ตอนที่ 869 อ๋องเฮ่าเสด็จ

นอกพระราชวังใต้ดิน

เสิ่นหลินเฟิงและเหลิ่งชิงเฮ่อตะเกียกตะกายจากกองซากปรักหักพัง ก่อนจะมองไปยังบ่อตัวอย่าง เนื่องจากมีควันและฝุ่นมากจึงไม่สามารถเข้าใกล้ได้สักพัก ไม่รู้ว่าระเบิดฟ้าคำรณจะเปิดทางได้หรือไม่

มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายและเสียงตะโกนอยู่ข้างหลังเขา องครักษ์ประจำสุสานและเหล่าขุนนางที่ค้างคืนในสุสานก็ได้ยินเสียงดังกล่าว

ในสวนมียุงและมดจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ที่เคยชินนอนไม่หลับเลยจึงเข้ามาตรวจสอบทันทีเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว

เหลิ่งชิงเฮ่อผลักเสิ่นหลินเฟิงออกไป “จำไว้ว่า ข้าเป็นคนใช้ระเบิดฟ้าคำรณ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า อีกประเดี๋ยวใครเข้ามาเจ้าก็อย่าหาเรื่องใส่ตัว”

เสิ่นหลินเฟิงไม่เห็นด้วย “ข้า เสิ่นหลินเฟิงไม่รักตัวกลัวตาย”

“นี่ไม่ใช่เรื่องรักตัวกลัวตาย แต่เกี่ยวข้องกับสติปัญญา อ๋องเฮ่ากระตือรือร้นที่จะจับเจ้าและข้าในคราวเดียว แล้วใครจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก? อย่าใช้อารมณ์เป็นหลักเด็ดขาด”

เสิ่นหลินเฟิงเงียบ สิ่งที่เหลิ่งชิงเฮ่อพูดนั้นเป็นเรื่องจริง การรับผิดร่วมกันไม่ใช่การกระทำที่ชาญฉลาด

เมื่อองครักษ์ประจำสุสานและเหล่าขุนนางเข้ามาใกล้ ควันและฝุ่นก็ค่อยๆ หายไป มีเสียงคนตะโกนเสียงดัง "ใครมันช่างกล้าทำลายสุสาน ทำลายเส้นเลือดมังกรเช่นนี้"

เสนาบดีเหลิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาได้ยินการเคลื่อนไหวนี้ เขากระชับแขนเสื้อแน่นและเงียบไปสักพัก เขาอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เหลิ่งชิงเฮ่อก้าวไปข้างหน้า “สุสานในสวนแห่งนี้ได้รับความเสียหายและสามารถสร้างขึ้นใหม่ได้ มันจะสำคัญเท่าชีวิตของรัชทายาทงั้นหรือ? พระชายาฉีกำลังตั้งครรภ์ หากความล่าช้ายังคงดำเนินต่อไป หากเกิดอะไรขึ้นกับพระนัดดา ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ? ทุกคนรีบทำลายสุสานเร็วเข้า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเคลื่อนย้ายหินและช่วยเหลือพระชายาฉี”

มีขุนนางคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากบิดาของพระชายาเฮ่า เขาเป็นอดีตผู้พิพากษาแห่งมณฑลเสฉวน และปัจจุบันยังเป็นเจ้าหน้าที่อันดับสองในเมืองหลวง เขาเป็นผู้นำพรรคพวกของอ๋องเฮ่า ยืนอยู่หน้าบ่อตัวอย่างที่ถูกระเบิด ขวางทางเหลิ่งชิงเฮ่อ

“พระชายาฉีกำลังตั้งครรภ์ซ้ำยังกล้าเข้าไปในพระราชวังใต้ดิน ตามกฎหมายของฉางอัน นางควรถูกลงโทษ เจ้ากล้าฝ่าฝืนคำสั่งของอ๋องเฮ่าหรือไม่?”

