บทที่ 4 ลมหายใจแผ่วแห่งราตรีกาล (1/2)

"แม่บ้านลี่เราต้องไปตักน้ำเช่นนี้ตลอดเลยหรือ" ซ่งซูหลานเอ่ยถาม เสียงหอบหายใจดังเป็นระยะ พวกนางกำลังแบกถังไม้ขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวซึ่งตักน้ำมาเกินครึ่งเพื่อเติมให้เต็มอ่างของที่บ้านในทุก ๆ วัน หนำซ้ำระยะทางก็สุดแสนทรหด

"เจ้าค่ะ...คุณหนู หากท่านไม่ไหวก็ไปพักเถิด ที่เหลือข้าทำเอง"

นับตั้งแต่พวกนางได้เปิดใจคุยกันครั้งแรก นิสัยและอารมณ์ของลี่ถังก็เปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือราวแผ่นฟ้าพลิกกลับ

"เอ่อ...ไม่ดีกว่า ไหน ๆ ก็อาศัยชายคาเดียวกันอยู่ จะให้ท่านทำคนเดียวได้อย่างไร" ซ่งซูหลานส่งยิ้มละไม

ความรู้สึกกระดากอายพลันโหมกระหน่ำเข้ามากระทบจิตใจของลี่ถังดุจเกลียวคลื่น นางเคี่ยวเข็ญซ่งซูหลานให้โหมงานอย่างหนักมาโดยตลอด แม้แต่ความห่วงใยก็ยังมิเคยปริปากถามไถ่อีกฝ่ายด้วยซ้ำ ดีแต่พูดจากระทบกระเทียบอีกทั้งยังให้นางกินอาหารคุณภาพต่ำ อยู่ห้องแสนอับชื้นขณะที่บ้านหลังนี้ออกจะใหญ่โต

ทว่าลี่ถังจำใจต้องทำเช่นนั้นจริง ๆ หาไม่แล้วหากฮูหยินรองจับได้ขึ้นมา เงินสักอีแปะนางก็คงไม่ได้รับแน่แท้ ยามนี้ลี่ถังมิสนใจแล้ว ต่อให้ต้องกัดก้อนเกลือกินก็ตาม นางจะไม่ยินยอมกลับไปเป็นพวกไร้มโนธรรมนั่นอีกเป็นอันขาด นางเลี้ยงดูซ่งซูหลานมากับมือ มีหรือจะแสร้งใจจืดใจดำได้ตลอด ทุกอย่างเป็นเพียงเปลือกนอกที่ใช้ปกป้องตนเองก็เท่านั้น

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านไปพักเถิด"

ซ่งซูหลานส่ายหน้า "ข้าจะช่วย"

ลี่ถังไม่อาจขัดน้ำใจอีกฝ่าย พวกนางจึงช่วยกันแบกถังไม้เทียวไปเทียวมานับสิบรอบ และแล้วก็ได้ปริมาณน้ำที่เพียงพอ หยางเชาวิ่งเตาะแตะเข้ามาพร้อมถ้วยชาในมือ

"พี่ฉาว ท่านแม่ พวกท่านดื่มน้ำก่อนเถิด คงเหนื่อยแย่เลยใช่หรือไม่ขอรับ หากหยางเชาโตเมื่อไหร่จะทำเรื่องพวกนี้เอง"

ลี่ถังรับไว้จากนั้นเดินไปหาเจ้าตัวเล็กที่นอนเอกเขนกอยู่ในเปล

ซ่งซูหลานคลี่ยิ้มอบอุ่น "ไม่เหนื่อยเลยสักนิด หยางเชาช่างรู้จักคิดและเป็นเด็กกตัญญูยิ่ง ทว่าพวกข้าได้ทำแบบนี้บ่อย ๆ ก็ดีเช่นกัน เหมือนได้ออกกำลังกายไปในตัว ยามปกติข้ามักนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ อยู่ห้องแล็บเพื่อทดลองจนพุงย้วยสวมแว่นหนาเตอะ ได้มาสัมผัสวิถีชีวิตแบบธรรมชาติและอบอุ่นเช่นนี้ก็ไม่เลวทีเดียว"

"ข้าดีใจที่เห็นท่านแม่คุยกับพี่ฉาวแบบเฉียงเบาได้แล้ว ยามปกติข้ามักเห็นท่านแม่ขึ้นเฉียงกับท่าน จากนั้นก็ลามมาถึงข้า ราวกับนางยักษ์" หยางเชาทำท่าแยกเขี้ยว

ซ่งซูหลานหัวเราะขัน นางยกกายเด็กน้อยขึ้นนั่งบนตักพลางเขี่ยปลายจมูกเล็ก ๆ เล่นด้วยความเอ็นดู "นี่แน่ะ เจ้าเด็กแสบ จุ๊ ๆ ไว้"