตาย”

สายตาลุ่มลึกของฉู่จวินถิงสะท้อนแววใคร่ครวญและพูดว่า “เช่นนั้นเรื่องนี้ก็แปลกเกินไปแล้ว ยามคุณชายและคุณหนูแต่ละบ้านออกนอกบ้าน ข้างกายจะต้องมีแม่นมสาวใช้เฝ้าอยู่ โดยทั่วไปไม่สามารถเกิดเรื่องเช่นนี้ได้”

“ปีนั้นเป็นพวกซวี่ไป๋เผอเรอจริง แต่แม่นมกับสาวใช้มีความรับผิดชอบมากยิ่งกว่า”

“หลังผ่านเรื่องนี้ไป แม่นมสาวใช้ที่ติดตามเหมียวเหมียวล้วนถูกตีตายไปแล้ว” นายหญิงจ้าวพูด

ซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงสบตากันแวบหนึ่ง ภายในสมองของทั้งคู่เกิดข้อสันนิษฐานหนึ่ง

“ฆ่าคนปิดปาก?”

“ฆ่าคนปิดปาก?”

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันแต่คนละเสียง กลับทำให้คนภายในห้องตกตะลึง

“อะไรนะ?” จ้าวซวี่ไป๋เบิกตากว้าง เปี่ยมความรู้สึกเหลือจะเชื่อ

ซ่งรั่วเจินกลับไม่แปลกใจ “ในเมื่อพวกท่านล้วนพูดว่านางอุปนิสัยว่านอนสอนง่าย อีกทั้งยังใจเสาะ ย่อมไม่มีวันเล่นสนุกจนพลัดตกน้ำ”