ตอนที่ 123 พลังไม่พอเอาความสูงเข้าสู้

เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้แต่เป็นเพราะพรุ่งนี้คือวันประกาศการจัดอันดับ เดิมทีเธอวางแผนที่จะเชิญพี่ชายไปงานเลี้ยงฉลองหลังจากการประกาศ ตอนนี้กลับกลายต้องเข้าคุกแทน

เมื่อเธอกลับไปที่ตำหนักฉาวเทียน ขอให้แม่นมเตียวส่งข้อความถึงหลิงกวนเอ๋อร์ทันที โดยให้เขาไปที่จวนมหาเสนาบดีพร้อมนำข้อความไปให้เซวียอี๋เหนียงอย่างเงียบ ๆ ขอให้พี่ชายของเซวียอี๋เหนียงช่วยระวังความปลอดภัยในวัดต้าหลี่อีกแรง อย่าให้พี่ชายของเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากไปกว่านี้

เมื่อรู้ว่าพี่ชายของเธอเป็นลูกชายคนโตของจวนมหาเสนาบดี ผู้คนในวัดต้าหลี่จึงไม่กล้าทำอะไรแต่ถ้าจินซื่อล่นกลอุบายสกปรกล่ะ ร่างกายของท่านพี่ไม่ดีอยู่แล้ว จะทนความเจ็บปวดยังไงไหว

หลังจากนั้น พวกเขาได้แต่รอการพิจารณาคดีที่วัดต้าหลี่ในวันพรุ่งนี้อย่างเงียบๆ

โตวโตวรู้สึกกังวล นางกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเหลิ่งชิงฮวน ก่อนจะถอนหายใจด้วยท่าทางกังวล

ในตอนเย็น แม่หวังนำอาหารเข้ามาในห้องและเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงต่ำ “คุณหนู ทานอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ต้องไปวัดต้าหลี่ จะปล่อยให้ท้องหิวไม่ได้”

เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “ข้ารู้ จะมากจะน้อยก็ต้องกินเข้าไป”

หลังจากที่แม่หวังหันหลังกลับและออกจากห้องไป เธอมองดูอาหารบนโต๊ะ สูดกลิ่นหอมเข้าลึก ๆ หยิบชามขึ้นมาและกินอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อกินไปได้ครึ่งหนึ่งจู่ๆเทียนที่อยู่ตรงหน้าก็ดับลง เธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นมู่หรงฉีซึ่งไม่รู้ว่าเปิดม่านและเดินเข้ามาตอนไหน เธอตกใจมากโดยไม่แม้แต่จะขยับตัว

วิชาตัวเบานี่สุดยอดไปเลย

เธอวางชามและตะเกียบในมือลง “ดูก็รู้ว่ามาด้วยเจตนาไม่ดีแน่”

มู่หรงฉียืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอพลางมองจานบนโต๊ะอย่างเย็นชา “ข้าได้ยินมาว่ามีบรรยากาศอึมครึมในตำหนักฉาวเทียน พระชายาเอกกำลังมีปัญหาในการนอนและรับประทานอาหาร ข้าจึงอยากจะปลอบโยนนางเสียหน่อย แต่ดูเหมือนว่าความจริงจะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง”

“นี่ไม่ใช่อาหารมื้อสุดท้ายเสียหน่อย ทำไมหม่อมฉันถึงกินไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นร่างกายคือเมืองหลวงของการปฏิวัติ พรุ่งนี้หม่อมฉันมีศึกหนักที่ต้องต่อสู้”

“วางกลยุทธ์ไว้ถึงเพียงนี้ ทำให้ข้าสงสัยจริงว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพียงกับดักหรือเหยื่อล่อสำหรับเจ้ากันแน่”

“ท่านอ๋อง ทำไมคิดถึงว่าหม่อมฉันฉลาดแกมโกงอย่างนั้นเล่า หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

“อย่างนั้นหรือ”

มู่หรงฉีนั่งลงตรงข้าม ทันใดนั้นจึงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา นั่นทำให้เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกว่าอาหารตรงหน้าคงจะเย็นชืดไปจนหมดแล้ว

“เมื่อครู่ข้าไปหาเสิ่นหลินเฟิงมา”

เหลิ่งชิงฮวนเลิกคิ้ว “ไปหาทำไม”

“เขาคุ้นเคยกับเมืองซ่างจิงมากกว่า ข้าต้องการขอความช่วยเหลือจากเขา เพื่อค้นหาที่อยู่ของหมิงเย่ว์ แต่กลับได้ผลลัพธ์อย่างอื่นมา”

“รัชทายาทเสิ่นบอกกับท่านหรือ”

“ถูกต้อง หลินเฟิงบอกว่าเจ้ารู้แล้วว่าหมึกของเหลิ่งชิงเฮ่อมีพิษ และเจ้ายังสงสัยด้วยว่าเป็นฝีมือของจินซื่อ”

“ไม่ใช่ความสงสัย แต่มันคือฝีมือนางเลยต่างหาก”

“ข้าไม่สนใจว่าใครจะใส่ยาพิษลงไป ข้าแค่อยากจะถามเจ้าสักคำ เจ้ารู้ดีว่าหมึกนั้นมีพิษ แล้วทำไมเจ้าถึงต้องการใช้มันเพื่อคัดลอกบทกวีให้ข้า หรือเจ้าวางแผนจะฆ่าสามีเหมือนกับเรื่องเล่าของฟานจินเหลียนใช่หรือไม่”

เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะแห้ง “นั่นก็แค่การเล่นลูกไม้สกปรกเท่านั้น ตัวอย่างเช่น สารหนูมีพิษสูงก็จริง ทว่าคนที่กินยาพิษในปริมาณเล็กน้อยทุกวันสามารถเปลี่ยนสีผิว มีส่วนช่วยในด้านความงาม เพราะพิษนี้สามารถระเหยได้”

“แต่ในความเป็นจริง เหลิ่งชิงฮวน ชิงหลางล้มป่วยจริงๆแม้แต่หมอมากมายขนาดนั้นยังไม่สามารถรักษาได้”

เหลิ่งชิงฮวนเม้มริมฝีปาก “ท่านน่ะลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด ทุกครั้งมักจะเรียกชื่อหม่อมฉันด้วยชื่อเต็ม แต่กับนางท่านกลับเรียกแค่ชิงหลาง”

มู่หรงฉีตะคอกเบาๆ “ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง”

“หมอไม่สามารถรักษาได้ นั่นเป็นเพราะอาการป่วยของเหลิ่งชิงหลางเป็นเพียงการเสแสร้ง มันไม่เกี่ยวอะไรกับบทกวีเหล่านั้น”

“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อหรือไม่”

“จะเชื่อหรือไม่ คดีนี้ถูกส่งไปยังวัดต้าหลี่แล้ว หม่อมฉันเชื่อว่าเราจะสามารถค้นหาความจริงได้”

มู่หรงฉียืนขึ้นและมองลงไปที่เหลิ่งชิงฮวน “เจ้าคิดจะส่งจินซื่อไปสู่ความตาย”