บทที่ 3 ครอบครัวเดียวกัน (1/2)

"ฝ่าบาทองค์รัชทายาทถูกลอบสังหารระหว่างงานล่าสัตว์ ยามนี้องครักษ์ทุกหน่วยออกค้นหาทว่ากลับไร้ร่องรอย เกรงว่า..." องครักษ์ม้าเร็วกล่าวรายงาน

ฮ่องเต้แห่งแคว้นฮุ่ยเหอดีดกายขึ้นยืนจากบัลลังก์มังกร ม่านมุกสะบัดแกว่งไปตามองศาการขยับไหว บรรดาขุนนางซ้ายขวาต่างก้มหน้างุดเมื่ออารมณ์ผู้เป็นนายกราดเกรี้ยวจนแทบเผาผลาญท้องพระโรง

"พวกเจ้าดูแลรัชทายาทอย่างไร! แล้วองค์ชายทั้งสองเล่า" นัยน์ตาที่ทอดมองเบื้องล่างขมึงทึง

"ทูลฝ่าบาท องค์ชายสามปลอดภัย ทว่ามีเพียงองค์ชายใหญ่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เพราะว่าทั้งสองพระองค์ไล่ล่าพญาอินทรีเพลิงไปยังเส้นทางเดียวกัน เพียงแต่องค์รัชทายาทถูกไล่ต้อนและเป็นเป้าหมายของมือสังหาร จึงทำให้พระองค์พลัดหลงไปโดยลำพังพ่ะย่ะค่ะ"

"บัดซบ!"

ขุนนางในท้องพระโรงล้วนสะดุ้งโหยง

"เจ้า!" ฮ่องเต้กู้ฮ่าวเทียนชี้ปลายนิ้วไปยังองครักษ์ม้าเร็ว

"พ่ะย่ะค่ะ"

"เร่งกลับไปแจ้งทางลานพิธีให้พาองค์ชายทั้งสองกลับมาโดยเร็ว ส่วนเรื่องรัชทายาท มอบหน้าที่ให้องครักษ์เย่เป็นฝ่ายจัดการ รวบรวมกำลังพลให้มากที่สุด รอดต้องเจอตัว ตายต้องพบศพ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ชายร่างกำยำในชุดเกราะเร่งสะบัดกายจากไปทันควัน เดิมทีท้องพระโรงจำต้องปลดอาวุธถอดชุดเกราะก่อนเข้าเฝ้า ทว่าหากมีเรื่องเร่งด่วนถึงขั้นคอขาดบาดตายล้วนสามารถอะลุ่มอล่วยได้

ฮ่องเต้กู้ฮ่าวเทียนซวนเซแทบล้มทั้งยืน เขายันแขนบนพนักบัลลังก์สีทองด้วยอาการสั่นระริก คาดไม่ถึงว่าจะมีคนอาจหาญหมายตาปลิดชีพรัชทายาท

กู้หย่งเฟิงเป็นโอรสเพียงองค์เดียวที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของฮองเฮาอันเป็นที่รัก ซึ่งจากไปเมื่อหลายปีก่อนด้วยโรคประหลาด กระทั่งหมอหลวงยังไม่ทราบสาเหตุ ฮ่องเต้กู้ฮ่าวเทียนยังไม่ได้รับผู้ใดขึ้นมาแทนตำแหน่งฮองเฮาทั้งนั้น จิตใจของผู้เป็นจักรพรรดิรู้สึกเจ็บปวดระส่ำระสายจนแทบหยุดเต้น เขามิอาจปกป้องสตรีอันเป็นที่รักได้ ครานี้เขาจะไม่ยินยอมสูญเสียลูกชายไปอีกเป็นอันขาด

"ฝ่าบาท" ขันทีรุดเข้ามารับร่างสูงใหญ่ที่เริ่มโงนเงนยืนไม่ติดพื้น

สีหน้าของเขาซีดขาวไม่สู้ดีนัก กู้ฮ่าวเทียนนิ่วหน้ากัดฟันกรอด พยายามเอ่ยเสียงผะแผ่ว "ละ...เลิกประชุม"