บทที่ 3 ครอบครัวเดียวกัน (2/2)

"คุณหนู นี่ท่านคิดเช่นไรจึงลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งกายเยี่ยงนี้"

ซ่งซูหลานช้อนตามองอีกฝ่าย ตะเกียบยกค้างกลางอากาศ นางเหลียวมองหน้าหยางเชาแวบหนึ่ง จากนั้นเอื้อมมือปาดเศษอาหารที่เกาะขอบปากหยางเชาออก เด็กน้อยคลี่ยิ้มอวดเหงือกชมพู ลี่ถังมองท่าทีราวหูทวนลมของนางก็พลอยหงุดหงิด

"นะ...นี่ ท่านไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึ"

"คุณแม่บ้าน จะเสียงดังทำไมคะ" ซ่งซูหลานถอนหายใจ นางวางตะเกียบในมือลง

ตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ห้องที่นางใช้หลับนอนก็ถูกเคาะเรียกเสียงดังสนั่น เมื่อตกตะกอนความคิดเรื่องที่หยางเชาเล่าให้ฟัง นางจึงพอทำใจและปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว แม้ความจริงอาจยอมรับได้ยากว่าซ่งซูหลานนั้นข้ามมิติเข้ามายังอีกศตวรรษให้หลังจริง ๆ คิดเสียว่าบ้านหลังนี้ก็คือบ้านในอดีตของตนก็แล้วกัน

"พูดจาไม่รู้ความสักนิด กลับดึกกลับดื่นจนกลายเป็นคนวิปลาสเชียวรึ เสื้อผ้าก็ทิ้งเกลื่อนอยู่ริมลำธาร เหอะ!" ลี่ถังค้อนควัก

ซ่งซูหลานยิ้มเยาะ พลางยกแขนทั้งสองขึ้นกอดอก "ผู้ใดกันแน่วิปลาส เอาล่ะ ๆ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามสินะ"

ลี่ถังโมโหแทบประสาทเสีย "นะ...นี่ ๆ ไยท่านจึงปีกกล้าขาแข็งขึ้น เถียงคำไม่ตกฟาก"

"เหอะ...ประสาท ข้าพอเข้าใจอะไรบ้างแล้วล่ะ คุณหนูซ่งคนนี้คงถูกท่านรังแกจนหนีไปเที่ยวปรโลก เลยต้องเรียกให้ข้ามาจัดการคนเช่นท่านแทนเนี่ย"

"หา..." ลี่ถังอึ้งงัน นางดูแลคุณหนูผู้นี้มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย หากนางจะเถียงก็ใช่จะใช้วาจาฉอด ๆ เช่นนี้

"เอาล่ะ เดิมทีข้าเป็นคุณหนูของเรือนหลังนี้ใช่หรือไม่ แล้วท่านเป็นผู้ดูแล"

ลี่ถังกะพริบตาถี่ คิ้วของนางเริ่มเคลื่อนเข้าหากัน ภายในใจเต้นกระหน่ำ หากซ่งซูหลานผู้นี้เกิดขี่ม้าสามศอกไปฟ้องนายใหญ่ของตนขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร แต่สิ่งที่นางทำไปก็เพราะคำสั่งของฮูหยินรองมิใช่หรือ ไยต้องเกรงกลัวกันเล่า

"ชะ...ใช่แล้วอย่างไร ท่านจะนอนงอมืองอเท้ารึ นายท่านและนายหญิงส่งท่านมาอยู่กับข้าก็เพื่อดัดนิสัย อีกทั้งยังช่วยลดข้อครหาที่ท่านเป็นตัวอัปมงคลของตระกูล ข้าเองคิดว่าตำบลเลี่ยงหลินที่เคยอุดมสมบูรณ์แร้นแค้นมาจวบจนบัดนี้คงเป็นเพราะท่านเช่นเดียวกัน"

ซ่งซูหลานปรบมือเปาะแปะ "ข้ารึ ข้าเป็นตัวอัปมงคล ท่านเอาที่ใดมาตัดสิน อีกอย่างเป็นคุณหนูก็ต้องงอมืองอเท้าเป็นธรรมดามิใช่หรือ"

"แต่ไม่ใช่กับสตรีไร้ค่าเช่นท่าน"

ซ่งซูหลานเหลืออด สตรีเช่นนางไร้ค่าอย่างไร คอยดูเอาเถิดจะเพิ่มมูลค่าของตนเสียจนไม่มีผู้ใดสามารถอาจเอื้อม นางยืดกายขึ้น พลางกวาดสายตาสำรวจตัวเรือนด้านใน จากนั้นวกดวงตากลับมายังลี่ถัง "หน้าที่ของท่านดูแลเรือนหลังนี้ใช่หรือไม่"

"ข้าก็บอกท่านไปแล้วไม่ใช่รึ"

ซ่งซูหลานกระตุกยิ้ม "ดูแลอย่างไร เหตุใดจึงทรุดโทรมนัก ข้าว่านอกจากเงินเดือนของเจ้า ตระกูลซ่งก็คงมีค่าซ่อมบำรุงบ้านเข้ามาทุกปีกระมัง"

ลี่ถังหน้าเผือดสี ซ่งซูหลานไม่เคยเคลือบแคลงเรื่องนี้มาก่อน ลี่ถังได้รับค่าซ่อมบำรุงมาจริงแต่นั่นเพียงน้อยนิดเกรงว่าฮูหยินรองคงฮุบไว้เองถึงแปดส่วน เหลือมาถึงนางเพียงสองส่วนเท่านั้น ซ่งซูหลานเขม้นมองท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอีกฝ่าย นางจึงทราบได้ทันทีว่าตนคาดเดาได้ถูกทางแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยต่อ "ท่านคิดว่าหากท่านพ่อทราบเรื่องนี้..."

"นี่ท่าน! จะไปฟ้องนายท่านรึ ถึงอย่างไรนายท่านก็ส่งคุณหนูมาแต่ไม่เคยให้ค่าเลี้ยงดูข้าเพิ่มสักอีแปะ เช่นนี้แล้วค่าซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ จะนับเป็นอะไร อีกอย่างบิดาของท่านตัดหางปล่อยวัดท่านนานแล้วไม่รู้ตัวอีกรึ"