บทที่ 95

แม้ฉินซวงซวงจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าหลินด่าทอจนสีหน้าย่ำแย่ แต่นางก็เข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันดี

ในชาติก่อน นางเข้ามาในจวนหลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งปี ซึ่งในเวลานั้นจวนโหวรุ่งเรืองมาก รั่วเจินก็ดูแลที่ดินและร้านค้าของจวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นางเข้ามาในจวนโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน เพียงแค่ลอบซื้อใจคนที่อยู่ใกล้ซ่งรั่วเจิน เมื่อซ่งรั่วเจินสิ้นใจ ทุกอย่างก็จะตกมาเป็นของนางไปโดยปริยาย

แต่สิ่งเดียวที่นางไม่พอใจคือสถานะอนุภรรยาของตนเอง

การเลื่อนสถานะจากอนุภรรยาเป็นภรรยาหลวงทำให้นางถูกผู้คนเยาะเย้ย บางคนถึงกับยุยงให้หลินจือเยว่แต่งภรรยาหลวงใหม่ เพราะถึงอย่างไรอนุก็ยังเป็นอนุอยู่วันยันค่ำ

ดังนั้นเมื่อได้เกิดใหม่ นางจึงวางแผนที่จะเข้าสู่จวนก่อนเวลา เพื่อให้ได้รับสถานะเทียบเท่าภรรยาหลวง และเมื่อซ่งรั่วเจินตายไป ก็จะไม่มีผู้ใดกล้าวิจารณ์นางอีก

แต่ใครจะคิดว่าการตัดสินใจผิดพลาดเพียงก้าวเดียวจะทำให้เรื่องราวลงเอยเช่นนี้เล่า?

นางเกิดใหม่ทั้งที จะปล่อยให้ซ่งรั่วเจินรังแกได้อย่างไร? ครั้งนี้เป็นเพียงเพราะนางประมาทไปชั่วคราวเท่านั้น!

“จือเยว่ ข้ารู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า ท่านอย่ากังวลไปเลย เงินแปดล้านตำลึง ข้ามีวิธีจัดการ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งหลินจือเยว่และฮูหยินผู้เฒ่าหลินต่างก็ตกตะลึง

“ซวงซวง เจ้าบอกว่ามีวิธีอย่างนั้นหรือ?”

เสียงของหลินจือเยว่เต็มไปด้วยความคาดหวัง หนี้สินก้อนนี้เป็นเหมือนดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของเขา ซึ่งพร้อมจะตกลงมาได้ทุกเมื่อ

ฉินซวงซวงพยักหน้า “ขอให้ข้าได้พักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านไปรับเงิน”

เมื่อพูดเช่นนั้น นางก็หันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าหลิน “ท่านแม่ ท่านคงไม่ขัดข้องใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินยังคงกังขาเล็กน้อย แต่ท่าทีของนางก็อ่อนลง “ถ้าเช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็พักผ่อนให้ดี หากเจ้าจัดการเรื่องนี้ได้จริงก็จะเป็นการดี”

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าหลินจากไป หลินจือเยว่ก็อดถามไม่ได้ “ซวงซวง เจ้าพูดจริงหรือ?”