ตอนที่ 15 ถ้าไม่สามารถแยกจากกันได้ งั้นก็อยู่เป็นหม้ายไปเถอะ

“เหลวไหล!” เพียงแค่มู่หรงฉีเผชิญหน้ากับเหลิ่งชิงฮวนเขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที โดยเฉพาะกับท่าทีที่ไม่แยแสของนางซึ่งยิ่งทำให้หงุดหงิดมากขึ้นและไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ "เพียงเพราะชิงหลางชอบมัน และไม่สามารถทำใจที่จะทำร้ายมันได้ นางจึงเอามันกลับไปเลี้ยงที่บ้านของตัวเองก็เท่านั้น บนโลกนี้จะมีผู้หญิงกี่คนที่ใจร้ายและไร้ความปรานีเหมือนกับเจ้า"

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้โมโหอะไรแต่กลับระบายยิ้มออกมา แต่เธอรู้สึกว่าการเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจอย่างยิ่ง จึงลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า "หม่อมฉันเพียงแค่กินเนื้อเล็กน้อยเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าจะถูกพวกท่านทำเหมือนเป็นโทษมหันต์ความผิดร้ายแรงเช่นนี้ ช่างน่าตลกเสียจริง ท่านอ๋องเพคะ ในสนามรบท่านฆ่าคนเหมือนพืชปอ คิ้วของท่านคงขมวดกันแน่นไปหมดใช่หรือไม่”

มู่หรงฉีก้าวเข้าไปใกล้นาง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและเยือกเย็นว่า "เป็นเรื่องดีที่รู้ข้าคนนี้ฆ่าคนเหมือนพืชปอ เช่นนั้นก็เลิกยั่วยุข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก ไทเฮาไม่อนุญาตให้หย่าก็จริง แต่ข้าไม่กลัวที่จะต้องสูญเสียภรรยาหรอกนะ”

น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นมาก ราวกับถูกฉาบด้วยน้ำแข็ง แต่คำพูดที่ออกมาแต่ละคำนั้นเย็นชายิ่งกว่า มันทำให้คนรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

แต่เหลิ่งชิงฮวนกลับมองเขาอย่างกล้าหาญโดยไม่ถอยหนี "เป็นเพราะท่านอ๋องฉีอับอายแค้นใจจึงเกิดโทสะ ท้ายสุดก็ตัดสินใจจะเก็บชายารองไว้ฟูมฟักและฆ่าชายาเอกทิ้ง ฆ่าคนปิดปากเช่นนั้นหรือ?”

“แล้วอย่างไรอีก ข้าเตือนเจ้าอีกครั้งแล้วว่านี่ไม่ใช่จวนมหาเสนาบดีบ้านเจ้า และตอนนี้ชิงหลางเป็นชายารองของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มารังแกนางเช่นนี้

”

ต้องบอกเลยว่าการการออกโรงปกป้องอย่างอาจหาญเช่นนี้ นั้นเป็นลูกผู้ชายมาก แต่น่าเสียดายที่เขาตาบอด

เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นขึ้น “ในเมื่อท่านไม่เชื่อคำพูดของหม่อมฉันและคิดว่าหม่อมฉันเป็นผู้หญิงที่โหดร้าย เช่นนั้นแล้วเหตุใดยังต้องมาถามหม่อมฉันอีก ผู้ชายที่โง่เขลาและเผด็จการอย่างท่านมันน่าสมเพชเสียจริง!”

ทันทีที่พูดจบมู่หรงฉีก็โบกแขนเสื้อของเขา เหลิ่งชิงฮวนก็ลอยขึ้นไปราวกับว่าวที่ถูกตัดเชือกขาด และร่วงลงสู่พื้นอย่างแรง

บาดแผลที่เพิ่งรักษาบริเวณหัวใจของเธอเปิดออก จนทำให้เหงื่อเย็นไหลออกมา

“ข้าอดทนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เจ้าก็ยังไม่รู้จักสำนึกผิด เหลิ่งชิงฮวน วันนี้ข้าคนนี้นี่แหละที่จะทำให้เจ้าได้รู้มันว่ามีราคาที่ต้องชดใช้สำหรับการรังแกผู้อื่น”

ดวงตาของมู่หรงฉีเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขาก้มลงและลงมือเหมือนสายฟ้าฟาด พุ่งตรงไปที่คอราวกับหยกของเธอ

เหลิ่งชิงฮวนกัดฟันของเธอแน่อย่างสู้ไม่ถอย แต่ในขณะเดียวกันมืออีกข้างของเธอก็ยื่นเข้าไปที่จุดอ่อนใต้ซี่โครงของมู่หรงฉี แต่มู่หรงฉีกลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บจะเร็วกว่าฝีมือของเขาเองได้หรือ?

