ตอนที่ 11 แยกจวน

ลานที่เหลิ่งชิงหลางอาศัยอยู่มีชื่อว่าเรือนจื่อเถิง และมีการสร้างโครงไม้จื่อเถิงขึ้นใหม่นอกลาน ซึ่งดูเหมือนว่าจะปลูกจากที่อื่นและนำมาไว้ที่นี่ ฤดูนี้ ดอกจื่อเถิงเหี่ยวเฉา กิ่งก้านและใบที่หนาแน่นของเถาวัลย์ทำให้เกิดแสงและเงาเป็นรอยด่างบนพื้นดิน

เมื่อเหลิ่งชิงฮวนเดินผ่านไป เธอหยุดครู่หนึ่งและอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นอย่างขมขื่น ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในลาน

ทันทีที่เธอเข้าประตูไป เธอก็พบกับคนคุ้นเคย แม่หวังกำลังคุยกับจือชิวอยู่ที่ระเบียงที่ยื่นออกไป เมื่อเห็นเหลิ่งชิงฮวน แม่หวังก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนและเดินยิ้มเข้ามาหาเธออย่างร้อนรน

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้พูดอะไรกับเธอมากมาย “เหลิ่งชิงหลางล่ะ”

ก่อนที่แม่หวังจะได้ตอบกลับ จือชิวก็พูดขึ้นมาก่อนและเหลือบมามองเธออย่างเย่อหยิ่ง “เกรงว่าเวลานี้จะไม่สะดวกเท่าไรน่ะเจ้าคะ ท่านอ๋องกำลังเสวยอยู่ในห้อง ขอพระชายาค่อยมาใหม่วันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้สนใจเธอและเดินเข้าไปในเรือน “เจ้าไม่เห็นหรือ ยังไม่ถึงคราวที่เจ้าต้องพูด”

จือชิวก้าวไปด้านหน้าเพื่อที่จะขวางเหลิ่งชิงฮวนไว้ แต่แม่หวังก็ขวางจือชิวไว้อย่างใจเย็นและแอบส่งสายตาให้เธอ พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ “ให้นางไปเถอะ”

เหลิ่งชิงฮวนกับโตวโตวผลักประตูเข้าไปทันที กลิ่นหอมของผักกับกลิ่นของสุราข้าวลอยเข้ามาเตะจมูก ซึ่งกระตุ้นให้ความหิวเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

เมื่อมู่หรงฉีและเหลิ่งชิงหลางได้ยินเสียงประตู พวกเขาก็หันหน้าไปพร้อมกัน และเมื่อพวกเขาเห็นเธอ พวกเขาถึงกับกัดฟันกรอด

เหลิ่งชิงหลางหน้าดำหน้าแดง และจิตใจเตลิดเปิดเปิงเนื่องจากคิดไม่ถึง

เหลิ่งชิงฮวนยกยิ้มขึ้นช้าๆ “ท่านอ๋องก็อยู่ที่นี่ด้วย บังเอิญเสียจริง”

มู่หรงฉีเย้ยหยันอย่างเย็นชา “ข้าไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ หากเจ้าตั้งใจเช่นนั้นและยอมรับอย่างเปิดเผย ข้าจะลองมองเจ้าใหม่”

เหลิ่งชิงฮวนนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ เธอมองไปที่อาหารตระการตาบนโต๊ะและไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ จากนั้นก็ยกจานไก่ฉีกปรุงสุกหอมกรุ่นตรงหน้าเหลิ่งชิงหลางมา “ท่านอ๋อง ท่านเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อทานอาหารเท่านั้น ท่านไม่ใช่อาหาร สู้ไก่ทอดนี้ไม่ได้หรอก”

เธอถลกแขนเสื้อขึ้น หมุนข้อมือ และทำราวกับมีมีดผ่าตัดใหม่แวววาวอยู่ในมือ

เหลิ่งชิงหลางหน้าซีดเซียวทันที และกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของมู่หรงฉีด้วยร่างกายที่สั่นเทา “ท่านพี่ ท่านจะทำอะไร”

