ตอนที่ 12 เริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง

ภายในเรือนจื่อเถิง ในที่สุดใบหน้าที่มืดมนของมู่หรงฉีที่เหมือนก้นหม้อก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยโดยมีเหลิ่งชิงหลางคอยเกลี้ยกล่อม

จากนั้นก็ส่งให้ดื่มทีละแก้วเพื่อโน้มน้าวใจ มู่หรงฉีไม่ปฏิเสธ แต่เขาเย็นชาและเงียบขรึม บรรยากาศก็ไม่มีความสนิทสนมกันเกินไป

เขาค่อยๆ มึนเมา ทั้งใบหน้าและร่างกายของเขาก็ร้อนขึ้นด้วย บรรยากาศในห้องก็คลุมเครือมากขึ้นเรื่อยๆ เหลิ่งชิงหลางเอนตัวไปและค่อยๆ พันแขนไปโอบรอบคอของมู่หรงฉี กลิ่นหอมลอยออกมาจาก

คอเสื้อของเธอ

“ท่านอ๋องเพคะ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ให้ชิงหลางปรนนิบัติให้ท่านดีหรือไม่”

หลังจากดื่มอีกแก้วหนึ่ง มู่หรงฉีก็หรี่ตามองไปที่สัญลักษณ์บัวแดงความบริสุทธิ์บนหน้าอกของชิงหลาง ในดวงตาเริ่มมีไฟลุกโชน

เหลิ่งชิงหลางปิดตาของเขา ริมฝีปากแดงของเธอเริ่มขยับใกล้เข้าไป เข้าใกล้มากขึ้น ใกล้มากขึ้น จนเกือบจะสัมผัสริมฝีปากของเขา ทันใดนั้นเองเอริก มีเสียงดังออกมาจากท้องและทะลักออกมาจากลำคอของเธอ กลิ่นเปรี้ยวของไวน์ข้าวพุ่งตรงไปที่จมูกของมู่หรงฉี

เขาตัวแข็งทื่อและผลักสาวงามในอ้อมแขนออกไป เขาเป็นคนรักความสะอาดมาก และเขารับไม่ได้กับของสกปรกหรือกลิ่นใดๆ

เหลิ่งชิงหลางรู้สึกอายและต้องการอธิบายด้วยความลำบากใจ แต่ขณะที่เธออ้าปาก ก็มีเสียงเรอดังอีกครั้ง จากนั้นครั้งที่สามและสี่ก็ตามมาไม่หยุด

“เจ้าคงจะดื่มมากเกินไป” มู่หรงฉียืนขึ้น “รีบพักผ่อนเถอะ”

เหลิ่งชิงหลางทำหน้าเศร้า “หม่อมฉันอาจจะแค่เป็นหวัดเท่านั้น ท่านอ๋อง เอริก ท่าน...เอริก...จะไปที่ใดหรือ”

มู่หรงฉีรู้สึกราวกับไฟลุกโชนอีกครั้ง เรือนหลักของตัวเองถูกยึดโดยหญิงสาวน่ารังเกียจ ตัวเขาเองจะไปไหนได้

เขาตะคอกด้วยความหงุดหงิด “ห้องตำรา!”

เหลิ่งชิงฮวนทำใจให้สงบและนอนหลับอย่างสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เหลิ่งชิงหลางให้คนนำเงินถมสินสอดมาให้เธอ ทำให้ของสีแดงสดวางอยู่เต็มลาน

เมื่อดูจากเวลาที่กลับมา ใครๆ ก็สามารถบอกได้ว่ามู่หรงฉีไม่ได้พักที่เรือนจื่อเถิงเมื่อคืนนี้อย่างแน่นอน ถ้าไม่อย่างนั้น จากวิธีการของเหลิ่งชิงหลาง พวกเขาทั้งสองคงจะอยู่ด้วยกันยันสาย และเหลิ่งชิงหลางจะขยันมาส่งเงินถมสินสอดตั้งแต่เข้าเช่นนี้ได้อย่างไร

ถือโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังนับเงินถมสินสอดและวางไว้ในห้องโถงด้านข้างที่ค่อนข้างกว้างขวาง แน่นอนว่าเงินที่ถูกเก็บไว้ด้านล่างของร้านเถียนชี่นั้นอยู่ในมือของเธอ ร้านขายสินสอดทองหมั้น จินซื่อควรจะทำกำไรได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือร้านของพวกเขาจะมีอนาคตอย่างแน่นอน

