บทที่ 1

เสลี่ยงดอกไม้ที่ยกไม่สะดุดตาถูกหามเข้าไปในจวนอ๋องอันจากประตูด้านข้าง ผู้ดูแลเจ้าสาวแต่งงานและคนเฝ้าประตูแลกเปลี่ยนคำพูดกันสองสามคำ หลายคนดูเหมือนจะเข้าใจ นางกำนัลรับใช้อาวุโสกล่าวอย่างเมินเฉยว่า “รีบยกนางเข้าไป ก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมาก่อปัญหา”

สาวใช้ทั้งสองคนรีบโยนคนในเสลี่ยงลงบนเตียงวิวาห์อย่างเร่งรีบ แล้วรีบปิดประตูแล้วออกไป ห้องวิวาห์เงียบสงบ ในห้องแต่งงานเงียบสงบ มีเพียงเจ้าสาวที่สวมผ้าคลุมศีรษะอยู่ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงหายใจ

ชั่วประเดี๋ยวเดียว ซูมู่หยุนก็ลืมตาขึ้นมา เปิดผ้าคลุมศีรษะออกแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ขมวดคิ้วทันที ที่นี่ที่ไหน?

เมื่อเห็นตัวเองสวมชุดแต่งงานสีแดง มือเรียวขาว สีหน้าของนางก็เย็นชา หรือว่านางทะลุมิติมา?

พอคิดได้แบบนั้น ความทรงจําที่ไม่ได้เป็นของนางก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว เจ็บมากจนเอามือกุมหัวและหายใจเข้าลึก ๆ เจ้าของร่างนี้คือลูกสาวสายรองคนที่ห้าของจวนผิงป๋อโฮ่ว วันนี้นางกำลังจะแต่งงาน เป็นซูมู่ฉิงพี่สาวสายตรงคนที่สองของนาง แต่อ๋องอันเสียโฉมเนื่องจากสงครามชายแดนเมื่อห้าปีก่อน ตั้งแต่นั้นมา นิสัยของเขาก็มืดมนและแปลกประหลาดมากขึ้นกว่าเดิม ซูมู่ฉิงไม่ยอมแต่งงาน องค์ชายขี้ริ้วขี้เหร่เช่นนี้ นับประสาอะไรกับตําแหน่งนางสนม ดังนั้นพ่อของนางจึงตีนางจนสลบและยัดเข้าไปในเสลี่ยงดอกไม้ ให้เธอซึ่งเป็นสาวออกจากอนุภรรยาที่ไม่ได้รับความโปรดปรานแต่งงานแทน เจ้าของร่างเดิมนี้อ่อนแออยู่แล้ว เมื่อเสลี่ยงดอกไม้เดินไปได้ครึ่งทางก็เสียชีวิตแล้ว

หึ เดี๋ยวเหอะซูมู่ฉิง!

ในขณะที่กำลังปะติดปะต่อเรื่องอยู่ก็มีเสียงฝีเท้าอยู่นอกประตู ซูมู่หยุนสะดุ้งและรีบคลุมศีรษะใหม่

ซูมู่หยุนได้ยินเพียงเสียง ‘เอี๊ยดอ๊าด’ ของประตูถูกเปิดออกและเท้าคู่หนึ่งก็ปรากฏต่อหน้านาง