บทที่ 2

ซูมู่หยุนกลั้นลมหายใจแล้ววิ่งออกจากใต้แขนของหนานกงเฉินอย่างรวดเร็ว หันมาจัดรอยย่นบนเสื้อผ้าแล้วพูดว่า “คืนวันแต่งงานเป็นคืนที่ดี แต่อย่างไรเสียหม่อมฉันก็ไม่ใช่เจ้าสาวขององค์ชายไม่ใช่หรือ? เรายังไม่ไม่ได้ไหว้ฟ้าดินเลย เราก็ยังถอนตัวจากการแต่งงานได้”

“ยกเลิกการหมั้นหมายหรือ?” หนานกงเฉินเดินเข้ามาทีละก้าว แววตาเต็นไปด้วยเจตนาฆ่า ซูมู่หยุนกลืนน้ำลายและถอยหลังอย่างระแวดระวัง ก็เห็นหนานกงเฉินคว้าเอวของนาง จับคางนางด้วยมือใหญ่ของเขา กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าข้าผู้นี้ล้อเล่นจริง ๆ หรือ?”

ซูมู่หยุนกดจุดฝังเข็มบนข้อมือของเขาแรง ๆ อีกครั้ง แต่หนานกงเฉินกลับพลิกมือแล้วยกมือขึ้นสูง “การเคลื่อนไหวแบบเดียวกัน ข้าจะไม่ยอมหลงกลเป็นครั้งที่สองหรอก” ใบหน้าที่อยู่ใกล้ ๆ ทําให้ซูมู่หยุนไม่กล้าละสายตา

“เช่นนั้นหรือ? แล้วการเคลื่อนไหวนี้ล่ะ?” ซูมู่หยุนพูดจายั่วยุ ยกเข่าขึ้นก็เตะเป้าล่างของหนานกงเฉิน

หนานกงเฉินได้เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ยกเท้าขึ้นก็ขวางไว้ จากนั้นกระชับมือของเขาแน่น โดยกดมือของซูมู่หยุนไว้ด้านหลัง ซูมู่หยุนไม่ยอมอ่อนข้อให้ ในวินาทีต่อมา ก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ พลิกตัวและหยุดลงที่ด้านหลังของหนานกงเฉินอย่างสง่างาม แขนสองข้างโอบรอบคอเขา แต่ในทันใดนั้น สถานการณ์ก็พลิกกลับ

ซูมู่หยุนกล่าวข้างหูเขาอย่างอารมณ์ดีว่า “ฝ่าบาท เรามีเรื่องที่จะต้องหารือกันนะเพคะ”

หนานกงเฉินสูงกว่าซูมู่หยุนมาก ในเวลานี้ถูกซูมู่หยุนพันรอบคอไว้ ศีรษะของเขาเอียงไปด้านหลังเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของซูซูมู่หยุน หนานกงเฉินก็เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย ผู้หญิงคนนี้ ช่างน่าสนใจจริง ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของหนานกงเฉินทำให้ซูมู่หยุนมีลางสังหรณ์ไม่ดีจริง ๆ ก่อนที่นางจะทันโต้ตอบ ก็หมุนไปรอบ ๆ และหนานกงเฉินก็สลัดมือของนางออกอย่างง่ายดายภายในพริบตา

นางกัดฟันและส่งเสียง “จิ๊” ชายผู้นี้ก็เหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขา จัดการยาก ซูมู่หยุนตั้งสติ หันหลังกลับ และพุ่งไปที่ประตู หนานกงเฉินหรี่ตาลง ไม่กี่ก้าวก็ปิดกั้นทางของซูซูมู่หยุน ซูมู่หยุนหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว วิชาตัวเบาหรือ?