แต่เพราะถือดีของเขา สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อมาก ผู้หญิงคนนี้มีเข็มอยู่ในมือและก่อนที่มือของเธอจะไปประชิดที่คอของคู่ต่อสู้ ปลายเข็มก็แทงเข้าไปในเนื้อของเขา ในขณะที่เขากำลังงุนงงอยู่นั้น ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาก็รอดพ้นจากการโจมตีของเขาราวกับปลาไหลที่ไหลลื่น

ในสนามรบ เขามีประสบการณ์สู้รบกับทหารนับพัน และเขาแทบไม่เคยพลาด แต่วันนี้เขาเสียท่าต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง เพราะเขารู้สึกว่าจากตำแหน่งที่ถูกเข็มแทงเข้ามามีความรู้สึกเสียวซ่านที่แผ่ไปทั่วร่างกายส่วนบนอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาอ่อนแรงจนแทบขยับตัวไม่ได้

เขากัดฟันและจ้องไปยังเหลิ่งชิงฮวนด้วยความโกรธ "นี่เจ้ากล้าวางยาข้าได้อย่างไร"

ในเมื่อยาพิษถูกแทรกซึมเข้าไปแล้ว คำถามนี้ก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระไม่ใช่หรือ?

เหลิ่งชิงฮวนหรี่ตาของเธอและพยายามลุกขึ้น "หม่อมฉันเกลียดผู้ชายที่ทุบตีผู้หญิงเป็นที่สุด และท่านก็ยั่วโมโหหม่อมฉันเอง ไทเฮาไม่ได้อนุญาตให้ขอหย่าร้าง แต่เช่นเดียวกัน หม่อมฉันก็สามารถเป็นแม่หม้ายได้"

“บังอาจ!” สองคำถูกบีบเค้นออกมาผ่านช่องว่างระหว่างฟัน มู่หรงฉีรู้สึกว่าเขาได้รับความอัปยศอดสูอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของเขา "ข้าคนนี้จะหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ!"

“เมื่อก่อนหม่อมฉันไม่กล้า แต่หลังจากได้ยินคำที่ท่านขู่ หม่อมฉันก็คิดว่าจะเป็นแม่ม่ายดีกว่าต้องตาย” เธอพลิกข้อมือและวางเม็ดยาสีดำไว้ที่ฝ่ามือขาวแดงก่ำของเธอ พร้อมกับส่งยิ้มแสนยั่วยวนให้มู่หรงฉี "พิษหญ้าไส้ขาดหนึ่งเม็ด สามารถทำให้วัวทั้งตัวตายได้ ดังนั้นข้าจะเก็บไว้ครึ่งหนึ่งและอีกครึ่งหนึ่งให้ท่านกินดีไหม? เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เลือดไหลออกจากธาตุทั้งเจ็ดจนตาย มิฉะนั้นถ้าข้าทำให้พี่สาวที่แสนดีของข้าตกใจล่ะ?"

เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพื่อบีบสันกรามของมู่หรงฉี แต่ข้อมือของเธอก็ถูกรั้งไว้อย่างแน่นหนาโดยมือใหญ่ของมู่หรงฉีด้วยเช่นกัน แม้ว่าพละกำลังจะไม่มากนักแต่ด้วยการสะบัดข้อมือของเขาก็ทำให้กำมือได้แน่น

ชายคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่? ผลลัพธ์พิเศษของลิโดเคนที่พัฒนาโดยสถาบันวิจัยไวรัสติดต่อของพวกเขาปกติแล้วจะใช้เวลาออกฤทธิ์ไม่ถึง 1 นาที แต่เขาเป็นคนเดียวที่ขัดต่อการดำรงอยู่ของวิทยาศาสตร์

เหลิ่งชิงฮวนรู้ว่าในแง่ของทักษะฝีมือ เธอไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แน่นอน แต่ในขณะที่ฤทธิ์ของยายังคงอยู่ ร่างของเธอก็ฉายแววและหลบหลีกระยะอันตรายของมู่หรงฉีได้อย่างรวดเร็ว

มู่หรงฉีเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว แม้ว่าจะเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่ทว่าแต่ละก้าวของเขากลับมั่นคงเป็นอย่างมาก "เจ้ากล้าที่จะวางยาข้า เหลิ่งชิงฉวนเจ้าคงเหนื่อยกับการใช้ชีวิตจริงๆ สินะ"

เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเย็นชา "เอาแต่ขู่เข็ญคนอื่น แต่ท่านทำอะไรไม่ได้เลยหรือ มู่หรงฉี หม่อมฉันรู้สึกซาบซึ้งใจที่ท่านไม่ได้ฆ่าพวกเขาทั้งหมดตอนที่ท่านเข้าไปพระราชวังเมื่อวานนี้ ดังนั้นหม่อมฉันจึงยินดีที่จะอยู่ในจวนของท่านชั่วคราว แต่ในฐานะที่หม่อมฉันเป็นพระชายาเอกของท่านอ๋องหม่อมฉันไม่หวงแหนความเงียบสงบของตนเอง มิฉะนั้นคงไม่ต้องฆ่าตัวตายในวันแต่งงาน และเพื่อประโยชน์ของเหล่าไท่จวิน หม่อมฉันจะแสดงละครเป็นเพื่อนท่าน แต่เงื่อนไขแรกคือบ่อน้ำบาดาลต้องไม่รบกวนน้ำในแม่น้ำ จะต้องไม่รบกวนซึ่งกันและกัน ถ้าหากพวกท่านสองคนยังเอาแต่เบียดเบียนกันแล้วทำให้หม่อมฉันลำบากใจ พวกท่านทั้งสองจะต้องตายด้วยกัน!”