ตอนที่ 122 ความผิดบางอย่างแบกรับไว้ไม่ได้

มู่หรงฉีมองไปที่เหลิ่งชิงฮวน “เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่”

เหลิ่งชิงฮวนบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนลุกนั่งตัวตรง “หลังจากวางยาพิษทว่าไม่ทำลายหลักฐาน รังแต่จะรอให้คนอื่นมาค้นหาหลักฐาน ท่านอ๋องอาจสงสัยในนิสัยของหม่อมฉัน แต่ไม่สามารถดูถูก ไอคิวของหม่อมฉันได้”

เสนาบดีเหลิ่งที่อยู่ด้านข้างได้บอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้เหลิ่งชิงเฮ่อฟังอย่างเงียบ ๆในตอนที่เหลิ่งชิงเฮ่อคัดลอกบทกวี เขาจงใจเตือนเหลิ่งชิงฮวนและถามว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนปากกาและหมึกหรือไม่ แต่เหลิ่งชิงฮวนปฏิเสธโดยบอกว่านางมีแผนอยู่ในใจแล้ว

เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้น เขาก็อดที่จะวิตกกังวลไม่ได้

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง หากเขากล่าวหาว่าจินซื่อเป็นคนวางยาพิษ นางคงสามารถปฏิเสธได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานใด ๆ และในทางกลับกันก็กล่าวหาตัวเองว่าเป็นข้อกล่าวหาเท็จ เขารู้ดี ดังนั้นการวางยาจึงเป็นเรื่องตั้งใจเช่นกัน

จินซื่อและเหลิ่งชิงหลางวางแผนไว้อย่างดี เมื่อพวกนางรู้ว่าเขาหายจากอาการป่วยแล้ว พวกนางจึงกลัวว่าเหลิ่งชิงฮวนจะเปิดโปงเรื่องนี้ ดังนั้นจึงลงมือก่อน

น้องสาวของเขาคงจะจะกลัวเรื่องนี้จึงไม่กล้าพูดออกมาสินะ

เหลิ่งชิงเฮ่อก้าวไปข้างหน้าสองก้าวพลางคุกเข่าลงรับผิดทันที

“บทกวีนี้เขียนโดยกระหม่อม หลังจากที่กระหม่อมคัดลอกเสร็จจึงสั่งให้บ่าวรับใช้นามว่าหมิงเย่ว์ส่งไปให้พระชายาเอกที่จวน พระชายาเอกไม่รู้เรื่องนี้”

“เจ้าหมายความว่าเจ้าเป็นคนวางยาพิษงั้นหรือ” มู่หรงฉีถามอย่างมีความหมาย

เหลิ่งชิงเฮ่อส่ายหัว “กระหม่อมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมึกนี้มีพิษ ชิงเฮ่อป่วยมานาน ปากกา หมึก กระดาษและหินหมึกทั้งหมดได้รับการดูแลโดยผู้ดูแลหมิงเย่ว์”

“หมิงเย่ว์อยู่ที่ไหน”

“เด็กคนนั้นทำผิดบางอย่างและถูกพาตัวกลับจวนไปแล้ว”

มู่หรงฉีหันมามองอย่างเย็นชา ก่อนที่จินซื่อจะพูดแทรกขึ้น “บ่าวคนนี้บังอาจมากที่หลอกลวงเจ้านาย หลังจากที่เขาถูกพากลับไปที่จวน ก่อนจะคำสั่งให้นำตัวออกไปจากจวนมหาเสนาบดีและนำตัวไปขาย หม่อมฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ”

งั้นก็ตรวจสอบไม่ได้น่ะสิ

มู่หรงฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เสนาบดีเหลิ่งคิดว่าเราควรจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี”

กว่าเสนาบดีเหลิ่งที่เกือบสูญเสียลูกชายได้ลูกชายกลับคืนมา ทว่าตอนนี้เรื่องเลวร้ายดังกล่าวได้เกิดขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกเศร้าและต้องการร้องขอความเมตตา แต่การลอบวางยาท่านอ๋องไม่ใช่อาชญากรรมเล็กน้อย เขาไม่สามารถเปิดปากเรื่องนี้ได้ ในช่วงเวลาแห่งความลำบากใจ เขาหันไปมองเหลิ่งงชิงฮวนที่อยู่ด้านข้าง

“บ้านเมืองมีกฎหมาย ครอบครัวมีกฎของครอบครัว หากเรื่องนี้เป็นสิ่งที่นางทำจริง กระหม่อมในฐานะพ่อจะไม่ช่วยปกปิดและจะลงโทษอย่างรุนแรงแน่นอน ทว่ากระหม่อมเองก็เข้าใจนิสัยของนางดี นางไม่มีวันทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนั้นอย่างแน่นอน กระหม่อมเกรงว่าอาจมีความเข้าใจผิดกัน”

เหลิ่งงชิงหลางกระแอมหนักหลายครั้ง “โชคดีที่เรื่องราวกลับตาลปัตร หม่อมฉันคนนี้แบกรับความโชคร้ายนั้นแทนท่านอ๋อง อย่างไรเราก็เป็นพี่น้องกัน ท่านอ๋อง หม่อมฉันขอให้ท่านยกโทษบาปให้กับพี่ชายเพื่อเห็นแก่หม่อมฉันเถิดเจ้าค่ะ”

เสนาบดีเหลิ่งพอใจกับลูกสาวคนรองของเขามาก เธอใจดีและคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวม

เหลิ่งชิงฮวนไม่พอใจ “อย่าเลย เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการสอบสวน และพิษอาจไม่ได้เกิดจากท่านพี่ ตอนนี้น้องสาวร้องขอความเมตตา แต่กำลังกล่าวหาท่านพี่ว่าทำผิดอยู่นะ” เสนาบดีเหลิ่งโต้กลับอย่างไม่เข้าใจ “น้องสาวของเจ้ามีจิตใจดี ไม่ถือสาหาความ ทำไมเจ้าถึงไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว ต้องขอร้อท่านอ๋องให้ลงโทษพี่ชายของเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าจึงจะมีความสุข”

เหลิ่งชิงเฮ่อรู้ว่าหญิงสาวตัวเล็กในครอบครัวของเขาคนนี้แตกต่างออกไป ดังนั้นเธอจะไม่กำหนดเป้าหมายตามอำเภอใจอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการทดสอบฤดูใบไม้ผลิ หากไม่สามารถล้างบาป อนาคตของเขาจะจบลงตรงนี้อย่างแน่นอน

ความผิดบางอย่างแบกรับไว้ไม่ได้จริงๆ

เขาพูดอย่างราบเรียบโดยไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “กระหม่อมไม่ได้วางยาพิษและจะไม่ยอมรับความผิด นั้นด้วยเช่นกัน ดังนั้นกระหม่อมขอร้องให้ท่านชายได้โปรดตรวจสอบและมอบให้ความยุติธรรมแก่ข้าด้วย”