ตอนที่ 285 ในที่สุดก็ตาสว่างเสียที

ทันทีอีกฝ่ายถามถึงคดีก่อนหน้า เสิ่นหลินเฟิงก็มีสีหน้าเศร้าหมอง “พี่สะใภ้ไม่ถามถึงเรื่องนี้เสียยังดีกว่า ข้าเป็นกังวลมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าทำภารกิจของราชสำนัก ใครจะรู้ว่ามันไม่มีแม้แต่เบาะแสอะไรเลย

คนที่ถูกวางยาคือใต้เท้าเฟิ่งจากกรมทหาร เมื่อห้าวันก่อนที่เจอร่างของเขาพบว่าเขาอยู่ในห้องหนังสือปิดตาย นั่งอยู่หลังโต๊ะพร้อมถ้วยชาตรงหน้าและในชามียังมีพิษอีกด้วย

หลังจากตรวจร่างกายได้รับการยืนยันว่าเขาดื่มชาพิษถ้วยนั้นเข้าไป คอของเขาอุดตันไปด้วยเลือดและเสียชีวิตทันที”

“ฆ่าตัวตาย?”

“ในตอนแรกคดีถูกตัดสินเช่นนี้ เพราะเขาชอบดื่มชาหลังอาหารเย็น คนรับใช้จึงชงชาร้อนและส่งไปยังห้องหนังสือ ทว่ากาน้ำชากลับไม่มีความผิดปกติใดๆ เพียงแต่ชาในถ้วยนั้นมีพิษ

นอกจากนี้เนื่องจากมีความลับทางทหารมากมายในห้องหนังสือจึงมียามเฝ้าประตู ยามหลายคนยืนยันว่าไม่มีใครเข้าหรือออกจากห้องหนังสือในวันนั้น ดังนั้นคนรับใช้จึงเป็นบุคคลน่าสงสัยที่สุด แต่หลังจากถูกจับกุมและสอบสวนกลับไม่มีอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับเขาเลย”

“แล้วเหตุใดเรื่องราวถึงกลับตาลปัตรล่ะ”

“ใต้เท้าเฟิ่งมีจี้พัดคางคกหยกที่ประณีต เขาชอบมันมากและไม่เคยเอาไว้ไกลตัว หลังจากที่เสียชีวิต ครอบครัวของเขาต้องการใช้จี้นั้นฝังไปพร้อมกับเขา ทว่าใครจะรู้ว่ามันกลับหายไป ยามหน้าห้องหนังสือจำได้ว่าตอนที่เขาเข้าไปในห้องขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ จี้หยกนั้นยังผูกไว้กับพัดในมือของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือสิ่งของได้หายไปหลังจากที่เขาตายนั่นเอง ต้องมีใครบางคนเข้าออกห้องหนังสือในวันนั้น หลังจากคิดดูแล้วครอบครัวของเขาคิดว่าใต้เท้าเฟิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะฆ่าตัวตายเลย พวกเขาคิดไม่ออกเลยว่าเหตุใดเขาจึงต้องฆ่าตัวตาย ดังนั้นพวกเขาจึงทำการฟ้องร้องไปที่ศาลต้าหลี่และขอให้รื้อฟื้นคดีขึ้นมาอีกครั้ง

สุดท้ายคดีนั้นก็ตกอยู่ที่ข้า ข้าถามคนรับใช้ทั้งหมดในจวนเฟิ่งและตรวจสอบที่เกิดเหตุใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี หากใต้เท้าเฟิ่งฆ่าตัวตาย ฆาตกรจะหลบเลี่ยงทหารยามที่ประตูและเข้าไปในห้องหนังสือเพื่อวางยา โดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้อย่างไร”

มู่หรงฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ด้านบนศีรษะล่ะ”

“เป็นไปได้หรือไม่ที่จะเข้าไปทางกระเบื้องบนหลังคาและพิษถูกโยนเข้าไปในถ้วยชาโดยที่เขาไม่รู้ตัว”

