บทที่ 2 ทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูผู้ตกอับ (2/2)

หยางเชายื่นโคมไฟให้นาง ซ่งซูหลานรับมาแบบงง ๆ จากนั้นจึงใช้สำรวจบรรยากาศโดยรอบ ด้านในมีโต๊ะเครื่องแป้งทำจากไม้สักเก่าซีด ส่วนเสื้อผ้าถูกแยกไว้เป็นสัดส่วน ที่มีกลิ่นหอมสดชื่นคงเพราะเหล่าถุงหอมที่วางพะเนินกองกันนี้จึงส่งผลให้การอาศัยอยู่ห้องใต้บันไดมิได้แย่เท่าใด ซ่งซูหลานกวาดสายตามองเสื้อผ้าในยุคโบราณด้วยความตื่นเต้น ถึงจะเก่าไปบ้างแต่ทว่ากลับมีบางตัวที่ยังดูสะอาดและใหม่เอี่ยมทีเดียว นางจึงตัดสินใจหยิบชุดนั้นขึ้นทาบบนกายของตน

"พอดีเป๊ะเลย"

หยางเชาเข้ามาด้านในพร้อมถ้วยอาหารสองสามอย่าง จากนั้นจึงวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ซ่งซูหลานผินหน้ามองตามอีกฝ่ายด้วยความสนใจ คาดไม่ถึงว่าเด็กตัวกะเปี๊ยกจะสามารถช่วยเหลือและปรนนิบัติผู้อื่นได้อย่างคล่องแคล่วเพียงนี้

"พี่ฉาว ท่านจะฉวมชุดนี้หรือขอรับ เดิมทีท่านเคยบอกว่าไม่กล้าหยิบมาใช้ เพราะท่านต้องทำงานบ้านทุกวัน เกรงว่าจะเปื้อนเอาได้ เพราะเป็นอาภรณ์ตัวเดียวที่ท่านแม่ของท่านทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า"

ซ่งซูหลานส่งยิ้ม นางไม่รู้เช่นกันว่าตอนนี้ตนคือผู้ใด และอยู่ในสถานะไหนของบ้านหลังนี้ ในเมื่อไม่อาจหลีกหนีโชคชะตา เช่นนั้นก็คงต้องปล่อยเรือตามน้ำไปก่อน

"ถ้างั้นวันนี้พี่สาวจะใส่ชุดสวย ๆ นี่ให้เจ้าชมดีหรือไม่"

หยางเชาคลี่ยิ้มลิงโลด เด็กน้อยยกมือสองข้างพลางกระโดดโหยงเหยง "ข้าอยากเห็นพี่ฉาวแต่งกายงดงามมานานแล้ว เอาฉิ ๆ ข้าจะรอดูนะขอรับ"

เพราะหยางเชาถูกพร่ำสอนจากซ่งซูหลานมาโดยตลอดว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด แม้ตอนนี้ตนจะยังเด็กมากก็ตาม ทว่ากลับรู้ความยิ่งนัก หยางเชาเดินออกไปรอด้านนอกโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายเอ่ยปากด้วยซ้ำ จากนั้นซ่งซูหลานจึงตัดสินใจผลัดผ้าที่เปียกชุ่มออกอย่างไม่เร่งร้อน

นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองเรือนร่างบอบบางผ่านคันช่องสีอำพันโดยใช้แสงจากโคมไฟ แม้จะไม่ชัดเจนเท่าใดนักทว่าใบหน้านี้เป็นของนาง กระนั้นกลับดูซูบผอมกว่าตนในอีกศตวรรษ

"เธอคือฉัน ฉันคือเธองั้นเหรอ ทำไมเราเหมือนกันแบบนี้ล่ะ แต่ว่าเธอผอมเกินไปหน่อยนะ ไดเอทอยู่หรือไง" ซ่งซูหลานถอนหายใจเมื่อเห็นเรือนร่างที่ผอมกะหร่องสะท้อนหน้าคันช่อง

"พี่ฉาวเฉ็จหรือยังขอรับ" เสียงใสดังมาจากด้านนอก

"เรียบร้อยแล้ว เจ้าเข้ามาเถิด" ซ่งซูหลานเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว แม้จะดูเหลือเชื่อแต่ก็ต้องยอมรับมันให้ได้