เสิ่นหลินเฟิงก็เริ่มโมโห เมื่อได้ยินคำพูดนั้นเขาก็อยากจะเข้าไปตบสักที คนของอ๋องเฮ่าทุกคนไร้ยางอายขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อสถานการณ์บีบบังคับก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้สิ่งนี้เป็นข้อแก้ตัวในการลงโทษ

เสิ่นหลินเฟิงเยาะเย้ย “ไม่ใช่แค่พระชายาฉีที่ติดอยู่ในพระราชวังใต้ดินแห่งนี้ ใต้เท้าเสิ่นคิดจะฆ่าญาติของจนอย่างชอบธรรมงั้นหรือ ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาบอกว่าพระชายาเฮ่าไม่ใช่บุตรสาวของผู้พิพากษาเมื่อก่อนแค่สงสัย แต่ตอนนี้รู้แล้ว”

ใต้เท้าเสิ่นไม่ยอมแพ้ เอากางขาออกเล็กน้อยวางท่าใหญ่โต

“สาธารณะก็คือสาธารณะ ส่วนตัวก็คือส่วนตัว พวกเขาจะเหมือนกันได้อย่างไร รัชทายาทเสิ่น พูดอย่างนั้น ดูเหมือนว่า รัชทายาทเสิ่นก็มีส่วนร่วมในการระเบิดพระราชวังใต้ดินด้วย?”

เหลิ่งชิงเฮ่อก้าวเข้ามา “ไม่แน่นอน ข้า เหลิ่งชิงเฮ่อ ทำทุกอย่างด้วยตัวเองและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้อื่น”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ฝูงชนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก

เหลิ่งชิงเฮ่อมองใกล้ๆ และเห็นว่าควันและฝุ่นจากซากปรักหักพังฝั่งตรงข้ามหายไป ทุกคนเห็นงูพิษเลื้อยออกมาจากรอยแตกในซากปรักหักพัง สีสันสดใสมากจนบอกได้เลยว่ามันต้องมีพิษแน่ๆ

ทุกคนถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเตือนใต้เท้าเสิ่นให้อพยพอย่างรวดเร็ว

ใต้เท้าเสิ่นไม่รู้ตัวและยังคงพูดต่อไป “เหลิ่งชิงเฮ่อ เจ้ากล้าหาญและประมาทมาก เจ้าจะเอาความน่าเกรงขามของราชวงศ์ไปไว้ที่ไหน? เจ้า...อั๊ก!”

เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างกะทันหัน เขาก้มศีรษะลงและพบว่าตาพร่าๆ ของเขามืดมัวเกินกว่าจะมองเห็นสิ่งที่เคลื่อนไหวบนฝ่าเท้า เขาก้มลงเห็นงูพิษสองสามตัวหนาพอๆ กับนิ้วก้อย เลื้อยขึ้นไปบนเท้าของเขาและพ่นพิษใส่เขา

เขาเกือบจะกระโดดและพยายามหลบหนี แต่ร่างกายเขาแก่จนไม่สามารถขยับได้เนื่องจากความตื่นตระหนก จึงได้ตะโกนด้วยความตกใจ “ข้าจะตายแล้ว!”

มีคนกลับมาตั้งสติได้และอุทานด้วยความประหลาดใจ “ด้านล่างเป็นรังงู ไม่สิ นั่นมันจุดมังกร”

เสิ่นหลินเฟิงคิดถึงงูพิษที่โจมตีอ๋องรุ่ยในพระราชวังใต้ดินทันที และมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกิดขึ้นในใจของเขา และเขาสั่งองครักษ์ประจำสุสาน “เร็วเข้า รีบทำลายพวกมัน ระวังอย่าให้พวกมันทำร้ายคน!”

องครักษ์ประจำสุสานก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ส่วนคนกลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งหนีไป

งูยังคงออกมาจากซอกหินที่พังลงมา พวกมันไม่กลัวคน ก่อนจะกระจายไปโจมตีเหล่าทหารและขุนนางรอบๆ