ตอนที่ 14 ร้องไห้ผิดหลุม

ระหว่างทางกลับจวนท่านอ๋อง โตวโตวไปซื้อของใช้ประจำวันและวัตถุดิบบางอย่าง

เพียงแต่ว่าในยุคนี้อาหารค่อนข้างจะธรรมดาอยู่แล้ว แต่เป็นผักและผลไม้ตามฤดูกาลธรรมดาๆ ไม่กี่อย่าง มีคนไม่กี่คนที่ทำธุรกิจ แม้แต่ในตลาดที่จอแจ ก็มีเสียงตะโกนติดต่อกัน แตกต่างจากความจอแจในโลกเดิมของเธอมาก

ขณะที่กำลังเลือกผักอยู่นั้น เหลิ่งชิงฮวนก็ได้ยินใครบางคนที่อยู่ด้านหลังเรียกด้วยความสงสัย “พี่สะใภ้”

เมื่อหันหน้าไป เธอก็เห็นเสิ่นหลินเฟิงและคนอื่นๆ ขี่ม้ามาจากอีกฝั่งของตลาด เขาจำเธอได้จากระยะไกลและทักทายเธอ

เสิ่นหลินเฟิงเกิดในจวนอันกั๋วกง ซึ่งเป็นตระกูลของนายพลทหาร และตอนนี้ดำรงตำแหน่งในกองสนับสนุนฟ้าดิน โดยรับผิดชอบในการดูแลความปลอดภัยสาธารณะและการดำรงชีวิตของผู้คนในเมืองหลวงชั่วคราวกับจิงจ้าวอิ่น เขายังเด็กและมีพรสวรรค์มาก

เมื่อเห็นเหลิ่งชิงฮวน เขาก็ลงจากหลังม้าและมองดูเกวียนลาข้างๆ ด้วยความประหลาดใจ “เรื่องพวกนี้ให้คนใช้ทำก็ได้ พี่สะใภ้ยังบาดเจ็บอยู่ ไยต้องมาซื้อของด้วยตนเองเล่า”

เหลิ่งชิงฮวนวางผักในมือลง “หม่อมฉันเพิ่งกลับมาหลังจากนำยาไปส่งให้เหล่าไท่จวินน่ะ ก็เลยแวะซื้อวัตถุดิบด้วยน่ะ”

เสิ่นหลินเฟิงชำเลืองมองรถลากลาโทรมๆ ข้างเธอ และเม้มปากพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“วันนี้ข้าแอบออกจากเมืองเพื่อไปล่าสัตว์กับเหล่าสหายสองสามคน และได้เนื้อสัตว์ป่ามาสองชิ้น ถ้าพี่สะใภ้ไม่ว่าอะไร สามารถเอากลับไปชิมได้”

บนหลังม้าของเขา มีไก่ฟ้าและกระต่ายสองสามตัวห้อยอยู่ และอื่นๆ อีกมากมาย

“เอากลับไปให้คนในจวนชิมดูก็แล้วกัน คราวหน้าค่อยเก็บไว้ให้หม่อมฉัน”

“ที่จวนไม่เคยขาดเหลือของเหล่านี้ และก็ไม่ใช่ของหายากอะไร ให้พี่สะใภ้เอาไปชิมเถอะ”

เสิ่นหลินเฟิงปลดไก่ฟ้า กระต่าย และเหรียญทองแดงสองสามเหรียญออกจากหลังม้า แล้วโยนให้คนขายเนื้อข้างๆ เขา “รบกวนจัดการให้ด้วย”

เถ้าแก่ตอบตกลงทันทีและจัดการให้เรียบร้อย หลังจากทำความสะอาดเสร็จแล้ว เขาก็ห่อมันด้วยใบบัวและส่งมอบให้เหลิ่งชิงฮวน

เหลิ่งชิงฮวนไม่ปฏิเสธอีก เธอขอบคุณเสิ่นหลินเฟิงและกลับไปพร้อมกับ โตวโตว

เมื่อกลับมาที่ลานหลัก แม่หวังกับแม่นมเตียวไม่อยู่ที่นั่น หลังจากถามคนในบ้านแล้ว พวกเขาบอกว่าแม่นมเตียวอยู่ในครัวเพื่อเตรียมเค้กดอกไม้สำหรับวันพรุ่งนี้ ส่วนแม่หวัง ไม่ทราบว่าอยู่ที่ใด

เตาได้รับการซ่อมแซมแล้ว แต่โคลนยังเปียกอยู่และต้องรอให้แห้งอย่างช้าๆ นอกจากนี้ อีกอย่างคือพวกเขาทั้งสองคนไม่รู้วิธีก่อไฟด้วยเตา และพวกเขายังไม่ได้ทานอาหารกลางวันด้วย

เหลิ่งชิงฮวนเอนกายลงและถอนหายใจออกมา เธอให้โตวโตวดองกระต่ายด้วยเกลือและเครื่องเทศ จากนั้นก็จุดไฟในลาน เธอพอจะมีทักษะในการเอาชีวิตรอดในป่าอยู่บ้าง

โตวโตวรู้สึกว่าตื่นเต้นมาก เธอใช้ความพยายามอย่างมากในการก่อไฟ และใช้ส้อมเหล็กเผากระต่าย และเธอไม่เคยเบื่อมันเลย เพียงแต่ว่าเปลวไฟทั้งลุกโชนและดับลงไปเป็นพักๆ หลังจากนั้นกระต่ายทั้งตัวก็กลายเป็นสีดำสนิท

โชคดีที่หลังจากลอกเปลือกออก เนื้อกลีบกระเทียมแน่นๆ ข้างในก็น่าทานมากทีเดียว

ทั้งสองนั่งลงบนพื้น และจิ้มบะหมี่ เกลือและพริกไทยด้วยใบมีดเล็กๆ แบบให้ตัวเองพออิ่มและกินอย่างเอร็ดอร่อย

ที่ด้านนอกมีคนแอบโผล่หัวเข้ามาแอบมอง จากนั้นก็เอาหัวกลับออกไปอย่างรวดเร็วจนไม่เห็นแม้แต่เงา และเป็นสายละยที่ใครส่งมา

หลังจากนั้นไม่นาน เหลิ่งชิงฮวนก็ได้ยินเสียงคึกคักดังมาจากด้านนอก และได้ยินคนอื่นๆ ตะโกน “เสวี่ยเอ๋อร์”

เหลิ่งชิงฮวนขมวดคิ้วและหมดความอยากอาหารในทันที “เหลิ่งชิงหลางมาทำอะไรที่นี่อีกแล้ว”

โตวโตวก็หยุดกินและเงี่ยหูฟัง จากนั้นก็ลุกขึ้นทันที “บ่าวจะไปปิดประตูให้เจ้าค่ะ ใครอยากจะเรียกก็เรียกมาจากด้านนอกเอา”

ทันทีที่เธอไปถึงประตู เหลิ่งชิงหลางก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ จือชิวที่อยู่ข้างหลังเธอถามโตวโตวด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “เจ้าเห็นเสวี่ยเอ๋อร์ของคุณหนูข้าหรือไม่”

โตวโตวส่ายหัว “เสวี่ยเอ๋อร์อะไร ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

จือชิวตะโกนขึ้นมา “เสวี่ยเอ๋อร์เป็นกระต่ายที่คุณหนูของข้าเลี้ยงไว้ ท่านอ๋องเป็นคนมอบให้”