บทที่ 4

“ทำไม ข้าจะพักผ่อนที่นี่ยังต้องขอความยินยอมจากเจ้าด้วยหรือ?” น้ำเสียงของหนานกง เฉินใกล้จะระเบิดแล้ว

ซูมู่หยุนไม่กล้าพูดอะไรมาก ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจ ช่วยเขาถอดเสื้อคลุมออก คุณหนูใหญ่ตระกูลซูอย่างเธอ บัดนี้ถูกลดบทบาทให้รับใช้ผู้อื่นและต้องคอยระวังหนานกงเฉินตลอดเวลา นางทําอะไรผิดกัน เหตุใดพระเจ้าถึงได้ลงโทษนางแบบนี้?

หลังจากถอดเสื้อคลุมออกแล้วเห็นว่านางไม่ได้เคลื่อนไหวอีก หนานกงเฉินก็ขมวดคิ้วมองไปที่นาง เมื่อเห็นสายตาของเขา ซูมู่หยุนก็อึกอัก ยังต้องถอดอีกหรือ？

เมื่อเหลือบมองเสื้อผ้าสีขาวบนตัวของหนานกงเฉิน จึงแตะจมูก เอื้อมมือไปถอดเข็มขัดของเขาและพบว่าด้านหน้าของเข็มขัดไม่มีกระดุม จึงไปสัมผัสที่เอวของหนานกงเฉิน หนานกงเฉินรู้สึกเสียวซ่าที่เอวของเขา เขายืนแข็งทื่อไม่ไหวติง ซึ่งต่างจากความตึงเครียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ในเวลานี้ สัมผัสของซูมู่หยุนนั้นอ่อนโยนมาก กลิ่นหอมจากศีรษะของซูมู่หยุนลอยไปแตะจมูกของหนานกงเฉิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงคลื่นความร้อนในตัวเขา จึงกระแอมไอ และอดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะลงเพื่อมองดูซูมู่หยุนที่ยังคงยุ่งอยู่กับตัวเขา

คนตัวเล็กผอมเพรียวและอ่อนแอ ใบหน้าก็ไม่มีสีเลือด รูปร่างไม่เหมาะกับความชำนาญของนางเลย พูดตามตรง ความงามเช่นนี้ไม่คู่ควรกับการเป็นนางสนมของจวนอ๋องเลย แต่หญิงสาวรูปร่างหน้าตาธรรมดาผู้นี้ กลับทําให้เขาเกิดความปรารถนา มองดูแล้วหลงใหล

ในที่สุด ซูมู่หยุนก็ถอดเข็มขัดและเสื้อผ้าสีขาวด้านในออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าชั้นใน หลังจากความยุ่งยากทั้งหมด หน้าผากของซูมู่หยุนก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองหนานกงเฉิน ก็เห็นเพียงดวงตาลึกล้ำจ้องมองนางราวกับเหยื่อ นางถามด้วยลมหายใจหอบถี่ว่า “ยังต้องถอดอีกหรือไม่เพคะ?”

ถอดอีกที ข้างในก็จะไม่เหลือเสื้อผ้าแล้ว แม้ว่าการเห็นผู้ชายไม่สวมเสื้อผ้าเป็นเรื่องปกติในยุคปัจจุบัน แล้วถ้าในสถานการณ์ที่อยู่กันตามลำพังเช่นนี้ แล้วถ้ามันเกิดเรื่องอย่างว่าโดยไม่คาดคิดขึ้นมาล่ะ?

เมื่อเห็นว่าหนานกงเฉินไม่ได้พูดอะไรอีก ซูมู่หยุนก็เรียกอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจว่า “ฝ่าบาทเพคะ?”

หลังจากนั้นไม่นาน หนานกงเฉินก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเจ้าจริง ๆ หรือ?”