ตอนที่ 120 ทำตามบทละคร

เหลิ่งชิงหลางเยาะเย้ยเบา ๆ “ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในโลงศพแล้ว เรียกว่าดีขึ้น?”

ฟังผิ่นจือตอบกลับ “เช่นนั้นหมายความว่าจินเอ้อร์มองผิดสินะ”

“ทำไมหรือ” เหลิ่งชิงหลางถามอย่างสบายๆ

“ไม่กี่วันก่อน ข้ากับจินเอ้อร์เห็นคนผู้หนึ่งกำลังเดินขึ้นรถพร้อมกับพระชายาเอกในจวนของท่าน จินเอ้อร์รู้สึกประหลาดใจและบอกว่าเขารู้จักคนผู้นั้น เขาเป็นลูกชายคนโตของจวน แต่มันแปลกมาก ทั้งๆ ที่พี่เหลิ่งป่วยหนัก แล้วเขาจะเดินไปไหนมาไหนได้อย่างไร”

เหลิ่งชิงหลางตกตะลึง “เห็นชัดแล้วหรือ”

“ข้าน้อยไม่ทราบ จินเอ้อร์บอกว่าเขาไม่น่ามองผิด ยิ่งไปกว่านั้นชายคนอื่นจะขึ้นรถคันเดียวกันกับพระชายาเอกได้อย่างไร”

เหลิ่งชิงหลางอ้าปากค้าง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทกวีของเต้าหลินที่ปรากฏบนโต๊ะของมู่หรงฉีด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

ทักษะทางการแพทย์ของเหลิ่งชิงฮวนนั้นไร้ข้อกังขา แม้แต่แม่ทัพอวี๋ที่ใกล้จะตาย เขายังสามารถช่วยเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของยมทูตได้ ทว่าพิษในร่างกายของเหลิ่งชิงเฮ่อ ไม่น่าจะซ่อนพ้นจากสายตาของเธอใช่หรือไม่

นอกจากนี้เหลิ่งชิงเฮ่อเสนอตัวที่จะย้ายออกจากจวนยังไปสุสานด้วยเรื่องสุขภาพ เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วน ดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นหลังจากที่เหลิ่งชิงฮวนกลับมา มันไม่ง่ายเลยที่จะรวบรวมสิ่งต่างๆ มากมายเข้าด้วยกัน

เหลิ่งชิงเฮ่อต้องฟื้นตัวอย่างช้าๆ เมื่อนานมาแล้ว ครั้งสุดท้ายที่อี๋เหนียงไปที่สุสาน นางจะต้องถูกเขาหลอกอย่างแน่นอน

เมื่อคิดดังนั้น นางก็เหงื่อออกด้วยความกังวล

เหลิ่งชิงหลางไม่ได้เดินไปส่งฟังผิ่นจือ นางนั่งอยู่คนเดียวพลางครุ่นคิดอย่างหนักอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันและบอกแม่จ้าว “ไปเชิญท่านหมอ บอกว่าข้าไม่สบาย”

แม่จ้าวถามทันทีด้วยความกังวล “ฮูหยินเป็นอะไรหรือเจ้าคะ ไม่สบายตรงไหน”

“หากใครถามก็แค่บอกว่าข้าร่างกายอ่อนแอ ไอและเวียนศีรษะมาหลายวันแล้ว”

แม่จ้าวส่งฟังผิ่นจือไปก็แอบเหงื่อตกเมื่อได้ยินคำสั่ง ต้องมีบางอย่างผิดปกติอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถาม “ฮูหยินหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

เหลิ่งชิงหลางเกลียดการตั้งคำถามของแม่จ้าวและพูดอย่างเย็นชา “ให้ไปทำอะไรก็ไป ทำตามคำสั่งของข้าก็พอ”

จากนั้นหญิงสาวไม่ได้ถามอะไรอีก น้อมรับคำสั่งให้เชิญหมอประจำบ้าน

หมอเข้ามาจับชีพจรอย่างระแวดระวัง แต่หาสาเหตุไม่ได้จึงจ่ายยาล้างปอดและบรรเทาอาการไอให้เท่านั้น แต่กินไปได้ 3-5 วันก็ไม่ดีขึ้น

หลังจากที่มู่หรงฉีได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ไปนั่งในเรือนจื่อเถิง เหลิ่งชิงหลางรู้สึกสงสัยจึงแสร้งทำเป็นป่วยหนักและพูดจาตัดพ้อ ทำให้มู่หรงฉีรู้สึกผิดจนออกจากจวนไปเชิญหมออีก 2 คนมาตรวจอาการของนางในจวน

หมอทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน อย่างมากสุดคือภายในร้อนระอุทว่าไม่เห็นรอยโรคใดๆ

เหลิ่งชิงหลางกล่าวว่านางเจ็บปวดที่หัวใจ แม้จะลุกไปเข้าห้องน้ำยังต้องให้แม่จ้าวพยุง เดิมทีเป็นเพียงอาการไอทั่วไป แต่ต่อว่าข่าวนั้นกลับร่ำลือแพร่สะพัดไปจนคนทั้งจวนรู้เรื่องนี้ พระชายารองกำลังเจ็บป่วยเล็กน้อย

เป็นที่รู้กันดีว่านางและเหลิ่งชิงฮวนไม่ลงรอยกัน ดังนั้นมู่หรงฉีจึงไม่อยากจะบอกให้เหลิ่งชิงฮวนรักษา เหลิ่งชิงฮวนแสร้งทำเป็นโง่ทำราวกับว่าเธอไม่รู้

แม่จ้าวส่งคนไปส่งจดหมายที่จวนมหาเสนาบดี จินซื่อได้ข่าวจึงมาเยี่ยมครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขาน้ำหนักลดลงมากจึงร้องไห้อยู่พักหนึ่งก่อนจะกลับไป

สองวันต่อมา นักบวชลัทธิเต๋าได้รับเชิญให้เข้าไปในจวนท่านอ๋อง โดยบอกว่าเหลิ่งชิงหลางอาจเจอเคราะห์อะไรบางอย่าง ทำให้กำลังทุกข์ทรมานจากโรคขาดสารอาหารซึ่งหมอไม่สามารถวินิจฉัยที่มาของอาการนั้นได้

มู่หรงฉีไม่เชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติเหล่านี้ แต่เขาไม่ได้ยืนกรานที่จะคัดค้านเพราะจินซื่อรักลูกสาวของตนเองเป็นอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกในจวนท่านอ๋องที่มีเรื่องแบบนี้ลึกลับมากเช่นนี้ ทุกคนในจวนคิดว่ามันเป็นเรื่องแปลกและบางคนก็ไปดูความสนุกอย่างเงียบ ๆ

โตวโตวเริ่มพูดคุยกับแม่นมเตียวและถามเหลิ่งชิงฮวนว่านางเป็นอะไร เหตุใดถึงมีอาการแปลกประหลาดเช่นนั้น

เหลิ่งชิงฮวนยิ้ม “เจ้าเชื่อเรื่องเจอเคราะห์อะไรเทือกนั้นด้วยหรือ”