ตอนที่ 508 ใต้แสงเทียน เสียงในกระโจม

เหลิ่งชิงฮวนกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของมู่หรงฉี “ไม่เชื่อเพคะ รอถึงวันที่คนรักในชาติก่อนของท่านอ๋องกลับมา หม่อมฉันกลัวว่าท่านจะรักนางจนไม่ยอมปล่อยมือ”

มู่หรงฉีรู้สึกงุนงง “คนรักจากชาติก่อน?”

เหลิ่งชิงฮวนยิ้มอย่างเขินอาย “บุตรสาวคือคนรักจากชาติก่อนของบิดาไงเพคะ”

มู่หรงฉีก้มศีรษะลง ริมฝีปากเย็นเฉียบไล้ไปตามคอที่ยาวและบอบบางของเธอ “ไม่ ข้ายอมกินผักมาตั้งห้าปีแล้ว”

“หลังจากที่ข้าแต่งกับเจ้าก็ไม่คิดจะปล่อยมือ ซ้ำยังรู้สึกหลงใหลเจ้ามากขึ้น ข้าเป็นสมณะมาห้าปีจนแทบจะขึ้นสนิมแล้ว กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกันในวันนี้ไม่ง่ายเลย จะเอาบุตรสาวมาทำไม แตะต้องไม่ได้ต้องคอยระวัง ข้าจะอึดอัดเอาเสียเปล่า”

เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกคันในใจ เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ ดวงตามีเสน่ห์หยี “เนื้อของหม่อมฉันไม่อร่อยหรอกเพคะ”

“แต่ข้าชอบ”

ริมฝีปากของมู่หรงฉีค่อยๆ ร้อนขึ้น ลูกกระเดือกของเขากลิ้งเพราะความอดกลั้น เส้นเลือดบนหน้าผากของเขากระตุก “ข้าหวังจะกลืนกินเจ้าในคำเดียวและกักเก็บไว้ในใจ”

เหลิ่งชิงฮวนแก้คำพูดของเขาอย่างจริงจัง “ผิดแล้วเพคะ หลังจากที่อาหารเข้าสู่หลอดอาหารของท่านแล้ว มันจะเข้าสู่กระเพาะอาหารเพื่อย่อยอาหารเท่านั้น จากนั้นสารอาหารจะถูกดูดซึม และสารตกค้างจะเข้าสู่…”

มู่หรงฉีปิดริมฝีปากของเธอ

นางคนนี้ แม้แต่คำพูดหวานในสถานการณ์เช่นนี้ก็ยังฟังไม่เข้าใจอีกหรือ?

ในที่สุดเหลิ่งชิงฮวนก็โอนอ่อน หลังจากที่เธอพยายามส่งเสียงคัดค้านสักพักก็ยอมจำนนและทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมของเธอ เธอเชิดหน้าขึ้น กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมู่หรงฉีราวกับกาว หัวใจเต้นรัวเกี่ยวพันกันแน่น

จากนั้นทั้งร่างของเธอก็ค่อยๆ อ่อนยวบอยู่ในอ้อมแขนของมู่หรงฉี

มู่หรงฉีอดอยากมาห้าปีและแทบรอไม่ไหว เขาอยากจะกลืนกินเธอไม่ให้เหลือแต่กลัวว่าหากทำอะไรบุ่มบ่ามก็จะไม่ได้ลิ้มรสชาติของคนในอ้อมแขน

สายคาดเอวตกลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา กระโปรงสีแดงสดก็ค่อยๆ เลื่อนลงมาตามผิวที่เนียนละเอียดราวกับหยกขาวลงไปกองอยู่ที่เท้า

มู่หรงฉีอุ้มเธอขึ้นรองเท้าปัดลายดอกขิงวาดเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม มันขยับขึ้นลงตามจังหวะในอ้อมแขนของเขาราวกับผีเสื้อขยับปีกบิน

กระโปรงตกลงมากองที่ข้อเท้าที่เรียวยาวพร้อมกับเสียงกระดิ่งละเอียดอ่อน

เท้าของเธอช่างงดงาม ไม่สวมถุงเท้าแต่ก็ขาวราวกับหิมะ บางราวกับหยกและขาวราวกับศิลาดล เล็บสีชมพูที่หันไปทางแสงเทียนนั้นงดงามและน่ารัก ส่องประกายแวววาว โปร่งใสราวกับหยกแกะสลัก

เธอเขินอายจนนิ้วเท้างอ เอียงศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย เชิดคางอันบอบบางขึ้น ดวงตาพร่ามัว

ปิ่นปักผมสีทองหลุดออกจากมวยผม และผมสีดำก็คลายลงมาราวกับน้ำตก

เหลิ่งชิงฮวนฝังใบหน้าของเธอไว้ที่หน้าอกของมู่หรงฉี เธอรู้สึกถึงความเร่าร้อนที่กำลังลุกไหม้ เธอหลับตาแน่น แพขนตาสะท้อนเงากระทบบนหน้า

ฟันขาวราวกับหิมะกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ แสดงความตื่นเต้นอย่างมาก

มือของเธอจับเสื้อที่หน้าอกของเขา ฝ่ามือเปียกชื้น

เธอค่อยๆ นอนลงบนเตียง แสงเทียนสีส้มส่องมากระทบ ยิ่งทำให้เรือนร่างขาวราวหิมะดูอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น

เหลิ่งชิงฮวนชี้ไปที่เทียนบนโต๊ะเพื่อส่งสัญญาณให้มู่หรงฉีดับไฟ

มู่หรงฉีหัวเราะเสียงแหบแห้ง เขายกริมฝีปากขึ้นอย่างมีความสุข มองไปที่หญิงสาวที่เหมือนแมวอย่างตะกละตะกลาม หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสาร เขาไม่คิดจะมองไปทางอื่น มีเพียงแค่ค่ำคืนมืดมิดที่กลืนกินภาพสวยงามตรงหน้าเขาเท่านั้น

เขาหวังเพียงว่าจะทำให้แสงเทียนสว่างขึ้นอีกนิด ให้ความงามที่อยู่ตรงหน้าเขาน่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น

เหลิ่งชิงฮวนเป็นคนขี้อายมาก เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดหน้า มืออีกข้างขยำม่านเตียง

ม่านเตียงที่ห้อยลงมาทำให้ดูลวงตา

มือใหญ่สมส่วนของมู่หรงฉีลูบไล้ไปทั่ว ปั่นป่วนหัวใจของเหลิ่งชิงฮวน ราวกับคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง