ตอนที่ 286 เครื่องหมายในหนังสือ

ไม่ว่าอย่างไรตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว ดังนั้นมู่หรงฉี ชจึงนอนพักผ่อนบนเตียง “รักษาบาดแผลของเขา” ด้วยความสบายใจ

เมื่อจิ่นอวี๋ได้ยินว่านางถูกกักบริเวณในบ้าน นางก็วิ่งไปหาเขาเพื่อร้องทุกข์

มู่หรงฉีถือหนังสือและแสร้งทำเป็นอ่านมัน ก่อนจะสั่งให้ทหารพานางกลับไปที่สวนอรุโณทัยด้วยใบหน้าเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะมอง

หลังจากที่เหลิ่งชิงฮวนจัดการงานในเรือนเสร็จจึงสั่งให้โตวโตวนำอาหารเย็นเข้ามาในห้องของเธอโดยตรง

แม่ครัวคนใหม่ในบ้านมีฝีมือดีมาก โดยเฉพาะการทำซุป ซุปวันนี้เป็นซุปขาหมูมันแกวซึ่งเต็มไปด้วยขิงอ่อนและผลเบอร์รี่ โรยหน้าด้วยผักชีสีเขียว ซุปมีสีขาวขุ่น เหลิ่งชิงฮวนเสิร์ฟชามขนาดใหญ่ให้กับแต่ละคน

ซุปพร้อมแล้ว ทว่ามู่หรงฉีกลับยังคงนอนอยู่บนเตียง

“ท่านนี่เหมือนคนป่วยจริงๆ ลงมากินข้าวเถอะ” เหลิ่งชิงฮวนกล่าวอย่างล้อเลียน

เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นว่ามู่หรงฉีกำลังอ่านหนังสือด้วยความสนใจ ดูเหมือนจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด

“กินข้าว!” เหลิ่งชิงฮวนเน้นเสียง

มู่หรงฉีปิดหนังสือและพยักหน้าให้เธอ “ข้าว่าแล้วช่วงนี้เจ้าเอาแต่อ่านหนังสือจนลืมกินลืมนอน ไม่อยากคุยกับข้า นี่มันหนังสืออะไรกัน รสนิยมของเจ้าช่างไม่เหมือนใครจริงๆ ชอบเรื่องป่าเถื่อน โหดร้าย ลามกอนาจาร สิ่งพวกนี้จะทำให้เจ้านิสัยเสียตามไปด้วยนะ”

เหลิ่งชิงฮวนมองใกล้ ๆ และพบว่าเป็นหนังสือ “เรื่องราวน่าอัศจรรย์” ที่จือชิวนำมาให้เธอเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจว่า “ช่วงนี้หม่อมฉันงานเยอะเกินไปจึงไม่มีเวลาอ่าน ได้อ่านแค่สองหน้าก่อนนอน อย่าประมาทเชียวนะ หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือชื่อดังที่สืบทอดมาหลายยุคหลายสมัยและเป็นการเตือนชาวโลก”

มู่หรงฉีตะคอกและเปิดหน้าหนังสืออย่างสบายๆ “งั้นเจ้าบอกข้ามาซิว่าที่เจ้าทำเครื่องหมายไว้ในหนังสือหน้านี้ เจ้ามีความรู้สึกอย่างไร”

เหลิ่งชิงฮวนเดินไปอย่างสงสัย “เครื่องหมายอะไร หม่อมฉันว่างมากขนาดนั้นเลยหรือ”

เมื่อก้มลงดูภายใต้แสงเทียนที่สว่างไสว มู่หรงฉีพับมุมหน้ากระดาษที่เปิดขึ้นอย่างลวกๆ และบางย่อหน้าถูกทำเครื่องหมายด้วยหมึก

เธอถือมันไว้ในมือพลางมองอย่างใกล้ชิดภายใต้แสงเทียนและอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

บทนี้เป็นบทที่ 34 เนื้อหาที่มีหมึกเน้นกล่าวถึงชายหญิงที่แต่งกายเหมือนพระและแม่ชีอาศัยอยู่ในสำนักแม่ชี หลอกผู้แสวงบุญหญิงหลายคนและในที่สุดก็ถูกคนทำลายมนต์สะกด ท้ายที่สุดถูกลงโทษถึงตาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในไม่กี่ประโยคต่อมามีการวาดเส้นหยัก...

ในฐานะพระที่พเนจร ณ สถานที่แห่งนี้ที่แห่งนี้ ให้กำเนิดเด็กผู้หญิงและเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้XXจากอาจารย์ตั้งแต่ยังเด็ก ฝึกฝนนิกายดอกบัวขาวอยู่เสมอและรวมตัวเหล่าหญิงคณิกา เมื่อพระพเนจรมาถึงยังสำนักชี... หลอกล่อให้ขึ้นไปชั้นบนเพื่ออยู่ในห้องเดียวกัน

เหลิ่งชิงฮวนจำได้ว่าตอนที่จือชิวส่งหนังสือให้วันนั้น นางเคยบอกมีบางอย่างไร้สาระในหนังสือ และได้ทำเครื่องหมายเอาไว้

นางส่งหนังสือให้เธออ่านเป็นพิเศษแะวจงใจทำเครื่องหมายไว้เพื่อเตือน อาจเป็นเพราะเหตุผลบางอย่าง?

น ี่นางกำลังพยายามบอกอะไร มีอะไรที่พูดออกมาไม่ได้ มันมีอะไรเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของหนังสือหรือเปล่า

นางถูกลอบทำร้ายทันทีหลังจากมอบหนังสือเล่มนี้ให้เธอ มันมีอะไรเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ

พระ แม่ชี ? จู่ๆ เหลิ่งชิงฮวนก็ตกใจ คงไม่ได้บอกใบ้ถึงแม่ชีที่สำนักชีหนานชานใช่ไหม

นางรู้ว่าเธอเสียพรหมจรรย์ในสำนักแม่ชีหนานชาน ? เป็นไปได้ไหมว่ามีเรื่องบางอย่างในสำนักแม่ชีหนานชาน ? มีผู้ชายแอบอ้างเป็นแม่ชีทำเรื่องสกปรก ?

แล้วบังเอิญวันนั้นเธอโชคร้ายไปเจอเข้า ?

ตามคำกล่าวความสงสัยก่อให้เกิดเรื่องราวเลวร้าย เธอหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้ ดังนั้นปฏิกิริยาแรกของเธอคือจือชิวอาจต้องการบอกความจริงกับตัวเอง แต่ไม่สามารถบอกจากตนเองได้จึงบอกใบ้ผ่านหนังสือเล่มนี้ให้เธอเข้าใจความจริง!

เป็นไปได้มากที่สุด!

มู่หรงฉีเห็นว่าเธอจ้องไปที่หนังสือและครุ่นคิดเป็นเวลานานโดยไม่พูดอะไรจึงพูดหยอกล้อ “ทำไมเจ้าถึงโง่เขลานัก ข้าแค่บอกว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ดี มันจะทำลายนิสัยของเจ้า อย่าอ่านอีก”

เหงื่อเหนียวเหนอะหนะปรากฏขึ้นในมือของเหลิ่งชิงฮวน อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อยราวกับว่าถูกมู่หรงฉีจับได้ในฐานะหัวขโมย เธอโยนหนังสือทิ้งด้วยความตื่นตระหนก