บทที่ 13

เสี่ยวเทาส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่รู้เพคะ ข้าน้อยรู้เพียงว่า แต่ก่อนยังมีผู้สมัครมากมาย เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนคนก็ลดลงเรื่อย ๆ ”

ซูมู่หยุนพยักหน้า เสี่ยวเถาเป็นสาวใช้ คาดว่าคงถามอะไรไม่ค่อยได้ อาการป่วยของคุณชายรองคนนี้ นางยังต้องไปดูเองถึงจะรู้

ในเวลานี้ โม่ฝู พ่อบ้านของจวนอ่องก็ก้าวเข้ามา และกล่าวด้วยความเคารพว่า “พระชายา วันนี้เป็นวันที่สามที่พระชายาจะเสด็จกลับ ไม่ทราบว่าท่านมีคำสั่งอะไรหรือไม่ขอรับ？”

ซูมู่หยุนผงะ กลับมาอย่างนั้นหรือ? นางยังมีโอกาสกลับจริง ๆ หรือ? ไม่รู้จะตอบอย่างไร คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามว่า “เอ่อ ฝ่าบาทว่าอย่างไรหรือ?”

“ฝ่าบาทบอกว่า ให้ทำตามคำสั่งของพระชายาทั้งหมดขอรับ”

“ฝ่าบาทจะกลับไปกับข้าไหม หรือข้าต้องกลับไปคนเดียว?” ซูมู่หยุนถามอีกครั้ง

พ่อบ้านโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “กลับขอรับพระชายา วันนี้ฝ่าบาทมีงานยุ่ง ออกจากจวนไปแล้ว ฉะนั้น...” พ่อบ้านโม่ห่วงใยซูซูมู่หยุน จึงไม่ได้พูดอย่างชัดเจน

ซูมู่หยุนได้ยินคําพูดนี้กลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดี นางไม่อยากเดินทางไปกับหนานกงเฉินเลย จากนั้นก็พูดว่า “ทุกอย่างเอาตามที่เจ้าเตรียมไว้เถิด”

พ่อบ้านฟังจบก็โค้งคำนับทันที พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว แล้วพระชายาจะเตรียมตัวออกไปเมื่อใดขอรับ？”

ซูมู่หยุนเงียนไป พ่อบ้านในจวนนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ การทํางานไม่เพียงแต่มีประสิทธิภาพเท่านั้น แต่ยังจัดการทุกอย่างโดยไม่ต้องรอคำสั่งจากเจ้านาย ซูมู่หยุนอดไม่ได้ที่จะมองพ่อบ้านโม่อย่างชื่นชม

ซูมู่หยุนเห็นของขวัญมากมายสำหรับการกลับมาของนาง นางขมวดคิ้ว ตอนที่นางแต่งงานมา จวนผิงป๋อโหวไม่ได้จัดสินสอดให้นาง ตอนนี้กลับมา จวนอ๋องกลับเตรียมของขวัญกลับมาให้มากมาย ในพิธี ซูมู่หยุนไม่มีญาติในจวนผิงป๋อโหวเลย พ่อเจ้าของร่างเดิมไม่คู่ควรที่จะเป็นญาติของนาง สิ่งแรกที่นางคิดก็คือ จะให้จวนผิงป๋อโหวได้ประโยชน์ไม่ได้!

นางให้พ่อบ้านขนของมีค่ากลับไปให้หมด เหลือไว้เพียงหมูทอง ส้ม ลูกอมงานแต่งงาน และของใช้อื่น ๆ ในบรรดาของขวัญ จากรถม้ากว่าสิบคันที่เต็มไปด้วยของขวัญส่งคืน เหลือเพียงสามคันเท่านั้น ซูมู่หยุนก็ไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร แล้วก็ออกจากจวนไปแบบนี้