ที่มาพร้อมกับเงินถมสินสอด ยังมีคนอีกสามคน คนหนึ่งคือลูกชายของจวนมหาเสนาบดี ซึ่งเป็นเด็กชายอายุไม่เกิน 12 ปี ชื่อหลิงกวนเอ๋อร์ เขาฉลาดมากและมีหน้าที่รับผิดชอบในการทำธุระและส่งข้อความ แต่เนื่องจากอายุยังน้อย เขาจึงสามารถเข้าออกจากลานได้อย่างอิสระ

อีกคนคือแม่หวัง ซึ่งได้รับมอบหมายจากเหลิ่งชิงหลางให้มารับใช้เธอ เพียงแต่ว่าเหลิ่งชิงฮวนยังไม่เห็นสัญญาขายชีวิตของเธอเลย เกรงว่าคงจะยังอยู่ในมือของจินซื่อหรือไม่ก็เหลิ่งชิงหลาง

คนที่สาม เหลิ่งชิงฮวนไม่รู้จัก เป็นหญิงสาวรูปร่างท้วม หน้าดำ อายุไล่เลี่ยกับแม่หวัง ตาเอียงและผิวคล้ำ เธอดูไม่เหมาะกับใครเลย เธอทำความเคารพเหลิ่งชิงฮวนอย่างจริงจังและแนะนำตัวเองว่าเป็นคนที่มู่หรงฉีส่งมารับใช้เธอ แซ่เตียว

บอกแล้วว่ามู่หรงฉีคนนี้ช่างขี้เหนียวเสียจริง คิดว่าเธอจะขโมยของในลานของเขาออกไปหรืออย่างไร ถึงได้ส่งคนมาจับตาดูเธอด้วย

เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะออกมา ดูมีความสุขมาก “ท่านอ๋องของเจ้าคิดรอบคอบเสียจริง ข้ากำลังกังวลเรื่องกำลังขาดคนอยู่พอดี ไม่รู้ว่าแม่นมเตียวทำอาหารได้หรือไม่”

แม่นมเตียวไม่รู้ว่าถามไปทำไมแต่ก็พยักหน้า “อาหารทั่วไปก็พอทำได้เจ้าค่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนเหลือบไปมองเธอและยิ้มอย่างสดใส “ดีเลย ข้ากับโตวโตวทำไม่เป็น แม้แต่โจ๊กก็ทำไม่เป็น หลังจากนี้เรื่องอาหารของพวกเราต้องขอรบกวนแม่นมเตียวแล้ว”

แม่นมเตียวทำหน้าขรึมและกลืนน้ำลาย “บ่าวรับคำสั่ง”

เหลิ่งชิงฮวนสั่งให้หลิงกวนเอ๋อร์ออกไปซื้ออาหารเช้า จากนั้นมองไปที่ แม่หวัง “แม่นมเตียวมาที่นี่ครั้งแรก ถือว่าเป็นแขกของเรา เราจะเกียจคร้านเกินไปไม่ได้ ร่างกายของข้ามีบาดแผลอยู่ ส่วนโตวโตวต้องช่วยข้าบดยาให้เหล่าไท่จวิน แม่หวังคงจะต้องทำงานหนักขึ้น งานบ้านทั้งหมดข้าต้องขอให้แม่หวังเป็นคนดูแลแล้ว เช้านี้รบกวนตั้งไฟก่อน แล้วอีกเดี๋ยวข้าจะสั่งให้หลิงกวนเอ๋อร์ไปซื้อเครื่องปรุงที่จำเป็น ข้าว น้ำมัน และเกลือ”

แม้ว่าแม่หวังจะเป็นสาวรับใช้ตอนอยู่ที่จวนมหาเสนาบดี แต่เธอก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ส่วนงานหนักและน่าเหนื่อยหน่ายก็เป็นของคนรับใช้ระดับล่าง เธอไม่เคยทำงานที่สกปรกและน่าเบื่อหน่ายแบบนี้มาก่อน เธอพนมมือเข้าหากัน “คุณหนู บ่าวก็ทำไม่เป็นเช่นกัน”

“แม่หวังทำได้ทุกอย่างมาตลอด ถ้าอยากจะคุ้นเคยกับคนในจวนท่านอ๋อง อะไรที่ทำไม่เป็นก็ไปขอให้พวกเขาสอนให้ เรื่องแบบนี้คงไม่ต้องให้ข้าสอนหรอกใช่ไหม”