บทที่ 3

เมื่อองครักษ์ที่อยู่นอกประตูได้ยินคําพูดนี้ ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

ซูมู่หยุนเม้มริมฝีปากของเขาเป็นเส้นแล้วมองดูหนานกงเฉินด้วยสายตาที่ไร้ความปรานี หนานกงเฉินกำลังอารมณ์ดีในเวลานี้ “แม่นาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังเล่นกับไฟอยู่”

ทันทีที่คําพูดจบลง ซูมู่หยุนก็รู้สึกว่าแรงที่เอวกระชับขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของทั้งสองแนบแน่นขึ้น นางกลืนน้ำลาย ขณะที่นางแทบจะนอนอยู่บนร่างของหนานกงเฉิน ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้แค่เอื้อม แลกเปลี่ยนลมหายใจกัน และคําพูดของเขาทําให้ซูมู่หยุนหน้าแดงทันทีที่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่านางหน้าแดง หนานกงเฉินก็รู้สึกขบขัน เขาเกี่ยวเอวของนางด้วยมือข้างหนึ่งแล้วถอดชุดแต่งงานของนางออกด้วยมืออีกข้าง ซูมู่หยุนตกใจมาก กระชับชุดแต่งงานที่หลุดรุ่ยไปครึ่งนึงแน่นทันที หนานกงเฉินยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวกลับมาและกดซูมู่หยุนไว้ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง

ซูมู่หยุนแอบด่าในใจแล้วพูดว่า “ทำไมฝ่าบาทต้องทําให้ผู้หญิงลําบากใจด้วยเพคะ?”

หนานกงเฉินลูบไล้แก้มของนาง ดวงตาภายใต้หน้ากากช่างดูอันตราย “เจ้าคือใคร ซูมู่ฉิงเป็นอะไรกับเจ้า？”

ซูมู่หยุนกลับเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “ฝ่าบาททรงมีความสามารถมาก เหตุใดไม่ไปตรวจสอบด้วยตัวเองล่ะเพคะ?”

หนานกงเฉินเบ้ปาก “แน่นอนว่าข้าต้องตรวจสอบอยู่แล้ว แต่จงรู้ไว้ว่าการหลอกลวงจักรพรรดิ จักต้องได้รับโทษ ประหาร” หนานกงเฉินค่อย ๆ พ่นคำสองคำสุดท้ายออกจากปากของเขาด้วยน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัว

แต่ซูมู่หยุนไม่หลงกลอุบายนี้ และพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “หากฝ่าบาทยอมไว้ชีวิตฉัน ผู้ใดจะกล้าทําร้ายหม่อมฉันล่ะเพคะ？”

หนานกงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะมีความจริงใจมากน้อยเพียงใด” พูดพลางขยับนิ้วเบา ๆ เข็มขัดของซูมู่หยุนก็เลื่อนลงมาตามร่างกาย