บทที่ 909

ฉู่อวิ๋นกุยได้ฟังคำพูดของเสด็จพี่ ระหว่างเดินทางใคร่ครวญดูว่าตกลงที่ใดไม่ถูกต้อง ทำให้เสด็จพี่เกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้ต่อเขา

ฉู่จวินถิงกลับตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิด จู่ๆ ก็พูดว่า “อวิ๋นกุย แม่นางในห้องหอชอบอันใดที่สุด?”

ฉู่อวิ๋นกุยชะงัก ครู่ต่อมาพูดว่า “ดอกไม้?”

พูดไป ดวงตาเขาทอประกายระยับ “เสด็จพี่ เรื่องนี้ของท่านและพี่สะใภ้จะต้องสำเร็จแน่ ท่านคิดจะเล่นใหญ่โตสักหน่อยกระนั้น? เช่นนี้ก็ดีมาก! สมควรทำเช่นนี้!”

ฉู่จวินถิงพยักหน้ายิ้มๆ เพราะเสด็จแม่ไม่ยอมรับ ทำให้รั่วเจินต้องทุกข์ใจ

บัดนี้งานแต่งยังไม่ถูกกำหนด เมืองหลวงเองก็มีข่าวลือ เขาได้ยินมาทั้งหมดแล้ว เพียงแต่รั่วเจินนิสัยดี ไม่ได้พูดเรื่องนี้มาโดยตลอด

เขาไม่อยากให้นางทุกข์ใจ เทียบกับประทานสมรส เขาหวังให้รั่วเจินพยักหน้าด้วยตนเอง

“อีกสองสามวันมีเทศกาลโคมไฟ มิสู้พวกเราซื้อพลุกลับมามากหน่อย ถึงตอนนั้นเสด็จพี่ก็แต่งตัวให้ดี เตรียมของขวัญอย่างใส่ใจสักหนึ่งอย่าง พี่สะใภ้จะต้องชอบแน่!”

ดวงตาฉู่อวิ๋นกุยทอประกาย เพียงเขาคิดถึงฉากนั้นก็นึกสนุกขึ้นมา พวกแม่นางน่าจะชอบ

“เจ้าเองก็สนิทกับแม่นางกู้ ลองสืบถามดูว่ารั่วเจินชอบสิ่งใด ใช้ความชอบของนางเป็นหลัก”

“หากนางชอบความครึกครื้น นั่นย่อมเป็นเรื่องดีมากนัก หากไม่ชอบก็เปลี่ยนวิธี”

สีหน้าฉู่จวินถิงจริงจัง ย้อนนึกถึงวันเวลาที่ได้รู้จักรั่วเจิน เขารู้อุปนิสัยของนางดี คาดว่าน่าจะไม่รู้สึกไม่ดีอะไร

เพียงแต่เรื่องนี้สำคัญต่อเขา จะต้องทำให้รั่วเจินมีความสุขถึงจะถูก

ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า เห็นพี่ชายของตนใส่ใจถึงเพียงนี้ จึงเกิดความหวังขึ้นมา

ยามซ่งรั่วเจินได้เห็นสองพี่น้องฉู่จวินถิง ก็รู้สึกว่าพวกเขาคล้ายอารมณ์ดีมาก แม้ไม่พูดอันใด แต่คิ้วกลับคลายออก มุมปากยกขึ้นน้อยๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังอารมณ์ดี