บทที่ 94

หลังจากส่งสวีเฮ่ออันกับอวิ๋นเฉิงเจ๋อกลับไปแล้ว ซ่งอี้อันก็นำขนมดอกกุ้ยฮวาที่สวีเฮ่ออันฝากมาขอโทษไปให้น้องสาวของเขา

“นี่เป็นขนมที่สหายสวีฝากมาขอโทษเจ้า บอกว่าเสียใจที่ผิดนัดคราวก่อน และได้เชิญพวกเราไปเที่ยวชมทะเลสาบในวันพรุ่งนี้ด้วย ข้าตอบรับไปแล้ว แต่ไม่ได้ตัดสินใจแทนเจ้า”

“หากเจ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องฝืน แน่นอนว่าคุณหนูอวิ๋นก็จะไปด้วย”

ซ่งอี้อันยิ้มพร้อมกับยื่นขนมดอกกุ้ยฮวาให้ เขารู้จักสวีเฮ่ออันมานานแล้ว แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นอีกฝ่ายกระวนกระวายเช่นนี้ โดยเฉพาะตอนที่เชิญชวน คงเกรงว่าจะถูกปฏิเสธ ซ่งอี้อันก็พอเข้าใจได้ในทันที

เขารู้ว่าสวีเฮ่ออันชอบน้องสาวของเขาเป็นแน่

ซ่งรั่วเจินดีดนิ้วคำนวณดูแล้วพบว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่เหมาะกับการเที่ยวชมทะเลสาบ ไม่เพียงแต่ได้ชมทะเลสาบเท่านั้น ยังจะมีเรื่องสนุกให้ชมอีกด้วย

“นาน ๆ ทีพี่รองจะมีอารมณ์ดีเช่นนี้ ข้าย่อมต้องไปด้วยเจ้าค่ะ”

ซ่งอี้อันยิ้มกว้างขึ้น “ดี”

……

ฉินซวงซวงอาเจียนเป็นเลือดออกมาอย่างหนักในคุก ดูท่าทางเหมือนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

เมื่อเจ้าเมืองประจำศาลาว่าการซุ่นเทียนทราบเรื่องนี้ เกรงว่านางอาจจะตายอยู่ในคุก จึงยอมให้หลินจือเยว่พาตัวนางกลับไป โดยปรับเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึง

หลินจือเยว่เดิมทีก็เป็นกังวลเรื่องเงินแปดล้านตำลึงอยู่แล้ว ไปยืมเงินที่จวนแม่ทัพฉินก็ไม่ได้ผล ซ้ำยังถูกดูหมิ่นอีกต่างหาก ส่วนจวนท่านราชครูกู้ก็ยิ่งไม่กล้าไปขอความช่วยเหลือ

เมื่อเห็นเงินหนึ่งแสนตำลึงหายไปอีก เขารู้สึกอึดอัดในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของฉินซวงซวง เขาก็อดกลั้นความรู้สึกนั้นลงไป

“ซวงซวง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ข้าจะไปตามหมอมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้”

“ท่านโหว ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ฉินซวงซวงจับมือหลินจือเยว่ไว้ พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าได้ยินว่าเกิดเรื่องกับท่าน ตัวข้าอยู่ในคุกก็กังวลมากจึงอาเจียนออกมาเป็นเลือด เป็นเพราะข้าที่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนใช่หรือไม่เจ้าคะ?”