“ข้าเองก็เคยคิดเช่นนั้น ข้าได้ตรวจสอบหลังคาแล้วไม่พบร่องรอยใดๆ จึงตัดความเป็นไปได้นี้ออกไปพี่สะใภ้มีความคิดเห็นเรื่องนี้อย่างไรบ้าง”

“ยาพิษสามารถซ่อนอยู่ในกาน้ำชาล่วงหน้าได้และอาจถูกชะล้างออกไปเมื่อรินชา ดังนั้นจึงไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ”

“แต่ดูจากปริมาณน้ำที่เหลืออยู่ในกาน้ำชา ชาพิษถ้วยนั้นไม่ใช่ถ้วยแรก”

เหลิ่งชิงฮวนลำบากใจ “หม่อมฉันไม่เคยตรวจสอบสภาพแวดล้อมในที่เกิดเหตุจึงไม่อาจพูดอะไรได้ในตอนนี้”

เสิ่นหลิงเฟิงถอนหายใจ “หากยังไม่พบเบาะแสเราอาจต้องปิดคดีฆ่าตัวตายเท่านั้น”

พวกเขาทั้งสามกำลังคุยกันอยู่ในเรือน พระสนมฮุ่ยกำลังเดินไปมาอย่างวิตกในสวนด้านหน้า

ส่วนจิ่นอวี๋ยังคงตัดพ้อและกล่าวโทษตนเองอยู่ด้านข้างไม่หยุด

“ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง เหตุใดจึงโง่เขลาไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของยายหลิง ตอนนี้ท่านพี่ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง สู้ให้หม่อมฉันถูกจับตัวไปเสียยังดีกว่า”

พระสนมฮุ่ยเฟยที่กำลังรู้สึกเสียใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้นั้นยิ่งทำให้นางเสียใจมากขึ้นไปอีก

เห็นได้ชัดว่าจิ่นอวี๋เป็นต้นเหตุของหายนะเรื่องนี้ ดังนั้นจึงไม่สามารถตำหนิเหลิ่งชิงฮวนตามต้องการได้

หากไม่ใช่เพราะจิ่นอวี๋ปกป้องยายหลิง ไม่ยอมให้ทุกคนทำร้ายนาง คงไม่ต้องเจอกับปัญหามากมาย ส่วนยายหลิงคงถูกยิงตายด้วยลูกธนูไปนานแล้ว

นางคิดว่าลูกชายของตนเองมีอำนาจทุกอย่าง ดังนั้นคงไม่สนใจเอาเรื่องคนรับใช้ตัวเล็กๆ อย่างยายหลิง

เหลิ่งชิงฮวนบอกนอกจากมู่หรงฉีแล้วนางยังมีจิ่นอวี๋ แต่จิ่นอวี๋บอกว่านางเป็นแค่คนนอก หากนางเป็นลูกสาวของของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จหรือความล้มเหลว เกียรติยศหรือความอัปยศล้วนแต่เชื่อมโยงกับมู่หรงฉี เขาคือที่พึ่งในอนาคตเพียงหนึ่งเดียวของนาง

หากเกิดอะไรขึ้นกับมู่หรงฉี นางก็จะไม่เหลืออะไรเลย

ดวงตาของจิ่นอวี๋จะมีค่าอะไร

ยิ่งคิดซ้ำไปซ้ำมานางก็ยิ่งกังวลและกลัว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานางคุ้นเคยกับการดูแลของจิ่นอวี๋ ทำให้ละเลยบุตรชายที่ถูกหล่อหลอมเติบโตมาด้วยคมดาบคนนี้

ก่อนจะดุจิ่นอวี๋ที่อยู่ข้าง “ร้องไห้ทำไม ร้องแล้วมีประโยชน์อันใด ต่อให้เจ้าร้องไห้ดังแค่ไหน มันก็ช่วยอะไรฉีเอ๋อร์ไม่ได้! คราวหน้าหากเจ้าคิดจะทำอะไร จงนึกถึงคนอื่นอย่าเห็นแก่ตัว!”

จิ่นอวี๋ตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าพระสนมฮุ่ยเฟยจะดุตัวเองเช่นนี้

“หม่อมฉัน...แค่เสียใจ...และเป็นห่วง”