บทที่ 96

ณ พระราชวัง ห้องทรงพระอักษร

“การสอบประจำฤดูใบไม้ผลิใกล้เข้ามาแล้ว เราได้ยินว่ามีผู้สอบจำนวนมากมายังเมืองหลวง ทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาก ท่านอัครเสนาบดีกับท่านอาจารย์พอจะมีผู้ใดที่เห็นว่ามีพรสวรรค์บ้างหรือไม่?” ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยรอยยิ้ม

“ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา กระหม่อมได้อ่านเรียงความที่ยอดเยี่ยมหลายบท เรียงความเหล่านี้เขียนโดยผู้มีพรสวรรค์ กระหม่อมจึงให้คนคัดลอกไว้ ฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตร”

อัครเสนาบดีส่งเรียงความที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้กับขันทีใหญ่ และขันทีใหญ่ก็นำไปถวายฮ่องเต้

“เป็นเรียงความที่ดีจริง ๆ เต็มไปด้วยพรสวรรค์ ควรมีชื่อของเขาในการสอบประจำฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้”

ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความพอพระทัยว่า “ผู้สอบผู้นี้มีนามว่าอะไร?”

“ทูลฝ่าบาท เขาคือฉินเซี่ยงเหิงจากสำนักศึกษาหลวง กระหม่อมเชื่อว่าท่านอาจารย์เว่ยก็น่าจะรู้จักดี” เสนาบดีถังตอบด้วยรอยยิ้ม

อาจารย์เว่ยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อของฉินเซี่ยงเหิง เขารู้ว่าฉินเซี่ยงเหิงมีความสามารถ แต่หากถึงขั้นที่คนทั้งเมืองหลวงพูดถึง แม้แต่อัครเสนาบดีและฮ่องเต้ก็ยังชมเชย เขาไม่เชื่อว่าจะเป็นเช่นนั้น

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอดูเรียงความนั้นได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” อาจารย์เว่ยถาม

เมื่ออาจารย์เว่ยได้เห็นเนื้อหาที่คุ้นเคยในเรียงความนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “นี่... นี่มัน... ดูถูกบัณฑิตเกินไปแล้ว!”

“ท่านอาจารย์เว่ย ท่านหมายความว่าอย่างไร?” อัครเสนาบดีถังถามด้วยความประหลาดใจ

“เรียงความนี้มิได้เป็นผลงานของฉินเซี่ยงเหิง แต่มาจากฝีมือของซ่งอี้อันต่างหาก!”

อาจารย์เว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจ ดวงตาเบิกกว้าง หนวดเครากระตุก เห็นได้ชัดว่าโกรธเคืองมิใช่น้อย

ฮ่องเต้เคยได้ยินชื่อของซ่งอี้อันมาก่อนและรู้ถึงความสามารถของเขา แม้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และเรียงความที่เขาเขียนเมื่อสองปีก่อนก็ได้รับการชื่นชมอย่างมาก แม้แต่อาจารย์เว่ยยังเคยชมเขาหลายครั้ง

ฮ่องเต้ทรงคิดว่าครั้งนี้ซ่งอี้อันจะต้องสอบผ่านการสอบใหญ่ได้อย่างแน่นอน แต่ใครจะคาดคิดว่าเขาจะสูญเสียการมองเห็นอย่างกะทันหัน จนทำให้เส้นทางสู่ตำแหน่งขุนนางของเขาเป็นอันต้องขาดสะบั้น...

“ท่านอาจารย์เว่ย ท่านหมายความว่า...เรียงความนี้เป็นของซ่งอี้อัน? แล้วคนผู้นี้ก็ขโมยเรียงความของเขามาหรือ?”