บทที่ 12

หนานกงเฉินมองเธออย่างเงียบ ๆ สักพักจึงพูดว่า “เจ้าไปหาข้าก็ได้นี่”

ซูมู่หยุนกลอกตา “แม้แต่กินข้าวยังต้องไปหาท่าน น่าเบื่อจริง ๆ ”

เมื่อนึกถึงฉากที่จ้าวฉินเอ๋อร์อร์ฟ้องในตอนเช้า ความโกรธของหนานกงเฉินก็ลดลงครึ่งหนึ่ง เขาลูบหน้าผากอย่างไม่อดทนและพูดว่า “ไม่ว่าจะว่าอย่างไร เจ้าท่านก็เป็นพระชายารองของข้า ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มาหาข้าได้”

ซูมู่หยุนรีบขัดจังหวะเขา “ฝ่าบาทโปรดหยุดก่อน แม้ว่าตอนนี้หม่อมฉันจะเป็นพระชายารองของท่าน แต่ก็เป็นแค่พระชายารองในนามเท่านั้น เรื่องของเราสองคน ให้มันจบลงที่นี่ พยายามหลีกเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันกันดีกว่า” ระหว่างนางกับเขาไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่จ้าวฉินเอ๋อร์อร์ก็มากล่าวหากันแล้ว ดังนั้นหากนางมีอะไรกับหนานกงเฉิน จ้าวฉินเอ๋อร์อร์จะไม่วุ่นวายไปกันใหญ่หรือ? สิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือความหึงหวงแบบนี้

เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ ความโกรธของหนางกงเฉินก็เพิ่มขึ้นไปอีก “เจ้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับข้าขนาดนั้นเลยหรือ？”

“ไม่จำเป็นต้องพูดว่าอยากไม่อยากหรอกเพคะ เดิมทีมันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าอยู่แล้ว คนที่ควรจะแต่งงานกับท่านคือซูมู่ฉิง ไม่ใช่ข้า สําหรับพวกท่านแล้ว ข้าเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น มีหรือไม่มีก็ได้ไม่ใช่หรือ?” ซูมู่หยุนพูดอย่างอดทน

หนานกงเฉินตบโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ โน้มตัวไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ดูน่ากลัว ซูมู่หยุนถูกปกคลุมด้วยร่างที่สูงใหญ่ของเขา หนานกงเฉินจึงยกคางนางขึ้น บังคับให้นางมองตาเขา ซูมู่หยุนกัดฟันกลืนน้ำลาย ก็ได้ยินหนานกงเฉินพูดอย่างหนักแน่นว่า “ต่อให้เป็นตัวแทน ก็ต้องอยู่ในการควบคุมของข้า！”

ซูซูมู่หยุน ในเมื่อเจ้าทำให้ข้าขุ่นเคือง ก็อย่าคิดจะหนีจากข้าไปได้ง่าย ๆ !