บทที่ 11

เถ้าแก่มองแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านผู้นี้ ท่านมาจากนอกเมืองหรือ？”

ซูมู่หยุนเลิกคิ้ว “เหตุใดถึงพูดอย่างนั้นเล่า？”

เถ้าแก่ชี้ไปในทิศทางของป้าย หัวเราะเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า “นั่นคือประกาศหาหมอที่ติดโดยจวนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ติดมาสามปีแล้ว มีคนเบียดเสียดดูทุกวัน ทุกคนในเมืองหลวงรู้เรื่องนี้ดี”

เมื่อได้ยินว่าเขากำลังมองหาหมอ ซูมู่หยุนก็เริ่มสนใจ “ในมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายมีใครป่วยเป็นอะไรหรือ？”

“ข้าได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายรองของจวนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย แต่ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดมากนัก”

ซูมู่หยุนไม่ได้ถามต่อไปอีก กินโจ๊กขาวที่เหลืออีกสองคําจนหมด ทิ้งเหรียญทองแดงสองเหรียญไว้ ก็เดินไปในทิศทางของป้ายประกาศ

บนป้ายเขียนว่านคุณชายรองของจวนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายป่วยมานานแล้ว หวังว่าคนที่มีทักษะทางการแพทย์จะช่วยเหลือได้ ขอเพียงรักษาอาการป่วยของคุณชายรองให้หายได้ จวนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะมอบของขวัญตอบแทนมากมายให้

ขวัญตอบแทน ซูมู่หยุนเห็นสี่คำสุดท้ายก็อดหัวเราะไม่ได้ นางมีเงินไม่มาก นี่เป็นโอกาสของนางแล้ว นางเอื้อมมือไปป้ายออกมา พับเก็บไว้ในอ้อมกอด มองซ้ายมองขวาไม่มีใคร ก็เอามือแตะจมูกแล้วจากไป

ในเมืองหลวงมีกฎห้ามออกนอกบ้านในยามราตรี ดังนั้น ซูมู่หยุนจึงไม่คิดจะกลับจวนจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน นางไปที่ร้านขายเสื้อผ้าเดิมเพื่อเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าผู้หญิง จากนั้นจึงเดินทอดน่องกลับไปที่จวนอ๋อง

ใช้วิธีเดียวกัน เพื่อหันเหความสนใจคนรับใช้ชายที่เฝ้าประตูหลังแล้วปีนข้ามกำแพงลานของสวนลู่ฮวาได้อย่างง่ายดาย ห้องมืดสนิท นางกระโดดเข้ามาจากหน้าต่าง กำลังจะดื่มน้ำ เดินไปสองก้าวก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดื่มอย่างระมัดระวัง “ใคร？”

ภายใต้ความมืด ใบหน้าของหนานกงเฉินดำราวกับก้นหม้อ น้ำเสียงเย็นชาเต็มไปด้วยความโกรธที่กำลังจะปะทุขึ้น “พระชายารองซูเก่งจริง ๆ ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่กลับมาแล้วเสียอีก！”