เหลิ่งชิงฮวนยกมีดขึ้น และนำน่องไก่ยัดไปในมือของโตวโตวที่อยู่ด้านหลัง “รสชาติน่าจะดีทีเดียว”

โตวโตวถือมันไว้ในมือและไม่กล้ากินมัน สายตาเย็นชาของมู่หรงฉีที่จ้องมองมา แทบจะทำให้เธอกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว

หลังจากหายตกใจ เหลิ่งชิงหลางก็ลุกขึ้นจากอ้อมแขนของมู่หรงฉีอย่างเขินอาย “ข้าคิดว่าท่านพี่คิดไม่ตกอีกแล้ว”

“หือ?” เหลิ่งชิงฮวนเลิกคิ้วขึ้น “น้องก็เลยรีบเข้าไปขวางท่านอ๋องไว้ เกรงว่าเขาจะหยิบมีดของข้าไป ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความสุขที่เห็นมันเกิดขึ้นนะ”

มู่หรงฉีเม้มปากบาง “เหลิ่งชิงฮวน เจ้ามาที่นี่เพื่อยั่วยุข้าใช่ไหม”

เหลิ่งชิงฮวนพลิกมีดไปมาที่ปลายนิ้วของเธอเบาๆ และหนังไก่สีทองและกรอบของไก่ก็ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ทีละชั้น เธอไม่มีตะเกียบ เธอจึงหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วแล้วนำเข้าปาก ทั้งๆ ที่เป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม แต่เธอก็ทำมันได้อย่างสบายใจ

“ดูท่าจวนท่านอ๋องจะไม่ค่อยร่ำรวยเท่าไรนัก หม่อมฉันกินเนื้อไปแค่ไม่กี่คำ ท่านอ๋องก็อารมณ์เสียขนาดนี้แล้ว ไม่แปลกใจเลยที่หม่อมฉันและคนรับใช้กินไม่ได้แม้แต่โจ๊กหลังจากเข้าไปในวังมา”

มู่หรงฉีชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างประชดประชัน “จวนของข้าไม่ต้อนรับคนเกียจคร้าน นับประสาอะไรกับคนนอก”

ชายคนนี้ขี้เหนียวจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่เขาเพิ่งจะแต่งงานในวัยนี้

เหลิ่งชิงฮวนทานอาหารต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถทานอาหารที่มีไขมันมากเกินไปได้ แต่ก็ต้องเติมพลังให้ตัวเองให้เร็วที่สุด

“ที่ท่านอ๋องพูดก็มีเหตุผล แม้ว่าท่านกับหม่อมฉันจะยังไม่ได้หย่ากัน แต่พี่น้องก็มีบัญชีแยกกันชัดเจน ทำให้ชัดเจนไปเลยจะดีที่สุด เพื่อไม่ให้สับสนเพราะเงินค่าอาหารเล็กน้อยใน...

...เช่นนี้แล้วกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หม่อมฉันกับคนรับใช้ที่ดูแล หม่อมฉันจะแยกครัวออกมาเอง พึ่งพาตัวเอง และจะไม่เข้ามาในจวนของท่านอีก ท่านว่าอย่างไร”

“ตราบใดที่จะทำให้ข้าไม่เห็นเจ้า เจ้าจะทำอะไรก็ได้! แต่เจ้าก็อย่าลืมว่าลานที่เจ้าอยู่ในตอนนี้ก็เป็นที่ของข้าเช่นกัน”

จู้จี้จุกจิกเสียจริง เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มหวาน “ท่านอ๋องก็อย่าลืมล่ะว่าเสด็จย่า เสด็จยายและเสด็จแม่ของท่านไม่ยอมให้หม่อมฉันย้ายออกจากจวน นี่ไม่ใช่ความต้องการของหม่อมฉันเลย”

มู่หรงฉีสำลัก “ไม่ใช่เพราะเจ้าใช้วิธีการที่น่ารังเกียจเพื่อสร้างความสับสนให้กับคนอื่นหรอกหรือ”