บทที่ 10

หลังจากเดินไปรอบ ๆ เป็นเวลานาน ซูมู่หยุนก็รู้สึกเบื่อ จวนก็ใหญ่ แต่ไม่เห็นสนุกเลย มีทาสทำงานอยู่ทุกหนทุกแห่ง อยากคุยกับใครสักคนไม่มี นางกลอกตาแล้วถามว่า “เสี่ยว เถา เจ้ามีเงินไหม？ ข้ายืมหน่อยสิ”

“หืม？” เสี่ยวเถาคิดว่าตนได้ยินผิด พระชายาขอยืมเงินนางจริง ๆ หรือ? หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า “พระชายา ท่านสามารถให้สาวใช้มอบเงินให้ท่านได้ หรือไม่เช่นนั้น ท่านก็สามารถขอจากท่านอ๋องได้เช่นกันเพคะ”

“เจ้าให้ยืมหรือไม่？” ซูมู่หยุนไม่สนใจคำพูดของนางและกล่าว

เสี่ยวเถารีบพยักหน้า หยิบกระเป๋าเงินใบเล็กออกมาจากเอว แล้วพูดว่า “พระชายา ข้ารับใช้มีเท่านี้เพคะ”

ซูมู่หยุนเปิดมันดู เห็นว่ามีเงินอยู่ในนั้นเพียงประมาณห้าหรือหกตำลึง เงินรายเดือนของเสี่ยวเถามีเพียงหนึ่งตำลึงเท่านั้น หากไม่รวมค่าใช้จ่ายรายวันของนาง ห้าหรือหกตำลึงนี้อาจเป็นทั้งหมดที่นางมี ซูมู่หยุนรู้สึกประทับใจ นางรู้จักเสี่ยวเถาเพียงไม่ถึงหนึ่งวัน ก็ให้นางยืมเงินมากตั้งขนาดนี้

“ขอบใจนะ ข้าจะจ่ายคืนตอนที่ข้ามีเงิน” ซูมู่หยุนกล่าว

เมื่อมาถึงที่สวนลู่ฮวา นางก็สั่งให้เสี่ยวเถาอยู่ข้างนอก และห้ามให้ใครเข้ามาหากไม่ได้รับคำสั่งจากนาง สำหรับเสี่ยวชุ่ยนั้น ตั้งแต่กลับมาก็ไม่มีใครเห็นนางเลย ซูมู่หยุนก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน เธอไม่ได้ ไม่มีการควบคุมแบบสมัยโบราณ เธอมีจิตสำนึก เป็นคนรับใช้ และเธอไม่ต้องการบังคับตัวเองกับสาวใช้ประเภทนี้ที่ไม่ต้องการรับใช้เธอ

พอปิดประตู ซูมู่หยุนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่มีน้ําหนักเบาและปีนออกทางนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ ตอนที่ซูมู่หยุนเดินเล่น นางได้สำรวจบริเวณรอบ ๆ สวนลู่ฮวาแล้ว ที่ตั้งของสวนลู่ฮวา นั้นค่อนข้างห่างไกล ด้านหลังติดกับทะเลสาบ มีเส้นทางเล็ก ๆ ระหว่างทะเลสาบและลานบ้านพอดี สัตว์เลื้อยคลานที่ตกแต่งบนผนังช่วยปกปิดนางได้อย่างดี

ที่ประตูหลังของจวนอ๋องมีเพียงคนรับใช้ผู้ชายเฝ้าดูอยู่ หลังจากที่ซูมู่หยุนล่อให้เขาออกไป และเดินออกจากประตูหลังได้อย่างง่ายดาย

ขณะเดียวกัน หนานกงเฉินกำลังเดินเล่นในสวน เดินวนไปวนมาอยู่นานกลับไม่มีวี่แววของซูมู่หยุนเลย ดวงตาของเขามืดลง ส่งสัญญาณถึงพายุที่กำลังจะเกิดขึ้น จวนอ๋องไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น ผู้หญิงคนนั้นจะมีที่ไหนให้ไป？