บทที่ 1

"ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง"

"ระบบกำลังรีสตาร์ต โปรดอย่าหยุดกลางคัน..."

"ขออภัย อากาศหนาวเย็นเกินไป ระบบไม่สามารถรีสตาร์ตได้..."

"โปรดเพิ่มความร้อน..."

"โปรดเพิ่มความร้อน..."

……

"ปริมาณความร้อนไม่พอ ระบบปิดชั่วคราว"

หลี่อวิ้นตื่นเพราะถูกรบกวน ในสมองมีสิ่งหนึ่งกำลังเรียกวิ้ง ๆ เธอกลับไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้สึกเพียงเสียงดังมาก ต่อมาจู่ ๆ ก็ “ตึง” แล้วเงียบไป...(เป็นการเตือนจากระบบพกพา เธอไม่ได้สังเกต)

หลี่อวิ้นค่อย ๆ ลืมตาและย้อนคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เธอขับรถมาเซราตีคันหนึ่งเที่ยวในตอนกลางคืน กลับเพราะเปิดไฟกระพริบ คิดไม่ถึงตรงหน้ามีรถบรรทุกชนเข้ามาโดยตรง คนทั้งคนถูกชนกระเด็นออกนอกรถ...

หลังรถชน เธอควรจะตายแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังมีความรู้สึก หลี่อวิ้นขยับแขน รู้สึกหนาวไปทั้งตัว หนาวชนิดที่แข็งตายได้

ค่อย ๆ ลืมตา ต่างจากใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาคู่นี้ค่อนข้างคมชัดและว่องไว ลูกตากลิ้งหมุนราวกับจะดึงดูดวิญญาณของคนไปได้

เตียงกระดานพัง ๆ มีแต่ผนังอิฐดินที่เข้าสู่สายตา ยังมีลมหนาวกลางคืนที่ผ่านหลังคามา "พระแม่มารีย์ นี่ฉันมาถึงสถานที่ทุรกันดารอะไร? หรือว่าถูกคนเก็บขายมาในหุบเขา?

"ที่นี่ที่ไหนกัน?" เธอสบถด้วยความโกรธ เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอไม่เคยมาสถานที่แห่งนี่มาก่อน

เด็กน้อยยืนอยู่หน้าประตูห้องในเวลานี้ อายุประมาณสี่ ห้าขวบ ดูแล้วเป็นแฝดชายหญิง ได้ยินเสียงสบถข้างใน ร่างกายเล็กสั่นไปทั้งตัว

"พี่ชาย ท่านแม่จะลุกมาตีพวกเราหรือ? ข้าไม่อยากเข้าไป” คนตัวสูงหน่อยคือน้องสาวคนหนึ่ง จับประตูอย่างขี้ขลาด มือเล็กเต็มไปด้วยบาดแผลจากความหนาวเย็น

"ไม่ต้องกลัว ท่านแม่หลับอยู่ ไม่ตีพวกเราแน่" คนตัวเตี้ยกว่าเป็นพี่ชาย ดวงตากลมโตแต่แวววาว ปกป้องน้องสาวอยู่

"แต่ว่า เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านแม่ตื่นแล้ว เหมือนท่านกำลังโกรธ" ดวงตาสาวน้อยสั่นไหว อยากเข้าไปแต่ก็กลัว

เด็กชายลังเลพักหนึ่ง เดินไปข้างหน้าสองก้าว "ข้าเข้าไปดูก่อน ข้าสารภาพและอธิบาย พวกเราไม่ได้ขโมยอาหาร ท่านแม่ต้องยกโทษให้พวกเราแน่ และจะให้พวกเรากลับเข้าไปในห้อง"

“พี่ชาย ข้าไปพร้อมกับพี่ ข้ากลัวอยู่ข้างนอกคนเดียว"

"ได้"

หลี่อวิ้นลงจากเตียง กอดผ้าห่มที่อุณหภูมิเย็นกว่าร่างกาย คลุมหรือไม่คลุมผ้าห่มต่างกันตรงไหน ยังมีเสื้อผ้าบนตัว มันอะไรกัน เห็นชัดว่ามันคล้ายชุดราชวงศ์ชิงหรือหมิง

ในฐานะที่เธอเป็นนักออกแบบชุดแนวจีนมืออาชีพ เข้าใจต่อเสื้อผ้าตามยุคสมัยอย่างทะลุปรุโปร่ง พูดให้ถูกเสื้อผ้าบนตัวเธอก็ไม่นับว่าเป็นเสื้อผ้าดั้งเดิม ลูบเนื้อผ้าค่อนข้างหยาบ ต้องเป็นการตัดเย็บด้วยตัวเองแน่ ๆ แม้แต่แป้งก็ไม่ลง เห็นได้ว่าเป็นครอบครัวยากจนมาก

เธอกำลังจะเดินออกห้อง กลับเห็นเด็กน่ารักคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างประตู ดวงตาขี้ขลาดและน่าสงสารมองมาที่เธอ

เห็นหลี่อวิ้นเดินออกมา พวกเขาสองคนเรียกพร้อมกันว่า "ท่านแม่"

"หา?" หลี่อวิ้นยืนอึ้งอยู่กับที่

"ท่านแม่ ซาลาเปาในหม้อที่ห้องครัวไม่ใช่พวกเราสองคนขโมยกิน พวกเราแค่หิวจนปวดท้องไปดื่มน้ำเล็กน้อย ไม่ได้ขโมยกินซาลาเปาจริง ๆ ท่านแม่ ท่านตีฝ่ามือพวกเราแล้ว ก็อย่าทำโทษให้พวกเรายืนอีกเลย น้องสาวหนาวแข็งจนจะร้องไห้แล้ว"

หลี่อวิ้นในตอนนี้มึนงงอยู่ เธออยู่โลกปัจจุบันก็เป็นสาววัยยี่สิบกว่า ยุ่งกับการทำงาน แม้แต่แฟนหนุ่มยังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมีเซ็กส์และคลอดลูก ตอนนี้ดีแล้ว สวรรค์สงสารเธอโสดหลายปีไม่มีคู่หรือ? จู่ ๆ ข้ามมิติแล้วหรือ?

"ข้าเป็นท่านแม่ของพวกเจ้าหรือ? พวกเจ้าแน่ใจหรือ?" หลี่อวิ้นรู้สึกตัวเองกำลังจะร้องไห้แล้ว

ตุ๊กตาตัวเล็กสองคนพยักหน้า

เด็กชายผอมบางมองหลี่อวิ้นพูดว่า "ท่านพ่อไปล่าสัตว์บนภูเขาแล้ว ท่านแม่ว่า หากท่านพ่อยังไม่ออกไป พวกเราทั้งครอบครัวจะอดตาย"